3968 resultaten.
Visioen in blauwdruk
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
529 bonte stad is allang vergeten
een achtergelaten woelig en bevuild nest
vol stegen en straten die niet meer
met elkaar praten
waar alles schouder aan schouder beweegt
maar iedereen eenzaam door
verdroogde grachten roeit
elke nering overvol met lege hoofden
terwijl slechts een platenboek het meest
tastbare van buitenleven biedt
de blauwe schemer…
Rust
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.267 En achter 't groen der wijde tarwelanden
Staan blanke hoeven in de donkre hoven
Omtogen door een zachte schemering;
Maar schoner dan al 't schone op aarde, branden
Hoog de eerste sterren; maar nòg schoner boven
Al 't zichtb're stijgt mijn blijde mijmering.…
Onophoudelijke stilte
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
580 Nooit zag ik je in de ochtend wakker worden
om jouw silhouet in schemering te portretteren
en als Doornroosje te ontwaken uit je diepe slaap.
die stilte zag ik in een roos uiteenspatten vannacht.…
Wanneer het zomer werd
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.002 Ik ben tot nacht geworden en tot dag,
De maan en sterren heb ik ingenomen,
En bij de schemer die ik wiegen zag,
Vreemde gestalten heb ik aangenomen.
Nu ben ik niets meer en ik los mij op
In deze verzen van doorleefde woorden,
Wellicht hoort gij daarin mijn hartenklop,
En wordt bekoord door wat eens mij bekoorde.…
De weemoed van december
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dagen die moede ontwaken
in lage witte nevels
die lang blijven hangen
over de winterse akkers
over de middag glipt soms de zon
even door de wolken
om plots weer te schuilen
achter een regenbui
alles in de natuur
wordt stervensmoe
en neemt afscheid
van de laatste herfstdagen
de bomen lijken
op naakte skeletten
in de schemerende avond…
Avond op het Forum Romanum
poëzie
4.0 met 1 stemmen
966 Laag hoolt het al in schemering van duister;
Nu gruwt de steen der monumenten-luister,
Nu rijst de ziel der oude steding bloot.
't Gekeldert' leeft, 't verbrokkeld puin gaat grimmen;
Miauwend gaan er om de wulpse schimmen,
Rumoerend nachtlijk door het Rome dood.
1885…
Proef het bittere zout
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
552 avond
vol weemoedig licht
met wisselend zicht
op glanzende kasseien
waar culturen raken
in samen eigen talen maken
gezegende grond die ooit stond
voor broederschap en vrijheid
waarvan de klank teloor ging
in elkaar niet meer verstaan
proef het bittere zout
van strijd tussen arm en rijk
nog zonder confrontatie
zo lang de bas het schemer…
Beschenen stadje.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
985 Het stadje op het verre veld
beneden ons, in mist verscholen,
heft zijne toren, half verholen,
in 't licht dat met de mist versmelt
en door de gouden schemer snelt
het vlottend schaduwig geweld
der vlugge wieken van de molen.
De hemel, wolkeloos, omvat
de prille tere zuiverheden
van licht en lucht te saamgegleden.…
Stoel
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.419 Het was zo subtiel dat ik moest knielen, zo vond ik de
stoel en ik raakte het hout zoals je een tong raakt, ik
legde mijn vinger in een nerf, het begon onmiddellijk te
schemeren en dieren stonden om ons heen.…
Zomeravond
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.526 Bij schemering wordt op het terras een koele drank geschonken
tussen bloeiende oleanders die door late bijtjes worden bezocht
en terwijl de avondzon aan de einder lang lijkt verdronken
gluurt achter de hoge bomen, de maan in goddelijke aantocht.…
SMAAKMAKER
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.990 De middag groent in schemer neer:
een loof-getemperd bovenlicht.
Dezelfde mooi-gebogen dreef
koel, zwijgend, als een kerkenbeuk.
Mijn tuinbank – of ze wachten bleef
verscholen onder rode beuk.
De merel, in de koepelkroon,
fluit bij deze avond als van oud?
Weer schakelt ginder toon in toon
het torenlied zijn keten goud.…
Glinstering
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
561 Glimp van oker schemering
en vermiljoenen tempering
van avonduren duistering -
zuilomstuwde schildering,
picturale uitbeelding
van meesterhand voor edeling
en godvrezende kloosterling.
Koepel van gebroken wit
daalt neer in de verzonken glans
van wijwater en amethist.…
windpaden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 door hardgroen tapijt
breed omgeslagen
op zware klei
nat en breed een hark
met wilde steel beweegt
naar de vesting van de dijk
doof in rust voor de halmenkust
waar bovenaan hekken als
verwaaide stutten staan
een wijde rok die traag
schokt om het lijf
ruw als een windvlaag
in het veld stort
kruipend opgeschort
onder koude schemer…
De groeiende economie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
618 de economie groeit
de akker dor en dorstig uitgebloeid
de tijd is koud
en ik wil het verwarmen met een lied
schrijven bij 't knapperend hout
van maagdelijke maanden, de regen van goud
de geur van bloemen en kruid
het vrijende paartje, de bruidegom en bruid
maar het licht, het licht
is schemerig als een gedicht
vurig de vlammen voor je…
valentijn zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 als jij mijn bloem bent zal ik jouw zon zijn
die regenbogen schildert als het regent
ik zal jou met een warm licht koesteren
zelfs als ik mijn baan veranderen moet
als jij mijn wereld bent wil ik maan zijn
een nachtlamp in schemering en nacht
die als baken van licht jouw toeverlaat is
wanneer tijd en ruimte zich verweven
als jij een eiland…
Waar ik van hou
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
452 dat alles mooier maakt
het licht dat me laat verlangen
naar de romantiek
van vroeger
van de lichtjes buiten
als ze schijnen in de duisternis
vrolijk dansend
met de schaduwen
van de bomen
ik hou van de herfst
met zijn prachtige kleuren
zo vlammend mooi
die kleuren wil ik bewaren
om ernaar te kijken als ik triest ben
van de schemering…
Het Groene Mes van het Leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
178 Gedrochtelijk staan wij, massaal geheven,
terwijl mijn vale handen tasten in de schemering
naar het sliertend gif van uw blauwe haren.
Geen moraal, geen plicht, geen teder beven;
uw gezicht is een ivoren, koud ovaal
waarin de ogen als spitse spleten hangen.…
De wet van de schaduw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Toen de schemering de muren deed scheuren,
stapte jij traag de cirkel in, volhard.
Een luie stap, een roofdier in het licht,
het linnen losjes om je borst gevouwen.
De zinderende spanning op je gezicht,
dwong de trotse vijand te benauwen.
Je stem een hese, lage melodie,
die door de koude avondlucht bleef zweven.…
Erosiebruine lelies
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.166 Ik dwaal door een tuin
vol steppen en kuilen
waar het fijne stof regeert
over de pest en etterbuilen
al het groen en pril geweerd
gortdroog en veel erosiebruin
Ik volg de sporen van de bron
ooit de zekere oorsprong
van omhelzing en minnekozen
waar de aarde ooit bezong
de toverpracht van lila rozen
altijd de glimlach overwon
Ik voel de…
Lentekou
gedicht
3.2 met 48 stemmen
24.179 De tuinen zijn doorzichtig,
men ziet hun achterkanten leven.
Geen mist, geen regen,
alleen de wind, een dunne strakke wind
aanhoudend over door jong gras omhooggetilde,
omvergegroeide dorre bladeren.
De bomen zijn nog zonder glinstering,
oud, zonder knop.…
mei
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.141 hoe je in de tuin stond met armen
als driehoeken in je zij 'wat in de weg hangt knip ik weg'
het speet mij voor de hibiscus
en hoorde de kraai,
'verdomde kraaien, geen brood meer geven Erik'
moeder had vijf jaar lang een kwaad gezicht
het hout en touw was net genoeg om de
ergste kou te verjagen
stukken scheepstouw van de kade,
ze…
Tulp
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.155 De kiem waait uit een ver oosten
Naar het westers laagland
Een lelie in een bol gewikkeld
Vouwt zich pronkend open
Duikt als een ijle muze
In de koker van een gulle pen
Geliefd in herboren tuinen
Werd zij het blauwbloedig teken
Toen de hofdames hun japon versierden
Een kelk als accent voor het decolleté
Terwijl de zonnekoning smaalt…
Het Groninger Hogeland
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.496 Hun wezen is als van gewone bloemen,
Die sedert jaren in hun tuinen staan,
Waarover met en traag eentoning zoemen
In zware vaart de donkre hommels gaan.
Maar wie hun hart wint, ziet wat zij nooit noemen,
De gouden vloed van liefdes honing aan.…
Op weg
gedicht
4.3 met 69 stemmen
13.139 Zal ons huis er thuis nog staan –
en de bloemen in de tuin?
Bloemen voor bevrijders
zullen er niet zijn, mijn kind.
In dit land van stammenstrijders
overleeft alleen de wind.
Pas als vlinders zijn als sterren,
vogels overwinteren in de woestijn
vuren gedoofd en schaduwen verdwenen,
dan pas zullen er weer bloemen zijn.…
De kloosterling
gedicht
4.6 met 5 stemmen
9.818 Mij is in 't bloed
Eén uwer ranken dringend en uitlopend,
Die, als uw lente eenmaal mijn zijden opent,
In duizend bloemen mij uitbreken doet -
Een vreemdling stond in de tuin en groette.…
De Blauwe Stad
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.109 De bal in buurmans tuin en and’re dingen
die glashelder door mijn gedachten gaan.
Vol van gemoed komen we bij het eind
van de laan: Een immens groot zandgat
waar eens in het hoogveen mijn terrein
lag, naburig Meerland nu een woestijn.
Een rennende hinde verzoet slechts de pijn
die ik voel. Nostalgia houdt mijn hand vast.…
Droeve Pythia
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
601 ze stamelt geluiden en klanken
waarnaar geen sterveling
met aandacht wil luisteren
haar eigen woord vertelt van pijn
omdat haar hart verscheurd is
en haar ziel voor eeuwig gewond
alles wat zij heeft verloren
brandt gaten in haar wezen,
de taal heeft haar verlaten
ik zie haar dwalen door deze tuin
der dwazen, gelijk de Pythia
spreekt…
De zwarte dorenhagen.
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.727 Nog onlangs, op de tuin,daar was het sneeuw,
al dat mijne oge ontmoette:
nu bloeit en riekt hij zoete.
o Zomerdorenhage, willekom;
en, met de oostermorgen,
laat weg de winterzorgen!
Kom, bouw nu vogelnesten, blij genoeg,
en wacht niet tot ter jaren,
Gods vlugge harpenaren!…
Rebel
poëzie
3.7 met 17 stemmen
6.877 Breek uit en blaast de dove sintels aan,
die zijn verdoken onder 't rokend puin;
vaar stormgelijk over de lage tuin,
die Holland heet; sla doodlijk toe en snel,
opdat het kwaad schrikk'lijk zal ondergaan,
o hart, mijn hart, o bloedrode rebel.…
Een zachte fluistering
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.069 weerkaatst
je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei
je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte herinneringen,
zo beschermend teer
het najaar schemert
in voorjaarswolken,
in verre plekken,
onsterfelijk en puur
waar vlinders vluchtig
haar lach beroeren
en kleuren scheppen
in jouw verloren tuin…