Netgedichten over emoties

In een ruimte begrepen uit jouw stille voel ik het stemmen van een snaarloze gitaar geen angst die breekt, geen noot die dwingt omdat de lucht tussen ons van liefde zingt Wij spreken in de taal van het ongezegde. jouw wil is unieke klankkast die de serene ruimte draagt een lichte overgave waarin niets meer moet in de schaduw van…

Het kille beton houdt de winter hier al jaren vast, buiten wisselen de seizoenen. Hij mist het ritselen van herfstbladeren, het jonge groen van de lente, de echte warmte van de zomer op zijn gezicht. Hier lopen de jaren geruisloos in elkaar over. Zijn fouten wegen zwaar, elke dag weer. Zichzelf vergeven lukt nog niet; die knoop zit te vast…

Wij zijn geen eilanden geen losse kusten in een stille zee, maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid, stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander. Wij worden gevormd in de aanraking van de wereld, in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt. Wie zich afsluit, verliest niet alleen de ander - maar ook…

Waar het tweevoudig marmer zich richt in het zenit in de wijde omtrek getsjirp van cicaden de trillende mediterrane siëstastilte doorbrekend daar rust in het midden op beider acantus de pons trinitatis als brug der zuchten onzichtbaar vibrerend als fata morgana onbereikbare vlakte van hooglied en thora…

haar kadaver wist niet dat het verlaten was na de laatste adem, bleef alles nog even op zijn plaats. de kamer, haar zijde vacht ik droeg wat overbleef naar buiten het gewicht was vertrouwd de aanwezigheid niet meer toen ik, haar naam zei en niet terugkwam veranderde het gezicht van de dochter er was nog de poot, de scheve mond…

Het is jouw eigen hand die uit het donker verder schrijft lichtzinnig door jouw fijne gedachten over het zand Een late vloed wist sporen uit maakt de zandvlakte glad zodat je weer opnieuw begint op het onbeschreven pad Een ruige wind neemt laatste twijfel mee zilte lucht kleurt helderblauw je wandelt rustig langs de zee het heldere…

Stel dat de vergulde bloemkroon in de top van twee aardgebonden doch nog niet versierde ten hemel reikende Corinthische zuilen door een onzichtbare hendiadys de hand van de deus ex machina tot leven zou komen zou de gulden snede van zwijgende kroonbladen ons sprakeloos houden in iedere taal?…

nu mijn stem de ochtend verdroten begroet lijkt de nacht zich diep en genoegzaam genesteld te hebben in al wat ik draag in tegendeel van wat me behept zing jij je lach uit over mij, iets van zonneschijn door mijn gedrogeerde dauw, maakt plaats voor alles wat je bent en schoont mijn hart van het deelbare dat alle smart voor deze opklimmende…

Dat iemand een vrouw wil schilderen van een plaatje en dat er Elon Musk uitkomt Dat ik mijn overbuurvrouw wil schilderen die aan het schilderen is en er een boedha uitkomt Dat ik dan mijn schilderlerares nateken die eruit komt als een vertwijfelde vrouw maar met mededogen Dat ik droom blij te zijn met een verblijf, maar dat er…

poëzie lijkt op de afdruk die een hand achterlaat op een venster mijn dochter staat naast me. ze wijst naar een vogel die ik niet gezien heb ik kijk naar haar van haar houden maakt herinneren eenvoudig buiten proberen vogels de ochtend uit alles wat ik vergeten was komt stilaan terug…

Er is zoveel over getwijfeld ik kan de ingang niet vinden in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik houd het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenhanden vol onbegrip maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend is of weg zal kwijnen in de tussentijd omdat je in gedachten ook kunt beminnen en prille…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

Was jij vannacht nog wakker geschud door de regen met ijshagelstenen en dreigend rollende donder en schichtende bliksem wreed uit je dromen gehaald Was je gerend als een zot naar het raam had je de deur naar je balkon niet op slot maar vanwege de adembenemende hitte juist wagenwijd open gedaan Sloeg de vlam in de pan in het oog…

tegen vijven wanneer de ochtend al schurend tegen het eerste licht mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn boekdelen bezwaard zijn door de nacht die het droomgeruis uit mijn naakte verlangen schudt niets is verwerpelijker dan een man die schreit zonder boeg en spiegel, maar zich herpakt voor het wonder dat tracht zich in het vooronder te…

Donkere wolken tussen de stilte van licht breekt nog niets open Scherven van een storm blijven niet achter om je te herinneren aan wat verloren ging, maar om te onthullen wat de storm niet kon breken. Soms vraagt de stilte niet dat je alles opnieuw begrijpt of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte zodra het niets meer hoeft…

nu ik ie nooit meer aanraken kan je werd bedolven onder lagen zand rouw ik als een wilde olifant waak ik bij je graf dek ik je met bloemen toe schreeuw ik het luidkeels uit nu ik je nooit meer strelen kan noch zoete woordjes fluister je handen niet meer voelen zal rouw ik als een radeloos dier mijn handen grijpen diep en droevig in…

Het is niet dat ik tranen vrees als ik een artikel lees dat over de verhuizing gaat. Het is ook niet dat ik telkens denk aan hoe het is geweest. Het is alleen de leegte die daarboven als een zeepbel zweeft. Mis je het? wordt vaak gevraagd, maar ‘t missen is een kluwen draad. Lastig te ontwarren, hopeloos in de knoop; het is het kijken naar…

Thuis in het wier fonkelen diamanten op huisjes van slakken ogen van torren schitteren als opaal en de spinnen schaatsen op spiegels van agaat, ze trekken massaal naar de oever In hoogtij valt een meteoriet, omzoomd door schuimende randen   De edelstenen verzamelen in bellen van lucht vieren de liefde – zo blauw als ze is – zij…

Aan de zwartleren teugels forceer jij een noodstop waar waterwerken doordenderen en stukslaan op ongeremd brekende meren Geen metrum past de witte eilanden die opdoemen, wild maai ik naar steigerende kolommen ik weiger de platgeslagen pleinen In een fractie neem je de afslag over ‘t strak geroskamde veld uit de voorde staren de hoeven…

ik ken de nachten in het braken van mijn stem, het half open venster schreeuwt om de stilte te behouden : hoe zuiver ik de klanken binnensmonds ook lief, het houdt de schaduwen in de kieren van mijn onrust niet weg van welke opgelopen averij dan ook dan beschrijf ik de cirkel weer rond en mijn knieën wenen zacht door de afdruk die met…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof - hier liggen duizenden doden, sommigen nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar. Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal mensen met een eigen bestaan; die hebben…

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen; een zachte lentebries maakte je gouden haren door de war, het was die wind die je gouden haren door de war maakte, je zei dat…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

de stem van Jezus is niet te evenaren heilige armen om jouw schouders streelt Zijn hand over je haren op aarde deze lieflijke stem helaas nog duizenden jaren geleden vernomen maar let deze ervaring moet weer komen of geloof jij dit alles echt niet misschien omdat jouw hart vol zit met verdriet laten wij voor…

ik was thuis in mijzelf, immers vanmiddag was ik onder ons het was nabij een museaal gewelf . niet dat ik maar iemand persoonlijk kende mijn gang was een zweven in een ambiance, gevuld met sprankelende kunst zonder wegen of wikken in mijzelf . er waren kijkers van alle soorten en maten doch vooral met ogen vol interesse en openstaand…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…