Alle inzendingen

Als jij mijn spons was zou ik eeuwig baden in dit reusachtige bad vol sop zacht strijkend over rug en liefdes bladen tot einde der leven genieten wetende dat ik nooit meer stop Als jij hier verschijnt, stiekem in gedachten denk ik niet altijd aan je gezicht maar aan intieme delen want het kan me niets meer schelen ik zou al mijn verlangens…

In ’t web van dagen, strak gespannen, waar ieder draadje trilt en zingt, wordt ’t lot van één door allen opgevangen, als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt. Want waar een mens in stilte bloeit, ontspringt een bron die verder reikt; geluk dat zacht een ander stuwt, totdat het hele veld ontwijkt de schaduw van het enkel…

De zon zegt zo veel, maar de maan verspreidt een licht -- dat naar je luistert.…

In dit vers daar zit een dader van een moord nog nooit gepleegd, het verdichte alibi is verdwenen want bewijs verklaart niet nader waartoe het slachtoffer zich leent De rechercheur komt onderzoeken zet de plaats delict af met een lint, Who dunnit? Dat is niet de vraag als hij maar nergens sporen vindt, van ongeoorloofd handelen In de…

Het lag er aan of hij er tegen kon hoe lang de stilte nu weer zou bestaan Hij wilde regen én de zon als bodembedekker geslagen in de orde der kameleons Zijn ironische tronie in oneindige gladheid standvastig zo gestreken dat zij hem onderschatte De bekende woorden die zouden vallen voordat zij de deuren wederom liet…

De wereld ontvouwde zich voor jou in wat vrijheid heten mag ik voorvoelde jouw gaan overmoedig zelfvoldaan Toen op vaste bodem – invoelend een simpel mens onverhoopte dromen Eén herinnering voedt nu eenzaam vuur waar verbinding gezocht wordt Wij zijn nergens meer te bekennen nooit meer als licht wat wel schijnen zal Jij zit klem…

Een aan lager wal gespoelde boa constrictor knijpt de kat fijn uit de hoogste boom waar kokosnoten gieren en uit de weerklank vallen die door geen hond gebeten noch door bezwete mensenhanden werd bezeten een brainbox schoot te hulp kwam op de proppen voor de draad en bracht de schouw ten tonele aan het verzamelde publiek en de fanmailfans…

Uit de coulissen van het Hippodroom kwam deze danseres. Haar fonkelogen verraden hoe zij hoerde zonder schroom. Zij pronkt beaat, haar woord klinkt onvertogen. Zij droomt nog wat onwennig in haar weelde. Of ziet zij lonkend naar de tegenwand de laatste minnaar die haar warmte streelde, haar luister gaf en macht van hogerhand? De volle beker…

Oud hart, dat niet bemind en heeft dan als een bedelaar, die géeft om eigen armoê te vergeten; hoe hebt gij, strammer te elke dag, maar vromer aan uw glimme-lach, uw trage levens-straat gesleten! Elke ure, meerdre deuren toe, elke' avond pijnelijker moe, en elke nacht wat langre wake; wat ijlren honger in uw borst bij iedre…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde…

arbeid adelt soms met zinvol werk leuk contact en dito contract…

De trein gisteren van Rotterdam-Alexander naar Utrecht Effe rust is de gedachte na een chaotische dag Effe slapen, wellicht, misschien! Nou vergeet het maar JAN kibbelende gillende kinderen crescenderend gewelds kabaal Ik verplaats me verderop Naar kabbelende babbelende dames Pianissimo kletsend Doch niet slaapverwekkend  Zelfs…

Dubbelglas ben ik: het gezicht van de stad, waar het jaar hangt aan mijn versleten mouw; de toekomst lees ik in een oud gebouw— steeds denk ik aan de flat die mij eens betrad. Het zwarte lood schraapt niet aan mijn stenen huid; heel soms hangt er een laken voor mijn oog, toch zie ik wel de drukte van het betoog— dat ik ze binnen liet, was een…

Kruip ik door een termietenberg grijze blokken openen je bloedstromen tikken de blauwe moeder lokt je vrat alles, alles wat ooit plant was Vrijheid!… ik hoorde het je schreeuwen, de echo likt de wanden in elke cel…

Dwalend door mijn heimwee in gedachten in het muggenland aan de oevers van een zoetwatermeer speel ik met jou, en jij met mij de vermoorde onschuld en we koesteren de onschatbare waarde van humoristische dwalingen in de ernst van het volle verstand plotseling maak jij door intense emoties van een kleine mug een grote olifant te zwaar om…

Een Humoristisch Gedicht Over Eten met Mes en Vork Er was eens een man genaamd Kees, die at zijn soep met een vork en een lepel, steevast in de geest. Hij had een tafel vol met lekkernij, maar met zijn mes en vork was hij niet zo blij. De Soep Met zijn vork stak hij in de soep, de soep lachte terug, als een ondeugende snoep. Hij zei: “Waarom…

‘je hebt de troostprijs gewonnen voor de slechtste debatronde tijdens het intellectuele discours’ de kaart lag tussen andere lotgevallen van ongeopende post en totoballen op de kokosmat – nog in de verpakking op de ijskastdeur was blijven plakken een vette foto uit een magazine van een cultgitarist in boa-uniform ‘zijn noten werden…

De zwakke zachtheid die hij veinst in momenten van overactiviteit bij innerlijke onrust Geforceerde vriendelijkheid als zijn geest de zintuigen niet meer volgen kan is een laatste strohalm tegen desintegreren Welwillendheid staat paraat een winterjas die hij aantrekt voordat iets noch iemand daarom vraagt Hij moet wel flexibel…

Wat voor waarde heeft het de structuren van de psyche het lezen en leren over oorzaken achtergronden die woest maar leeg zijn één gevoelsmoment wuift dat alles weg mijn hand die even woelt door je zachte wintervrije haren tenminste als dat had gekund nooit beleefde seconden kietelen aan mijn horizon dringen zich op zonder vragen zoals…

Na even wachten valt soms alles weer waar het moest zijn: de stilte, het betrachten van de vreugde, hang naar lente of naar wijn. Soms kan ik haast niet wachten, vult mijn ongenoegen heel de lucht en ziet niet meer wat echt belangrijk is: de tederheid bij 't zien van pijn, het heel geduldig groeien van de eerste lentebloemen, de lach van…

Of je gelogen hebt, weet ik niet er ligt een waarheid ergens in het midden waar de hoge bomen zwijgen is harde wind meedogenloos, jouw karakter aan de ernst van vergankelijkheid onderhevig, zoals de kruinen buigen dansen oude woorden onbevangen wanneer het toeneemt dat verlangen die zoete heimwee naar een zoen maar we kunnen het niet…

Wanneer de dag zijn grenzen overschrijdt en gulzig wordt van licht en lange uren, neemt hij meer ruimte dan hem toebehoort en schrijft zijn wet in schaduwloze muren. Maar tijd, die alles weegt met trage hand, laat geen onrecht ongebroken duren; zij opent stil de poort naar tegenkracht waar zwakken in de duisternis kunnen schuren. De nacht…

Zij staarde hoopvol over het water waar de horizon ontvouwde als een grijze zakdoek en de zee tuurde mee vol vertrouwen toonde hij de laatste bladzijde van het boek terwijl zij golven telde, telden de uren tot haar ogen brandden, van al dat turen Ergens in de horizon, voorbij al het niets waar lucht en water samensmolten hoopte…

Mijn werk is me niet te veel Het is me te weinig resultaat en bevestigt juist wat had moeten veranderen Het zijn nieuwe zakken voor verzuurde wijn Het helpt geen problemen de wereld uit, het stelt de managers gerust En daar leef ik van, daar word ik ongelukkig van en het personeel nog meer .....na de wandelmeditatie .....over de missie…

De wereldorde is flink opgeschud, Trump laat zijn oog op vreemde landen vallen, Hij laat zijn stem op heel de aarde schallen, En denkt alleen maar aan z’n eigen nut. Zelfs op die avond, waarop humor mag, Werd er geschoten, maar niet in de lach.…

zij stapt haar huis op wielen in alles ligt vast het begin de sleutel draait geen omweg meer rijdt de straat uit keer op keer de eerste kilometer gaat nog stroef haar handen strak en hoofd nog dof maar langzaam zakt het moeten weg de weg wordt ritme recht en echt een stop langs een lege baan motor uit de dag…

Wat ik lees is geschreven met jouw levensinkt In een taal die niet bewaard en mij lichtjes doet verbazen zij wijst in de richting van een heel ander leven ken jij mijn stoepenstad ? waarin jij misschien mijn donkerte vermoedt til me maar op met jouw eigenheid om zo mijn landschap te doorgronden want wat ik zie kan jij zien de rozenoevers…

Gij hieldt mijn hoofd in uw handen En kustet mij de mond. Ik zag uw ogen branden, En zwijgend vroeg ik u wat zwijgend gij verstond. Wat kan ik meer nog geven Dan wat ik lang reeds gaf? Zoen weg ons koortsig leven, Dat saam wij dalen in de koelte van het graf. Ik zag uw ogen branden. Mij docht, gij waart de Dood. Ik hield u met bei mijn…

De een bewaart in kasten zakelijkheid terwijl de ander bij het openmaken radeloos wordt hij zoekt en kan niet vinden verliest zich in een oude brief agenda en vergeten namen in wanhoop bergt hij alles op Gelukkig is degene die naar voren streeft hij heeft een kalmer hartenklop dan hij die omkeert slentert langs de kronkelwegen waar het…

Het stormt, de wind is guur, waait door mijn haar, verdooft mijn geest. Zon al tijden niet gezien, wolken drijven over en weer, dat wil ik echt niet meer. Mijn wil blijft ongehoord, geloof me op mijn woord, geen weergod die het hoort, laat staan zich er aan stoort. Ik kruip diep weg in mijn kraag. Is toch niet veel wat ik vraag? Nu valt…