637 resultaten.
een slag in het rond
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
592 er zit geen vreugde verborgen in
mijn vergankelijk bestaan, slechts
de spreker in mij dept het bloed met
woorden die de leegte omarmt
geen reizen naar het ontstaan van leven
waar de dood zich
vergewist van het eeuwig dragen van
dit maatpak dat kleurloos de
streepjescodes accentueert
de blauwdruk, gesneden op het scherpst
van de ziel…
Die paarse schim daar in de straat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Die paarse schimmen, die hersenschimmen
van de vergankelijkheden die nog niet
vergeten zijn. Die kleine juweeltjes
van het eens beminnen; die nu nog in een
vaagheid een kleurenspectrum van ons leven
kunnen zijn.…
in wit vindt rust de laatste plaats
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.603 ik zoek stilte zonder
fracties van geluid
verdwaalde tonen sluiten
die volmaaktheid uit
leven maakt altijd lawaai
in het groeien van de cellen
het steeds opnieuw herstellen
van gebruikt en afgeschreven zijn
alleen de dood verstilt
in wit vindt rust de laatste
plaats voor zijn vergankelijkheid
de tijd zal deze ruimte dichten
hoor…
Herfstmaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
485 Een herfstmaan schijnt over de velden
daar aan de oevers van haar haar liefdesboek
moet hij zich bezinnen over het strand
en het feit dat hij geen kleren draagt
hoog aan de hemel glanzend
schijnt de maan over de daken
het is nu herfst, in leeftijd en in ouderdom
in seizoen en in vergankelijkheid
kom we lopen naar de dikke deur
verdwijnen…
Neem de vrijheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Maak er een van karton, een vergankelijke.
Een voor één keer gebruik
en die je in je tuin begraaft erna
of geurig op laat branden of wie weet,
kringloop,
stil terug laat komen als doos om luiers of
mosseltjes uit Zeeland.…
het rijmt niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
137 met de hand
die slechts wijze
voorspellingen kan lezen
het rijmt niet, dagen zijn gelang
het seizoen fervent geraakt
aan onredelijke wispelturige
vervreemde eigengereide
levens beschouwingen
toch zijn de lijnen in de palm
in symmetrie gestegen in lengtes
die dan wel in zorgvuldigheid
beklijven dat alles onderhevig
is aan het vergankelijk…
OP EEN JAAR
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.179 Trager dan je blote oog
loop ik door het veld
dat gaandeweg verbost.
Het mos een olievlek,
de horizon een poort.
Het standbeeld zal ik zijn
van de wandelaar
die ieder jaar -voor mij dus
om de haverklap- een roos
aan zijn voeten krijgt.
Dan voorover neigend
zie ik net wat rest
van de steel vergaan.…
Geef me een tuin!
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
3.741 Geef me een tuin, waarin
poliepentrossen hun zaden zwellen,
en woekeren over benige pergola's.
Bemest met levensleed wordt driemaaldaags
het onkruit uitgebuit.
Het is niet bloeien maar bloeden
zei mijn moeder,
maar nu bloeit ze
en bloedt niet meer.
Met mijn hark hark ik
de blaren bij elkaar
die op elke beknelde gedachte groeien
en…
Jaaroverzicht
snelsonnet
3.4 met 21 stemmen
2.471 Het oude jaar gaf veel te snel de geest:
Wij knipperden maar even met de ogen
En reeds zijn alle dagen omgevlogen.
Nee, het is echt een jaar van niks geweest.
Wie weet toont men in later tijden aan:
Het jaar tweeduizend heeft niet eens bestaan.…
Uit het oog, uit het hart...
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.165 Kort na haar dood, lagen haar lievelingsbloemen op haar graf.
Grote boeketten rode rozen, de kleur die zij graag zag.
Na een jaar moesten ze al spuiten, tegen onkruid en zomeer.
Het boeketje werd al kleiner, goedkoper deze keer.
Na jaren had het onkruid toch zijn tol geëist.
Haar naam was niet meer leesbaar, een poestbeurt leek vereist.
Chrysanten…
Leven beeldhouwde
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
428 gelukkig
schaduwde
je nog steeds
maar leven
beeldhouwde
al in onvergankelijk
steen je verscheiden
op fundamenten
die evolutie al bij
jouw geboorte had
klaar gelegd in
groeven en lijnen
die door de matrix
van genen verfijnden
heel apart
was dit verschijnen
in twee werelden
waar contrast nog
in beweging was
en verdieping niet…
Dageraad
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
822 Ik sta op
schuif het gordijn opzij
een ster schijnt mij flauwtjes toe
Het blauwe uur
daarna de zon, de dag, de zaak
ik ben nu al gaar
Bij de wasbak tref ik mijn gezicht
een verse wal is in de maak
ik zie een mens, eiwit belicht
een onsje wil op liters water
Maar ook spiegels zijn gevormd
metaal en zand, meer is het niet
- veredeld…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Morgenloos
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
876 De kamers van mijn geest
Overbelast met gedachten
Het is leven wat ik vrees
Ontnomen zijn mijn krachten
Wilde haren wapperen niet meer
Nergens een sprankje licht
Donkere wolken dalen neer
Verkrampt is mijn gezicht
Getekend door lijnen
Ogen vol verdriet
Het zal niet meer verdwijnen
Geen ander die dat ziet
Ga en leef je leven
Ik ga…
Mijn voorouders
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
3.366 Ze zijn tot naam geabstraheerd
waaraan wat data zijn gehangen
geen gezicht
hun rustplaats is de aarde
ergens overal
als stof in wind
en slik in regen
omgezet tot hout
en weer vergaan
in weer en wind
zo kom ik ze vaak naamloos tegen…
Genadetijd
gedicht
2.2 met 14 stemmen
12.044 Gearmd en vol geest lopen we richting zon.
We hebben contracten te vieren en legaten
Die we onze doden vermochten aan te praten.
We zijn nu rijk. Echt waar! Alles wat nooit kon
Kan nu wel. We bliksemen volleerd als goden,
Bestieren hemel en hel. We stelen liefde
En planten haar snel diep in onze buik. Mijn lief, de
Koning benijdt ons. We zijn…
avec le temps 2
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
561 van het vergaan
in het zuiden van Frankrijk
mag de tijd misschien trager lijken
doch vluchtigheid is ook hier van alle dag
wij wanen ons onaantastbaar en klampen
vast aan het leven en kijken bewust niet
naar de klok die de tijd verbrijzeld
maar daar in het dorpje Lourmarin
op het kleine kerkhof vond ik harde bewijs
van alles is vergankelijkheid…
Zee
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.720 Ter kimme schuift een boot
van noord naar zuid, onhoorbaar
langs de smalle strook tussen lucht en zee,
tussen grijs en grijs.
De avondbries geeft koelte aan de vermoeide geest
bij het rusteloos ruizen van de branding in het luie
landschap van pieren en dijk en scheepswrak.
Achter mij, in het polderland,
de windmolens met wentelende wieken…
Dit huis
gedicht
2.9 met 16 stemmen
9.093 Laat hier geen twijfel over bestaan, dit huis
zal bouwval worden met de grond gelijk
ook dit gedicht. Omdat ik stenen met een zin
en met cement elk voegwoord vergelijk,
de gangen met mezelf en daar dan in
verdwalen. Ramen, trappen, deuren, in en uit
van kinderen die bij hun moeders blijven
zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.…
Negende gedicht voor Maria Magdalena
gedicht
2.6 met 62 stemmen
45.917 Ik heb je aan de ketting van mijn slaap gelegd.
De kamer stuiptrekt en het bed wordt groot.
Mijn zaad bevlekt de lakens met violette tatoeages.
De lege lamp voltooit ondraaglijk het lichtjaar.
Wij weten weinig van de weelde, maar we weten
dat weelde niet meer wederkerig is. Immers
na de paartijd gaan de vrienden huiswaarts
blauw geschminkt…
Natuurproces
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.280 Spinrag ligt als een
dun geweven sjaal rond
stakerige schouders van
wat struiken in mijn tuin
Geen kruid lijkt opgewas-
sen tegen het verstrijken
van de tijd en zelden lag
een hof er zo verlaten bij
Mijn lustoord blijkt ver-
gankelijk te zijn en mij
rest slechts een uitzicht
op het brakke paradijs…
dino-wiegelied
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
636 met een donker gebaar
plooit de nacht alweer
een vouw in het bestaan
van onafgewerkte plannen
tot rust gekomen handen
hunkeren onder hun juk
van overjaarse lagen eelt
naar hun verleden satijn
dit heden en haar duisternis
kunnen niet bekoren noch
het ochtendgloren wekken
de tijd groeft een nieuwe stempel
en draalt verder op 78 toeren…
Vooravond
gedicht
3.3 met 80 stemmen
76.543 Dood is mijn vriend. Nog altijd schijnt de maan
Naar binnen, uit zijn asbak kringelt rook,
er ligt een boek, de radio staat aan.
De rozen die hij kocht zijn nog bedauwd.
Een scheermesje, een spiegel en wat coke
Staan op tafel klaar voor zo meteen.
De kachel doet haar best, maar hij blijft koud.
Alles is nog precies zo om hem heen -
Maar…
Tijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
974 Als fijn zand ongrijpbaar
glipt elke tik die ik hoor
onbeïnvloedbaar qua snelheid
tussen mijn vingers door
Ook al duurt een feest veel langer
dan een halfuur tandartsstoel
de klok maakt duidelijk onderscheid
door wat ik wezenlijk voel
Wat mij vooral zo opvalt
is dat een gebeurtenis
als dopen of met elkaar trouwen, voelt
alsof dat voor…
Oude Bloemkolen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Op sterven na dood
Twee verlepte bloemkolen
Net te verdragen…
bij een foto
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
802 op het oog een foto
uit voorheen de USSR
maar schijn bedriegt
we schrijven 1954
in Den Haag op een schoolplein
aan de Ferdinand Bolstraat
rennen piepjonge scholieren
tijdens een autobandenrace
naar de blinde muur
van de toekomst die later
vaak zo kwetsbaar bleek…
De dichter en de dood
gedicht
2.8 met 42 stemmen
23.164 Ik peuter maar wat en ik mier
aan gindse wilgen hangt mijn lier
onbereikbaar voor de hand
in 't bekende polderland.
Ik peuter wat en mier verder
in de woestijn is geen herder
de wolf in schaapskleren gehuld
huilt, doch de jager brult
Brult tegen de karavaan
die verder trekt naar Ispahan
brult vanwege de vette kamelen
en de ruiters die…
Twee zonnen
gedicht
3.3 met 45 stemmen
18.377 Wanneer ik slapen ga ligt de zee nog steeds beneden
en altijd is de zon me voor.
Ik sta bij een uitsnede
van donker water en later ben ik bij de boten
met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen
en tussen de schaterende meeuwen weleens opgetogen.
Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef
naast een datum. En ik zie hem in de verte
gaan…
Altijd alles in beweging
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
821 Zoals de zee met haar eeuwige getijden
is altijd alles in beweging:
de liefde, de haat,
het begeren;
de stilte en de rust
ondanks alle schijn van het tegendeel.
Alles komt en gaat,
wordt geboren en sterft weer:
de glimlach en de grimassen,
de tederheid en het mededogen,
alles komt en gaat
en niets is hier bestendig.
Vervloeien van werelden…
Postuum
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
1.577 Een gapend gat,
de grond nog vers
op wat wormen na.
Slapend in vergetelheid
rusten hier mijn botten
en lig ik te vergaan.
Kraaien plukken,
bode van de dood,
tot alle eindjes bloeden.
Zeg me, zwart gezelschap
of er voor dit dode lijf,
tranen vloeiden.…