332 resultaten.
Lijfeigene
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
628 en de reflectie dwingt me alweer tot daden.
'Voeden, voeden, immer voeden van mijn barbaarse vlees!'
'Pulp en resten! Stockage in bulk! De nacht verterend in containers van de dag!'
'Opstaan'
oreert mijn lafste ik.
'Zie je me nog graag?' vraagt ze mij.…
Een gekroonde wereld?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 Vaag beeld wat streeft naar
een dubbelzinnige perfectie,
waarin we zijn verstrikt, als
we daarvoor moeten betalen
verslikken we ons in een
theatrale reflectie, toonbeeld
van eigen imperfectie.…
Residu?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 mijn besloten eiland had de reflectie van de
roering van de elementen nodig met voldoende
visie om die vertaalslag te maken tussen alle
getijden door, als een handgeschreven residu
achterbleef in het zand, misschien al bestond in alles
wat ik na de laatste storm op de vloedlijn vond.…
Aan de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 In de vroegte van de morgen tot op late
avond laten vogels zich ook horen met meesterwerken
in roepen en zingen op hetzelfde moment bloeien warme kleuren open
Geraakt door hun spelende schaduw dansend als een reflectie op het wateroppervlak.…
Avondland, mmxxii
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
459 Heeft zij als een Pandora
het deksel opgelicht
van het oude Avondland
de ondergang belicht
Waar de geest
van homo sapiens
op nieuwe leest
geschoeid werd
herontdekt
opnieuw in kaart
gebracht, verlicht?
Kleiner werd
de oude wereld
van mare nostrum
een terra incognita
lag sluimerend
te wachten
In gouden tijden
zilvervloten…
branding( of op strand bij nacht)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.016 rul zand, korrels als mieren
in grijzend lang haar
schurende wind, zilte smaak
angstwekkende langgerekte
zwarte keistenen pieren
langs vlakten, aardedonker
schuimend zingende waterslag
suizend door oren, flitsende
reflectie op mijn brilglazen
hangend tegen onzichtbaar
tastende straffe tegenwind
soms kerend op mijn weg
die ik schoorvoetend…
Het stille meer
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
650 Een meer bevangt mij
haar rust neemt mijn adem in
reflectie nabij
Langzaam strekt het water zich uit als
een spiegel van eindeloze lucht, waar wolken zweven
in een zucht van wit en grijs. Oevers buigen zich naar hun eigen
spiegelbeeld, terwijl riet zacht ritselt in de ademhaling van onzichtbare wind.…
Verbondenheid
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 Tussen rust en reflectie vind ik
ruimte om te ademen, te ontspannen — ver weg
van de hectiek van alledag. De vrije natuur reikt mij haar stilte aan,
verlicht het hart, en neemt me mee in een poëzie waarvan het einde nog niet is gekend.…
Reflecties van rust
netgedicht
2.5 met 17 stemmen
818 In de reflectie van het meer herken ik
mezelf niet meer, mijn innerlijke chaos is zacht veranderd
in rust. Wereld fluistert mij toe om te vertragen en samen met de natuur ga ik
op zoek naar vrede in het stille water waar alles wat ik was en zal zijn, één wordt met het moment.…
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 Hier mag je even verdwijnen in het glanzen,
tussen rijp, reflectie en verstilde rimpels,
tot je voelt hoe stil geluk kan zijn
als de dag ontwaakt in dit winterwonderland.…
In het licht van een roos
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
529 Roze bloemblaadjes
fluisteren zonder woorden
stilte die mij kent
Soms voelt de wereld als
een storm van indrukken, alsof elk geluid
en elk gebaar rechtstreeks binnenkomt. Dan verlang ik naar
de stilte van een zachte bloem, waar kleuren ademen en niets me overweldigt.
Een roos opent zich niet in
haast, maar in vertrouwen, laag voor laag…
Tussen alles in
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
541 Ik hoef niets te zijn
om gewoon hier te mogen
in dit blauw te zijn
Soms lijkt het alsof
ik het leven voel vóór het gebeurt,
de sfeer van een kamer, de toon, ruimte tussen
woorden. En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen.
Ik hoef geen antwoorden,
alleen momenten waarop ik niet hoef te
schuilen voor mezelf. Waar het gezoem…
naakte waarheid
hartenkreet
3.6 met 22 stemmen
1.961 vervagen,
terwijl de sigaret langzaam vergaat, neemt het moment alleen maar toe,
een vraag, slechts een, is dit het heden, het verschiet of toen,
wat doet het ertoe,
hier op zondag samen onder de dekens, geen geweten,
slechts haar adem, die het ritme doet spelen, het ritme van leven,
de zon streelt haar, en mijn ogen lezen elk aspect,
deze reflectie…
Surplus
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 Tijd heeft gestreden zonder pauzeren
Blijft dit tot in lengte van millennia doen
Geen tijd voor reflectie
Zelfs geen procent rust
Tijd heeft nimmer gepauzeerd
Intelligent of dom?…
Je bent mijn ster
hartenkreet
2.8 met 45 stemmen
718 Hoe jij als flitsend sieraad schittert in het oneindig
uitgestrekte waar ik in de reflectie steeds rust kan terugvinden
Een indrukwekkende en elegante verschijning van waar jouw silhouet als
een lichtpunt dagen en nachten overstijgt, de wakende vlam brandt op het netvlies.…
Verbonden met jou
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
555 Hoe jij als flitsend sieraad schittert in het oneindig
uitgestrekte waar ik in de reflectie steeds rust kan terugvinden
Een indrukwekkende en elegante verschijning van waar jouw silhouet als
een lichtpunt dagen en nachten overstijgt, de wakende vlam brandt op het netvlies.…
De elegantie van de zwaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Sierlijk beeld van een S-vormige hals wordt opgeslagen
als een reflectie in het helderblauw waar handige en duurzame
zwemvliezen hangend heen en weer zwaaien terwijl de vooruitstekende
borst en wel of niet aanwezige knobbel de verbluffende grootsheid meekleuren.…
In de zomerjaren van mijn leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 Op welke wijze het gevleugelde zich even ontsnapt
aan de werkelijkheid en geniet van de totale rust en vrijheid op
hetzelfde moment bloeien en groeien spetterende kleuren in een volle zon
Geraakt door hun spelende schaduw dansend als een reflectie op het wateroppervlak.…
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Het is opnieuw herfst: een tijd van verandering
natuur toont haar vergankelijkheid met een diepe pracht, ik adem
koude frisheid en rijke geuren die mij naar binnen keren, naar reflectie en groei.
Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzondere verbondenheid die ik niet zomaar laat gaan.…
GORDON VERVROEGD IN 'ROSA SPIERHUIS' OPGENOMEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
576 God Gordon, dit ben ik of te wel
dit is mijn lijf, pik, dit is mijn kick
kreeg sterk tegenvallende kijkcijfers
't SBS 6 publiek kent hem nu wel
niets vernieuwend, dikke lul
stuitende eigen reflectie op z'n (p)ik
hijzelf houdt het nu voorgezien
geen Dubai, geen Blaricum, maar...…
Winterse mystiek
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
533 Gedachten worden ongrijpbaar, drijven als wolken, samenkomend in punt van ijle reflectie.
Overpeinzingen glijden mee met het water,
een toekomst glanst, ver en toch dichtbij, uitgestoken handen
raken slechts de kou van de wind.…
Verloren Flora en Fauna
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
337 Een reflectie
op twee schatten
uit het Louvre ontvoerd,
eerder vandaag hier
ten tonele gevoerd
respectievelijk 'Oermoeder'
van Anneke Haasnoot
en 'Op de dijk en Limes'
van Evelyne
*
Is het niet een gotspe
dat wij, nederige zielen
tijdgebonden passanten
in het ondermaanse
ooit vol wemeldingen
met zoemende wespen…
Plejade van cyclische luchtkastelen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
861 Enkel stoppend voor noodzakelijk gevoeg, of… een kus van onverhulde reflectie,
vol affectie.
Het stuur is de pedalen kwijt, dorstend naar eeuwige roest die rust. Gedwee als volgzaam vee met een metaalmoeë koebel, maar geheid in de verleiding, lonkend en lokkend naar wie begrijpt. Zonder weerga, compleet in idiotie,
vol impressie.…
Aspie Sollicitatie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
326 Hij zei: dit valt mij echt niet mee
Ik zie hier en daar een gat
En een heel vlak carrièrepad
Ik zei: het zal heus wel gaan
Draai aan de knop en ik ga aan
Een plek, een ietsje aan de kant
Dat is waar ik graag beland
Kouwe drukte, doe maar niet
Het geeft niet als men mij niet ziet
Reflectie is een goed idee
Daar verhoogt mijn rendement…
ZAL IK DAN MAAR STOPPEN MET M'N HARTENKRETEN?
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
532 Ik voel me af en toe
de kop van jut
nou af en toe
heel vaak, helaas, pindakaas
moet top op m'n tenen lopen
m'n enthousiasme temmen
en veelal ook m'n creativiteit
heel vaak niet hun 'tijd'
neen ik loop, wandel niet altijd
in het gareel van hun samenleving
hun wereld en hun verlichtend geloof
kan mij veelal gestolen worden
wijzen…
Waan of wijsheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
249 Ergens,
tussen de schemer van geest en kosmos,
ontspringt een vonk die wij psychose noemen.
De een zegt: ziekte,
een breuk in het denken,
een val uit de werkelijkheid.
De ander ziet:
een opening,
een oude deur naar mythen en stemmen
die ooit profeten, sjamanen, zieners
heette.
In de waan gloeit soms wijsheid,
een ander soort weten,…
Een zwarte maandag
netgedicht
3.2 met 33 stemmen
1.740 "
In een moment van reflectie herpak ik mij
"Ah, perfect! Ben ik al aan de beurt?"
reageer ik uiterlijk kalm en opgefleurd
"Nee! Wij waren eerst!" dreunt ruw van opzij
"Kalmte kan ons redden!" roep ik nog vlug
maar blinde woede kent geen weg terug
en in die gedachte gaat mijn maandag voorbij…
Voorbij de ruis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
166 Voorbij de ruis
begint het echte gesprek.
Niet daar waar iedereen
het snel met elkaar eens is,
waar woorden keurig aansluiten
en de verschillen verdwijnen
onder een laag van goede bedoelingen.
Maar daar waar het schuurt.
Waar belangen hun eigen taal spreken,
waar stilte soms harder klinkt
dan wat er gezegd wordt,
waar…
Vallen en opstaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
440 Al vroeg hoorde ik fluisteren
in een taal die niemand sprak.
Zachte stemmen, schaduwen van licht,
een wereld die door de muren sijpelde
en mij vond – nog voordat ik wist wie ik was.
Ze noemden het angst,
ze noemden het ziekte,
ze gaven het namen die niet de mijne waren.
Maar diep in mij trilde iets ouds,
een weten zonder woorden,
dat zei…
ZWART
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
192 Mijn geest splitst zich als glas,
elke reflectie een ander ik.
Jarenlange manipulatie,
maar het lag aan mij!
Stilte-behandeling, dagen lang,
terwijl ik verdween in mijzelf.
Een wondertje kwam,
vermoeidheid volgde.
De wereld draaide weg,
onder mijn wankele voeten.
Een stem door de lijn,
“Hoe gaat het?”…