615 resultaten.
Lege ogen lozen haar
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.128 opgetrokken blauw
tegen het marmeren blok
Het station dat stemmen galmt
één toon vult alle dagen
een haperende naald
die zich niet laat stoppen
Lege ogen lozen haar
boven zigzaggende voeten
de massa dampt en wacht
de deuren staan op punt van sluiten
Verdwaasde schimmen jachten
tussen haar wimpers door
de spuit in de uitpuilende ader…
pluk de zon
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
649 ziet de mensen onbezonnen
blakeren langs de paden
op stranden bij de zee
stil soms kort van stof
hunne spinsels ontsponnen
spanning vloeide uit aderen
leven gaat nu op de pof
blikken koel in tassen mee
werk blijft onbegonnen
gedoofd zijn alle lusten
in dommel wel te rusten
wat water op de akkers
ach boeren arme stakkers
lamlendig in het…
In de stilte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
963 Als een gif, stromend door mijn aders
en stollend in mijn hart.…
GEEN BDD
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
590 Wat heeft ze dikke aderen op haar benen
En enge eksterogen op haar tenen
Trek daar iets overheen en vlug een beetje
Bedek, bedek haar rimpelige huid
Zet stil haar krakerige stemgeluid
En zet voor mij, lief, een kamilletheetje…
Identiteit
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
907 Steken kop niet boven maaiveld uit
dan zijn we prooi van politiek correct
van nuchter volk beneden de zeespiegel
in een land zonder persoonsverering
Watermens aan de voet van de zee
Europa’s rivierendelta in z’n aderen
duizend jaar in staat van wateralarm
creëert een volk als de Hollanders…
Het hete bloed
netgedicht
3.6 met 265 stemmen
401 zij weet van
het hete bloed
dat al generaties lang
door de aderen stroomt
de korte lontjes
het warm gemoed
wandaden die te snel
worden geschoond
het is eigen in
voor en tegenspoed
maakt geen vrienden
tenzij belonen dat doet
zij dwaalt door
de koude gangen
van het slot dat eens
geliefd was door zijn feesten
het is leeggehaald…
Het vergane populieren bos
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.065 Eens deelde ik in hun vreugde
en mocht ik leven om mijn schaduw
te brengen op hen die nu mij verwonden
door met een snede mijn stronk te doorklieven
behartig ik de dood zonder razernij
want ik weet, ik ben slechts boom
die zonder hart doch met aderen
de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake
was wanneer ik schreide om de wind
die zonder…
Herinnering van morgen….
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
543 Verdrink in het zoet van de
vergeten wijn wat door je
aderen stroomt en in alles
wat je vergeten was maar
uit je hart en poriën bloeit,
herkenning wie je werkelijk
bent, onbot je fluitenkruid,
laat mij dan om een windvlaag
wensen over het neerbuigend riet,
die op de tonen van herinneringen
in de toekomst speelt, met je
deel in…
De laatste dagen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 Ik dacht de afstand
in jouw naam vragen
maar de stilte
gaf geen antwoord
en ademde
teleurstelling
versus stille moed
voelde ik
in mijn grijze aderen
nog voor de nachten
bleef jij niet bij me
maar in de verte
stond mijn jas je goed
uit een donkergrijs verleden
had ik wol van ’t schaap
over één kam geschoren
zoals de zonderlingen…
ATOL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
453 Het is atol, zijn aders zijn koralen.
het is een wegen op het wiegen
van de zilte zee, onmachtig drijven
in het oog van de brullende zon.
Het spreekt zichzelf niet langer tegen,
het mengt zijn daden door het woord
en laat de zangen opgaan in de stroom.…
verjaardag voorbij
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.439 zie je niet meer
ik voel je niet meer
ik zal je stem niet meer horen
Zes maanden geleden alweer
Vandaag zou je jarig zijn
op een zonnige dag in mei
nu geen super feest meer
nu zonder jou, je bent vrij
Ik ben trots, dat ik je dochter was
ik mis je ontzettend, maar toch voelt het goed
jou te hebben gekend en van je gehouden
door mijn aderen…
vertigo
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
672 vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw - de schering
los van inslag - en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer…
vertigo
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering
los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer…
Deprimerende schaamte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
612 Deprimerende schaamte
ik veracht u
met de verwaarlozing
van mijn huilende bossen
mijn onbestemde rivieren
vissen die in mijn dieptes duiken
ik weerspiegel de armoede
van het alleen zijn
in uw woordenvloed
onder de mensen
verjongen doe ik niet
uw drammerige beken
in mijn aderen
stromen slapjes
door het duinlandschap
dat aan mijn…
weerbarstte het blauwzwart basalt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
796 jouw raadsels
granieten mijn zachtheid
verkillen mijn ogen
als ik je zie
het koude in
azuurblauwe ronding
parelt indigo
jij was eens mijn amigo
jij weerbarstte het
blauwzwart basalt
je stem deed me splijten
door zijn vrouwelijk alt
ik toonde mijn kern
nog maagdelijk door vuur
jij spoot ijs in mijn aders
doodde de zachte…
versplinterde vleugels
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
238 Mijn hart, een caged vogel, klapt
tegen tralies van bitter stof en leugens,
maar stijgt, stijgt als maanstof in olie-
zwarte aderen, fenomenaal gebroken.
Dromen drogen op als rozijnen in razernij,
festeren, stinken, exploderen in keel-
hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid
in mijn borst als veer zonder einde.…
Vreemde reiziger .....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
725 Dwars door het hart van de tijdelijke stad
smelten aderen in gelopen straten
niet gehinderd door bloedstollende vaten
baant hij zich een weg door uitgehold hartegat
steeds hoger legt hij de innerlijke lat
eenzaamheid sijpelt, niets heeft hij in de gaten
omhelst met d’ogen zijn omvangrijke zate
daarbij vergetend wat hij ooit bezat…
Verdwaald genot.
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.228 Je sijpelt door mijn lichaam,
als een ader van dun bloed.
Het maakt me stil, maar mijn god,
wat voelt het toch goed...…
Paarden
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.371 Je richt je op, bestijgt
en omklemt er één,
met je armen en benen,
voelt de warmte van zijn hals
in je aderen stromen;
je spoort aan, ontvouwt je
in galop en rijdt naar
het heiligdom aan de horizon.…
mijn kleine wereld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
971 eigenlijk heb ik een kleurenfilter nodig
want het spint niet in mijn kleine wereld
er is verandering op til
het is tijd om weer op te staan
ik jaag het leven weer door mijn aderen
ik wil niet dat mijn leven verdroogd
laat mij tastend schuifelen
en wakker worden in een warme wind
soms kijk ik naar de aflopende tijd
haar…
wind
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
657 Altijd weer zingt zij in de kruin
Rechtop krom gevallen of schuin
Tergend fluisterend vals en schril
Doet lover sterven en maant tot pril
Wortels verankerd in noeste grond
Klauwen zij met vergroeide aders
Basten ruw doorstaan rauw getij
Vals belaagd door stormende daders
Zingt daar niet vogellijn in gevallen kroon
Laat zich door winden…
SURSEANCE
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.346 Mijn handen bloeden, aderen ontsteken.
Het lichaam is zo kwetsbaar, is zo broos
en elke poging om het vege teken
te weken van mijn huid is vruchteloos.
Ik sla mijn mantel om, een lappendeken,
leef op krediet, voor nog een korte poos.
Vergeef mijn schulden, ik blijf in gebreke.…
Junkengeest
hartenkreet
4.7 met 14 stemmen
1.165 Spuit dan maar snuif maar
Rook je dan gek aan weed
Slik prik je broze aders lek
Wees afwezig stoned geniet
Lieg maar bedrieg mij maar
Je bent zo geslepen gemeen
Jouw ogen staan vaag wazig
Draaien om de realiteit heen
Vlucht maar ontken het maar
Bedrieg je zieke junkengeest
Doe maar alsof ik het niet zie
Gedraag je maar als een beest…
Voorjaarsperikelen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
656 Een zotte wind blaast het
voorjaar door de takken
die naarstig bloesemen
in een wazig rozerood
Ik adem lenterig
voel een lichte stuwing
door mijn aderen
Zou willen dansen
maar hier op straat
lijkt dat toch wel idioot
Wat miezerregen smeedt
echter snode plannen
Geselt dikke hagelbollen
in mijn oneindig blij gezicht
Maar door zo’n opponent…
Wanhopig
gedicht
2.1 met 351 stemmen
38.084 zee
aan de wering van jouw ik
dat onbewogen blijft voor 't water
zout lopen de tranen terug met eb
teleurgesteld en moe
ik kan er niets aan doen
maar met de vloed
komt het toch weer naar je toe
doodsverachtend is het hopen
dat poogt de haven in te lopen
van jouw onbegrip
ik wil jouw polders niet bezetten
alleen maar stromen
door de aderen…
Tol - ook op Koninginnedag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
807 De vraag is bij de Majesteit
niet deed ze 't wel
of deed ze 't niet
maar hoe hevig en in welke tijd
deed ze het met Paul van Vliet
Waarbij lui van adel komen
die haar aderen hevig doorstromen
met lusten vol vuur en temperament
ons van de vlakte onbekend
Paul schoot - logisch - tekort in de min
betaalt sindsdien gebukt voor de vorstin…
Sphagnum
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Te midden van ontginningen der woeste gronden
liggen kanalen van vloeibaar zwart
als primaire aderen aan geboortegrond gebonden.
Nauwelijks hoorbaar zijn fluisterende verhalen
over een week gedempt hart
gelegen op de waterscheiding langs de palen.…
vaarwel
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
549 Ik lig hier op de grond
Met water in mijn mond
Mijn huid schilfert af
Je ziet mijn aders van mijn lijf.…
Zelfbehoud?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
365 Blijvende verwondering
zie ik ons baden in de
watervallen van geluk
even opgehouden in z’n
versnelling, waarmee het
leven gaat meanderen, de
aderen en de beddingen
slippen langzaam dicht
waarmee de toekomst in
perspectief doorgelicht
om niet totaal droog te vallen,
in een duurzame ondertoon
een veilige weg te banen, maar
diep van binnen…
ruggengraat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
480 een tram ramt een bus
sleutelbeen
ribben breken
bekken doorboord
wat blijft over
vermoord door het leven
gekluisterd aan
het Blauwe Huis
kapot lijf kapotte liefde
het verscheurde leven
op het doek de verliezen
dreigende luchten
bloed gaat over in bloemen
aderen verbinden mensen
en altijd haar intense blik
haar ogen houden…