Het Groene Mes van het Leven

Geef mij een mes voor deze blinde nacht.
Ik wil de laffe, zwarte plek van het verdriet
uit mijn pulserend weefsel wegsnijden,
tot er niets dan pure, rauwe wilskracht overblijft.
Allen die kwijnen, smeken om genade,
maar de wet van de barbaren duldt dat niet.
Ik heb mij langzaam recht overeind gezet
tegen een rottend-paarse hemel van verlangen.
Gedrochtelijk staan wij, massaal geheven,
terwijl mijn vale handen tasten in de schemering
naar het sliertend gif van uw blauwe haren.
Geen moraal, geen plicht, geen teder beven;
uw gezicht is een ivoren, koud ovaal
waarin de ogen als spitse spleten hangen.
Daar flitst het rauwe, kosmische signaal:
een gifgroen licht dat door de kosmos snijdt,
omdat ik maar één wet erken—
en die wet is léven.

leven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2