Netgedichten over emoties

De wind is kleurloos in jouw lege stad die mijn wereld beheerst zien jouw ogen nog die straten? en hoe jij zat op de grond misschien dichterbij dan ik bij dat wat bodemloos wordt genoemd vergankelijke woorden sprak je nooit ze hoorden bij jouw eindeloosheid zelfs hoe jij een begin aankondigde als een reeds geleefde avond woorden bewogen…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

wat als ik je vertel over het gras de velden tot aan de horizon dat jij niet dood was alles opnieuw begon zoals in het begin toen ik dat nog niet wist dat je daar weer loopt zomaar ongevraagd alsof het niks is de balans hervonden het ritme herpakt zoals alleen wij samen konden…

het zijn een paar rake waarnemingen door het licht dat niet gezien wordt een prisma dat pure ideeën scheidt van de ruis die bij energie vrijkomt maar raakvlakken vlammen scherp op als het brandpunt deze focus ontbeert verschijningen uit het zicht van de dag lachen niet het hardst in schemering waar de schaduwranden feller bijten de…

In vreemde sfeer gevangen toen bij jou in onze verlatenheid stilte ademde anders in jouw ruimte hoe was ik daar verzeild geraakt? gaf jij je adres zomaar aan mij? Je gezicht leek uit twijfel gehouwen met ogen die werkelijkheid verrieden gevoel scheen toen tastbaar te worden zelfs je muren zuchtten onder onwetendheid dansten we alleen…

In de plooien van het gesuikerde geheugen leven herinneringen aan de havenboezem. Ik proef nog het zout op je sleutelbeen, zie de trilling van je wimpers in het halfduister— een ragfijn detail, het goud van die ene, lome middag bij het zoetwatermeer. Laat de wereld buiten haar wetten dicteren, wij consumeren onze passie in de marge, als…

In verre uithoeken trachtte ik te schuilen doch steeds vond ik daar slechts mijzelve. Niet dat ik mijzelve vreesde nochtans trachtte te ontlopen maar mijn aanzicht was genoeg tot vervolmaking. Het enige wat mij echter weerhield is mijn weerzin grotere maat schoenen aan te schaffen.…

Er is geen haast meer, Violette, in dit uur. Ik vlucht niet meer, ik adem louter in. De schimmel kruipt over de grijze muur; elk moleculair einde is een dromend begin. Och, een zacht zoute levenstocht waait en weeft, zo ritselend door het herfstgoud heen! Een oud verlangen dat vurig in mij leeft, terwijl mijn bevend hart zo bleek verscheen.…

In het hart een stem onhoorbaar, maar vol van kracht waar liefde stil leeft Er ligt een ongeschreven taal diep verscholen in kamers waar het ritme eindelijk rust, een zachte ademhaling na de zware storm die alle twijfel langzaam uit het donker draagt. Je zoekt naar woorden in de leegte, maar wat zich niet laat noemen, blijft niet stil.…

Er lag een beschikking op papier, met woorden die zwaar kunnen wegen als deuren die dichtvallen. Maar vóór die regels, vóór het besluit, vóór alles wat niet meer anders kon, lag een brief. Niet aan een dossier. Niet aan een nummer. Niet aan een probleem dat opgelost moest worden. Aan jou. In woorden die niet te…

Het hoeft niet zo nodig Meer Keer op keer Je onderbewustzijn in Je vind niet meer zo veel Meer Gelukkig maar Je drijft daar maar wat Heen En Weer Terug en weer vooruit Je leert niets meer Dieper donker Of ondiep? Maak jezelf toch niet zo druk De wereld geeft geen ene Ruk Dichter Bij Of ver af Blijf lekker gek Doe…

stormen wijken vogels zoals slaap onbemand het bed beroert met lispelende spleetjes schemering een telraam in het hoofd waarvan de kleuren van de bolletjes afwijkend zijn van die nacht ervoor het tellen schraapt de stille woorden één bij twee wat tenslotte het vele schuiven het laken verandert in een historische metafoor geen geschiedenis…

ik kan me niet verschuilen achter mijn huid die zonder woorden twijfelt aan het nut om te gaan waar ingetogenheid de mot is uit een oude klerenkast bezijden het reliëf dat me steunt in elk willekeurig uitgehouwen daad raak ik uitgespard in de ring waar ik mijn gevoel leerde te doven en vuisten te laten vlammen nu is de tijd naadloos aaneen…

Waarom treur ik om de afstand tussen de duinen en de zee? De zilte golven kussen het zand bij elke ademhaling van de nacht. Je bent een onbekend mysterie, zeg je? Nee, jij bent het geheim dat mij naar mezelf toe drijft. Wat ik zoek, zoekt mij.…

weer lag de nacht afgemeerd aan de zogende hof waar de duisternis zich tracht te treden aan mijn geplooide lippen het colostrum voedde slechts een kleine opening in het centrum waar het aanleggen zich in bijzonder in het openbaar had genesteld uren sloegen aan, de slaap hulde zich in een kleverig kostuum en schurkte langs de regels…

nog is mijn dans niet verlopen zelfs niet uitgedacht in het aangezicht van welk doel dan ook het schuiven met paralellen die over elkaar heen tuimelen raken slechts kale wanden die houvast bieden aan de geëtste voorspellingen die het zuur beitsen met de bitterheid van de eens zo smaakvolle ameublementen, lijken nu nog slechts droompilaren…

langs stille bomen ging hij in zichzelf verloren in zichzelf alleen alleen de regen ruiste en dan uit het niets uit de nevels omhooggeschoten langs het lover zweefde zij de hinde en hij de voorbestemde dode leefde hij toen even eindeloos leefde hij toen even niet meer alleen…

zijn woorden schrijden langs verzande voorspellingen die alle prielen van de kwelder laten droogvallen terwijl de vloed het getij berust met woorden die een ruwe zee belet zich te keren tegen al wat een stormvloed in springtij kan aanrichten geduld oogst laag water in het aanzien van het verre vasteland dat aan de kim het violette licht…

Toe maar doe maar geef maar weg het kan van mij niet genoeg zijn overdaad schaadt toe maar doe maar geef maar weg maar blijf wel op je eigen terrein want roven van een ander is niet fijn toe maar doe maar geef maar weg inclusief je status quo van het moment het niets en niemand ontziende serpent…

In de slaap van een ander draag ik mijn gezicht als een natte doek. De woorden: duizend kleine dieren tegen mijn gehemelte. Zij weten niet waar de pit zich blindbrandt. Men heeft mij in ramen gezet, mijn mond met goud dichtgelood, mijn naam verdeeld onder de vromen. Onder de vloer woekert het gebeente nog. Een varen opent zich in de ribben…

de sleep slaaft zich voort en woelt de bodem alsof er een “ hurricane “ gisteren wil passeren in de volgorde van vandaag of dat lukt is niet de vraag, aan het “ langste eind sjorren “ brengt slechts vermoeide ledematen, het vergt tijd om alle zetels te pellen van het stof tot aan de veren dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “ sjofel…

onze vergane schepen misthoorns loeiden in hun laatste nacht onze schepen die nu het licht bevaren en in zonlicht schitterend vergaan…

wanneer de oude dichter uit eigen werk voor wil dragen schiet hij zo vaak vol met een snik in zijn stem en de traanbuis boordevol gevuld met zware tranen is de emotie hem de baas wellicht is het beter dat hij zich bij het schrijven houdt want op het zo geduldige papier komen zijn woorden het allerbeste uit de verf en kiest hij daar…

Daar zaten we in jouw al meer dan veertig jaren oude tuin door jullie saam gezaaid, gepland, en aangelegd, de slingerpaadjes, bogen geënte boom, de varens We praatten over asverstrooiing, ‘t bootje, verpakt weer in kartonnen boot en jullie in je zeilboot Dan ging het over een vakantie in Majorca, waar zij twee keer met man,…

Hartstochtelijke Stroming, zo gaarne vaar ik Op u mee, maar Opgelet, blijf wel alert want Stroming eindigt soms in Zee…

“ I want to live, I want to give “ als een retrograde tolt dit nummer van Neil Young om mijn innerlijke aardkloof die soms helend en dan weer het dodelijkste doel in het leven doet opklaren met hel en verdoemenis soms geef ik de tekst een andere bijval “ I want to live, I want to die “ het draaft dan als een op hol geslagen paard door een…

In mijn amoureuze liefdestasten ben jij de betoverende schoonheid van mijn diepste tedere verlangen en ik wil je het liefst liefhebben in een stilte die oneindig lijkt alleen het voelen speelt de hoofdrol ik voel, er is een tegen beter weten in nu je tot wasdom komt in een vreemd land waar de bommen uit de hemel vallen en het lijkt dat…

Sans Souci woont al ruim twintig jaar in het grondstoffenrijk van het zuiden rond de pietersberg in limboland bij de vaalser- de cau- en de maasberg de heuvels van de droogkomieken koekenbakkers en zingende kelen in het door schrijnend aculturele ontlezende laaglanders bevolkte destijds kundig water beherend door droogte thans pijnlijk ontberend…

Het maakt niets uit Het universum vragen ogen De werkelijkheid Uit dromen Dronken stellen vragen In je ogen Tranen Voor altijd duurt te lang Toch maakt het leven Bang De big bang De potlood En eng Zou er echt wat zijn? Voor altijd door Hoe fijn Zomer zoem…

het gemaaide gras, nat van een afsplitsende wereld beducht me voor het al gekende, de gestalte in herinnering ijvert door mijn diepgang en praat zich volle zalen zonder een halve adem of een hapering in zijn stem niets is meer in mijn non-schichtige dualistische mogendheid daar het water aan beide oevers mij het zinken verbiedt in alle…