4052 resultaten.
De Klokke.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.732 Ze daalt langs henen
De smalle vensters nere, daalt als uit
De hemel zelve, en klappert op de stenen.
Ons vrouwkens met hun zwarte mantels aan
Gaan zwijgend, de ene na en de andre voren,
Processionaal op de okere eerdebaan -
En tripplen wuivend om de luide toren.…
Gang
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
460 spiegelbeeld zijn van al wat buiten
ook verkleind binnen is
in de kleinste hoeken en gaten
Kennismaken met een wereld van
atomen, vorm krijgen in een molecuul
paradijs voor illusionisten, licht breken
tot kristallen blazen, waarin herinnering
voor altijd wordt bewaard
Zij kijken maar en al wat bekeken wordt
kijkt ondoorgrondelijk terug
stenen…
De olijftak
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
533 juichende mensen
zitten zij nu aan het
laatste avondmaal
in saamhorigheid
naast angst en wensen
hij is veroordeeld
draagt zijn kruis
en doornenkroon
langs de hoon van
hen die hem verachten
om zijn liefde en geloof
zijn dood verwachten
in de stilte
van het graf hebben
vrouwen hem gewassen
op witte kleden gelegd
onzekerheid rolt stenen…
KLEINOOD
gedicht
3.8 met 6 stemmen
3.292 Hoe het als terloops de eigen plaats vond
in een stenen wereld, niemand in de weg,
net tussen macadam en stoeprand.
Kwetsbaarder dan vlees en bloed
bestaande dankzij minder dan één
vingerhoed bijeen gewaaide aarde.…
Het oversteken van de Maas
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.538 Vraag het de Maas onder mijn voeten, de meeuw,
onbevreesd dansend boven de stenen brug.
De overkant is een belofte, komt huizenhoog
me tegemoet, flonkert en lonkt, geeft zich halverwege over.
Wyck of Maastricht, beide badend in de roem van eeuwigheid,
keer ik terug of loop ik heen?…
Blijdschap en vreugde.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
536 Laat ieder mens zijn welgemeende
luidruchtige plezier in een buitenwereld
soms van steen. En het leven zal er veel
beter uitzien over alle barrières heen.…
Vreemde eeuwigheid
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.433 er is die onmetelijke kracht,
een eindeloze lente en het houden van
het huis, van elke steen,
van elk gremeltje grond, van alle
groenen in het gras. het is wat ik wil.
het is alles wat ik ooit was.…
Vergane glorie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
557 De tol die wij allen hebben betaald
voor de hebzucht van wezens,
met een hart van steen
die geen greintje gaven
om het leven van hun medemens.…
Medeleven
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
512 plotseling bezit van mij
ben naar buiten gegaan
onder de beklemming vandaan
maar niemand keek me aan
allen op pad naar hun doel
in een strak afgemeten pas
ik stond daar alleen
het spel dat zij speelden
was mij onbekend maar
zij waren met velen
inwisselbaar zonder end
er zat geen leven in dit
maatschappelijk bewegen
slechts hout en steen…
Slanke arcades
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
525 ik heb stenen gemetseld
slanke arcades gemaakt
verbonden wat aarde
heeft los gelaten
in ons nietig bestaan
met jouw lieve woorden
waste ik mozaïek
de krachtige taal die jij
temperamentvol uitte
mocht ik als specie gebruiken
je lach was als
een beek in mijn tuin
waar tussen rotsen je
ogen de subtropen haar
schitterendste bloemen…
De oude zwerver
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
931 Wezen me de laan
Ik was weer alleen
Ik moest er doorheen
De komedie in mijn grimas
Kreeg een kras
Ik zocht naar een ander geluid
Mijn succesverhaal was
Uit
Toen liep ik over straat
En een oude zwerver gaf me een goede raad
Deze man gaf
Mij een hand
Ik dacht die is niet laf
Hij
Kijkt door de dingen heen
Ik leerde van de grond
Kiezel en steen…
Doodstil bij jouw graf
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
758 die trap weer af
met in jouw ogen die glinstering
Het was doodstil op je kerkhof
geluiden klonken flauw, van ver
Samen bereisden we dit doolhof
en nu bewoon jij een verre ster
Het was doodstil op je rustplek
een enkele uil kraste in het bos
Ik leun maar even tegen het hek;
mijn gedachten laten je niet los
‘t Was doodstil, nabij elke steen…
Geloven doe ik niets als slechts in mijns
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.495 dan wie 't fijnst,
Willen en doen kent, dat daar als een steen leit
Op 's Levens weg, Uw Zelf, tot ge eens gedeinsd
Wel hebben moetend, op een drafje heenrijdt,
Waar ieder eenmaal als een koud gebeent leit.…
versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 ik wist natuurlijk wel dat een steen
geen zelfdodend karakter heeft
maar zo bevroren in tijd, bij wijze van
spreken, lijk je op een ingevangen,
samengebald universum waar geen
leven aan ontsnapt en onderga je
alle eeuwen onbewogen zodat je,
hoe klein ook, groter lijkt dan de
wereld om je heen, nou moeten we
het niet spannender maken…
Callanish
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
513 in straffe wind
vanaf een neolithisch graf -
tientallen opstaande stenen van Lewis gneiss -
met in het midden een crematietombe
waar ooit door vlakgom van de vlammen
de doden werden gewist
liep ik op reis
een onbesliste route langs
naar hier
een laatste rustplaats in het niets
in regen en wind
een dodenkoerier
inscripties op…
Nieuwe kans
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
501 ooit was de mens
een deel van het
leven om hem heen
in een oneindig universum
diep wortelend op steen en
schaars vruchtbaar leem
hij is zijn heem ontgroeid
in het va-banque rentenieren
van hem toevertrouwde waarde
door opbrengst geboeid
erodeerde en vervuilde hij
op gruwelijke wijze de aarde
de evolutie is geschokt
uitgebalanceerde…
Zelfportret?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 Slijp de nachten
in ieder uur, wet
de tijd en pennen op
slijpers steen, omvat
het lopend vuur op
papier, verhult weer
een vergeten dag
die lijkt gesluierd
door zelfbedrog en wat
de afvalbak niet vrat
inkt in associaties
gedoopt, des schrijvers
avontuur wordt niet in
ongeduld gedoogd
als de zon zich schijnen
laat, zijn de…
de maashagedis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 de zware vliespoten plat afgezet
in het grafiet van de grot
de lange smalle bek
jaagt laag door de diepte
hij ligt miljoenen jaren op ons voor
onzeker is zijn dood
in het wandelend licht
van de zaklantaarn
schiet hij door de wervelingen
van stenen water
met een nijdige klap van de staart
verdwijnt hij in de donkere kolk
van een…
ons huis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 hoe mijn huis ons laat wonen
en jouw huis de mijne is
wie o wie glazuurt de pannen
poetst de vensters babyblauw
ik leef in samen, met jouw verhaal
verlichten slechte tijden
met wat schraal gepraat, ach laat toch
de stemmen zwijgen
waar liefde lichter is als steen, zwaarder
dan welke nacht dan ook drink ik
mijn bittere uren aan het gelag…
Eigen bolwerk,
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
361 ontleedt de eenvoud los van de
betrekkelijkheid en voorbij de
norm of diversiteit, modelleert
de wereld in een ethisch gebied
met meesterhand in nieuwe
stijlen van oneindigheid, veel
verder dan men ziet, ze baart
de vrijheid met een simpel gebaar
waaruit nieuwe vormen ontstijgen,
de laatste schakel uit haar ziel, ze
legt haar eigen steen…
Vriendschap sluiten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 ik herinner jou als toen:
terwijl ik mij voorstel
hoe liefdevol zoet
de hoop een lied
gebouwd op wit marmeren
stenen een blinkend
gebouw met nieuwe ogen
en een tuin vol met
bloemen waar
de geur ons hart binnen sluipt
om het simpele geluk
van jouw hand in de mijne…
VLINDER DOOR HET LEVEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
524 wees blij
leef als de vlinder
ontwapen iedereen
die rondloopt met
een hart van steen
met je eerlijkheid
met je eenvoud en levenslust
met je kleurenpracht
met je ongedwongenheid
met een vrijheid zoals zij ook
ieder bloempje kust
met je heerlijkheid
met je onschuld
met het ook zo willen zijn
met verbazing en sympathieke lach
met verwondering…
Nico's kruisweg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 Vaderloos alleen,
die pijn ging door merg en been,
dus werd ze van steen
Door Lou Reed gewipt
uit The Velvet Underground,
valse rioolrat!…
LGBTQ
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
791 Ik ben een mens en niet van steen,
Maar ik ben niet mijn broeders hoeder.
Ik ben geboren zoals iedereen.
Heb ik dan ‘t leven slechts te leen?
Ik leef verwoed en ied’re dag verwoeder.
Toch kijk ik altijd schichtig om me heen.
Hoe ik me echt voel, weet geen een,
Ik voel me ieders zuster, broeder,
Ik ben geboren zoals iedereen.…
Onderweg
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
420 Stop eerst met de jacht
op het hijgend hert
dat is ontkomen
strompelend door de wereld tot de wind
stil is gaan liggen
aan de frisse waterstromen
Onderweg moest ik
stenen en adders overwinnen
en mijzelf vergeten in 't blauw van
mijn geboorte huis waarmee ik verbonden ben
vergeten moest ik
mijn kinderen
de dorre harde grond
dreef…
Het beest
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
423 Onzichtbare angst
Houdt mensen gevangen
Ieder in zijn eigen blok
Van glas en steen
Buiten gluurt het beest
Wachtend op zijn volgende vangst
Onzichtbaar en dodelijk
Regeert hij ons leven
Hij neemt levens
Hij neemt banen
Hij neemt kansen op liefde en succes
Zijn hebberigheid kent geen grenzen
We werken aan een wapen…
Hoogmoed komt voor de val
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 daar heeft hij gewoond dat is zijn huis
de houten deur met de gouden deurknop
en de gekrulde handgreep
het marmeren hart
noch rede noch geweten
hard gevoelloos steen het
plateau boven de open haard
met de gevulde vaas en foto
herinnering aan wat is geweest op het aardse
feest vol met toeters en bellen
ver weg van de schat op…
overvleugelen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 toen stenen en glas door de straten vlogen
toen monden schreeuwden door de koude
muren heen
toen tollende lijven met groot lawaai de stad in stormden
en alles tot puin was gewalst
toen het licht begon te worden
en een vreemde stilte binnensloop
en jij je in gesnik verloor
en duiven onverstoord koerden
en je rondkeek naar wat over was
en…
ONGEMERKT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
452 Eenzame blaadjes boren zich traag en zwaar
tussen stenen door, om lucht te bereiken,
die mild belonend over hen zal strijken.
Hun nietige kracht is onweerstaanbaar.
Dit schier verborgen, tere gebeuren
spreekt eeuwig over de almacht van de Heer.
Hij mag heimelijk oordelen en keuren.…
Momenten
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
701 Jouw naam gegrift in steen.
Blauw als het water waar je zo van hield.
Zo lang, zo lang alweer geleên.
'k Beleef nog altijd die momenten,
van hoe ons samenzijn begon.
Ik kan ze niet vergeten, omdat ik toen mijn leven,
pas leven noemen kon.
De jaren die verstreken zijn,
maakten van mij een oude vrouw.…