Alle inzendingen over vergankelijkheid

637 resultaten.

Sorteren op:

een slag in het rond

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 592
er zit geen vreugde verborgen in mijn vergankelijk bestaan, slechts de spreker in mij dept het bloed met woorden die de leegte omarmt geen reizen naar het ontstaan van leven waar de dood zich vergewist van het eeuwig dragen van dit maatpak dat kleurloos de streepjescodes accentueert de blauwdruk, gesneden op het scherpst van de ziel…
elze11 april 2012Lees meer >

Die paarse schim daar in de straat

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 535
Die paarse schimmen, die hersenschimmen van de vergankelijkheden die nog niet vergeten zijn. Die kleine juweeltjes van het eens beminnen; die nu nog in een vaagheid een kleurenspectrum van ons leven kunnen zijn.…

in wit vindt rust de laatste plaats

netgedicht
3.1 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.603
ik zoek stilte zonder fracties van geluid verdwaalde tonen sluiten die volmaaktheid uit leven maakt altijd lawaai in het groeien van de cellen het steeds opnieuw herstellen van gebruikt en afgeschreven zijn alleen de dood verstilt in wit vindt rust de laatste plaats voor zijn vergankelijkheid de tijd zal deze ruimte dichten hoor…
wil melker26 oktober 2003Lees meer >

Herfstmaan

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 485
Een herfstmaan schijnt over de velden daar aan de oevers van haar haar liefdesboek moet hij zich bezinnen over het strand en het feit dat hij geen kleren draagt hoog aan de hemel glanzend schijnt de maan over de daken het is nu herfst, in leeftijd en in ouderdom in seizoen en in vergankelijkheid kom we lopen naar de dikke deur verdwijnen…
mobar22 september 2022Lees meer >

Neem de vrijheid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 456
Maak er een van karton, een vergankelijke. Een voor één keer gebruik en die je in je tuin begraaft erna of geurig op laat branden of wie weet, kringloop, stil terug laat komen als doos om luiers of mosseltjes uit Zeeland.…

het rijmt niet

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 137
met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen in lengtes die dan wel in zorgvuldigheid beklijven dat alles onderhevig is aan het vergankelijk…
elze17 juli 2026Lees meer >

OP EEN JAAR

hartenkreet
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.179
Trager dan je blote oog loop ik door het veld dat gaandeweg verbost. Het mos een olievlek, de horizon een poort. Het standbeeld zal ik zijn van de wandelaar die ieder jaar -voor mij dus om de haverklap- een roos aan zijn voeten krijgt. Dan voorover neigend zie ik net wat rest van de steel vergaan.…

Geef me een tuin!

netgedicht
2.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 3.741
Geef me een tuin, waarin poliepentrossen hun zaden zwellen, en woekeren over benige pergola's. Bemest met levensleed wordt driemaaldaags het onkruit uitgebuit. Het is niet bloeien maar bloeden zei mijn moeder, maar nu bloeit ze en bloedt niet meer. Met mijn hark hark ik de blaren bij elkaar die op elke beknelde gedachte groeien en…

Jaaroverzicht

snelsonnet
3.4 met 21 stemmen aantal keer bekeken 2.471
Het oude jaar gaf veel te snel de geest: Wij knipperden maar even met de ogen En reeds zijn alle dagen omgevlogen. Nee, het is echt een jaar van niks geweest. Wie weet toont men in later tijden aan: Het jaar tweeduizend heeft niet eens bestaan.…

Uit het oog, uit het hart...

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.165
Kort na haar dood, lagen haar lievelingsbloemen op haar graf. Grote boeketten rode rozen, de kleur die zij graag zag. Na een jaar moesten ze al spuiten, tegen onkruid en zomeer. Het boeketje werd al kleiner, goedkoper deze keer. Na jaren had het onkruid toch zijn tol geëist. Haar naam was niet meer leesbaar, een poestbeurt leek vereist. Chrysanten…

Leven beeldhouwde

netgedicht
5.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 428
gelukkig schaduwde je nog steeds maar leven beeldhouwde al in onvergankelijk steen je verscheiden op fundamenten die evolutie al bij jouw geboorte had klaar gelegd in groeven en lijnen die door de matrix van genen verfijnden heel apart was dit verschijnen in twee werelden waar contrast nog in beweging was en verdieping niet…

Dageraad

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 822
Ik sta op schuif het gordijn opzij een ster schijnt mij flauwtjes toe Het blauwe uur daarna de zon, de dag, de zaak ik ben nu al gaar Bij de wasbak tref ik mijn gezicht een verse wal is in de maak ik zie een mens, eiwit belicht een onsje wil op liters water Maar ook spiegels zijn gevormd metaal en zand, meer is het niet - veredeld…

de gunst is dogma

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 541
dit zijn is het bindend pact de speling der natuur het vel strak op het frame van bestaan dat trekt met ‘t krullen van tijd mijn huid slinkt en krimpt mijn kim daalt neder verstrijkt tot avonduur bochel schaduw verzwindend het tafereel zo is mijn verschijnen versneden naar binnen het moment kromt naar willekeur de kruin uit zichzelf naar…

Morgenloos

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 876
De kamers van mijn geest Overbelast met gedachten Het is leven wat ik vrees Ontnomen zijn mijn krachten Wilde haren wapperen niet meer Nergens een sprankje licht Donkere wolken dalen neer Verkrampt is mijn gezicht Getekend door lijnen Ogen vol verdriet Het zal niet meer verdwijnen Geen ander die dat ziet Ga en leef je leven Ik ga…
Trix11 juni 2005Lees meer >

Mijn voorouders

netgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 3.366
Ze zijn tot naam geabstraheerd waaraan wat data zijn gehangen geen gezicht hun rustplaats is de aarde ergens overal als stof in wind en slik in regen omgezet tot hout en weer vergaan in weer en wind zo kom ik ze vaak naamloos tegen…

Genadetijd

gedicht
2.2 met 14 stemmen aantal keer bekeken 12.044
Gearmd en vol geest lopen we richting zon. We hebben contracten te vieren en legaten Die we onze doden vermochten aan te praten. We zijn nu rijk. Echt waar! Alles wat nooit kon Kan nu wel. We bliksemen volleerd als goden, Bestieren hemel en hel. We stelen liefde En planten haar snel diep in onze buik. Mijn lief, de Koning benijdt ons. We zijn…
Erik Metsue8 september 2020Lees meer >

avec le temps 2

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 561
van het vergaan in het zuiden van Frankrijk mag de tijd misschien trager lijken doch vluchtigheid is ook hier van alle dag wij wanen ons onaantastbaar en klampen vast aan het leven en kijken bewust niet naar de klok die de tijd verbrijzeld maar daar in het dorpje Lourmarin op het kleine kerkhof vond ik harde bewijs van alles is vergankelijkheid…

Zee

hartenkreet
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.720
Ter kimme schuift een boot van noord naar zuid, onhoorbaar langs de smalle strook tussen lucht en zee, tussen grijs en grijs. De avondbries geeft koelte aan de vermoeide geest bij het rusteloos ruizen van de branding in het luie landschap van pieren en dijk en scheepswrak. Achter mij, in het polderland, de windmolens met wentelende wieken…
niek snip24 februari 2006Lees meer >

Dit huis

gedicht
2.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 9.093
Laat hier geen twijfel over bestaan, dit huis zal bouwval worden met de grond gelijk ook dit gedicht. Omdat ik stenen met een zin en met cement elk voegwoord vergelijk, de gangen met mezelf en daar dan in verdwalen. Ramen, trappen, deuren, in en uit van kinderen die bij hun moeders blijven zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.…

Negende gedicht voor Maria Magdalena

gedicht
2.6 met 62 stemmen aantal keer bekeken 45.917
Ik heb je aan de ketting van mijn slaap gelegd. De kamer stuiptrekt en het bed wordt groot. Mijn zaad bevlekt de lakens met violette tatoeages. De lege lamp voltooit ondraaglijk het lichtjaar. Wij weten weinig van de weelde, maar we weten dat weelde niet meer wederkerig is. Immers na de paartijd gaan de vrienden huiswaarts blauw geschminkt…

Natuurproces

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.280
Spinrag ligt als een dun geweven sjaal rond stakerige schouders van wat struiken in mijn tuin Geen kruid lijkt opgewas- sen tegen het verstrijken van de tijd en zelden lag een hof er zo verlaten bij Mijn lustoord blijkt ver- gankelijk te zijn en mij rest slechts een uitzicht op het brakke paradijs…

dino-wiegelied

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 636
met een donker gebaar plooit de nacht alweer een vouw in het bestaan van onafgewerkte plannen tot rust gekomen handen hunkeren onder hun juk van overjaarse lagen eelt naar hun verleden satijn dit heden en haar duisternis kunnen niet bekoren noch het ochtendgloren wekken de tijd groeft een nieuwe stempel en draalt verder op 78 toeren…

Vooravond

gedicht
3.3 met 80 stemmen aantal keer bekeken 76.543
Dood is mijn vriend. Nog altijd schijnt de maan Naar binnen, uit zijn asbak kringelt rook, er ligt een boek, de radio staat aan. De rozen die hij kocht zijn nog bedauwd. Een scheermesje, een spiegel en wat coke Staan op tafel klaar voor zo meteen. De kachel doet haar best, maar hij blijft koud. Alles is nog precies zo om hem heen - Maar…

Tijd

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 974
Als fijn zand ongrijpbaar glipt elke tik die ik hoor onbeïnvloedbaar qua snelheid tussen mijn vingers door Ook al duurt een feest veel langer dan een halfuur tandartsstoel de klok maakt duidelijk onderscheid door wat ik wezenlijk voel Wat mij vooral zo opvalt is dat een gebeurtenis als dopen of met elkaar trouwen, voelt alsof dat voor…
Rob Stravers28 december 2006Lees meer >

Oude Bloemkolen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 503
Op sterven na dood Twee verlepte bloemkolen Net te verdragen…

bij een foto

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 802
op het oog een foto uit voorheen de USSR maar schijn bedriegt we schrijven 1954 in Den Haag op een schoolplein aan de Ferdinand Bolstraat rennen piepjonge scholieren tijdens een autobandenrace naar de blinde muur van de toekomst die later vaak zo kwetsbaar bleek…

De dichter en de dood

gedicht
2.8 met 42 stemmen aantal keer bekeken 23.164
Ik peuter maar wat en ik mier aan gindse wilgen hangt mijn lier onbereikbaar voor de hand in 't bekende polderland. Ik peuter wat en mier verder in de woestijn is geen herder de wolf in schaapskleren gehuld huilt, doch de jager brult Brult tegen de karavaan die verder trekt naar Ispahan brult vanwege de vette kamelen en de ruiters die…

Twee zonnen

gedicht
3.3 met 45 stemmen aantal keer bekeken 18.377
Wanneer ik slapen ga ligt de zee nog steeds beneden en altijd is de zon me voor. Ik sta bij een uitsnede van donker water en later ben ik bij de boten met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen en tussen de schaterende meeuwen weleens opgetogen. Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef naast een datum. En ik zie hem in de verte gaan…

Altijd alles in beweging

netgedicht
4.2 met 25 stemmen aantal keer bekeken 821
Zoals de zee met haar eeuwige getijden is altijd alles in beweging: de liefde, de haat, het begeren; de stilte en de rust ondanks alle schijn van het tegendeel. Alles komt en gaat, wordt geboren en sterft weer: de glimlach en de grimassen, de tederheid en het mededogen, alles komt en gaat en niets is hier bestendig. Vervloeien van werelden…
Adeleyd24 juli 2007Lees meer >

Postuum

netgedicht
2.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.577
Een gapend gat, de grond nog vers op wat wormen na. Slapend in vergetelheid rusten hier mijn botten en lig ik te vergaan. Kraaien plukken, bode van de dood, tot alle eindjes bloeden. Zeg me, zwart gezelschap of er voor dit dode lijf, tranen vloeiden.…