3205 resultaten.
Sprookjes
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
594 nou omdat wij hier ook blijven staan,
Want geloof me lieve meid,
zodra we weg rijden, is hij ook verdwenen.
Ik stapte op de fiets en na twee trappen
zat ze in d'r handen te klappen!
Hij is weg hoor, hij is naar huis
en dat meis, doen wij ook!…
afspraak is afspraak.
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
879 een vriend, jarenlang,
een gabber meer dan dertig jaar van mijn leven,
gemoedelijk en zonder dwang,
bleef hij zichzelf geven,
onschuldig en zo puur,
voor mij zo helder als glas,
geen kwaad zag ik in het geven van vuur,
want hij verdween toch telkens weer in as,
al die jaren was ik mij van geen kwaad bewust,
niemand kende de gevaren om hem…
Duet
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.072 Snel vloden de vlugge dagen
De vluchtiger weken heen;
Hij zag, dat zij wuft was en ijdel,
En zij, dat zijn liefde verdween.
Weer raakten haar vingers de toetsen
En speelden 't accompagnement;
En lokkend verhief zich, als vroeger,
Het thema, zo wel bekend.…
Aan de Nederlandse kust
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
551 Nu loop ik tegenwoordig langs de kust
van Zeeland Hoek van Holland naar Den Helder
om zonlicht door me heen
liefde helder te begrijpen,
voor mijn kinderen,
degeen die van ons verdween
in de hemel in de wolken, golven.
Ik hou ervan als 't ruist,
en luister
welk verhaal of samenhang
er in alle liefdes huist.…
Dezelfde gepassioneerde moedersmaak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Ik ga haar niet meer in het hier zien
wel in het daar, ze deed alleen maar
of ze voorgoed als moeder verdween.
Daar is het gindse bloemrijk, betoverend,
dat verhaalt ze, ze hervond haar jeugd,
vriendinnen, ouders en grootoudervreugd.…
De loopse eega en de geile jonker
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
621 ."
Van slag verdween humeurig de kale jonker 'Prel-de-fleur',
furieus van tussen de witzijden lakens van 't luxe hotel Grandeur.
Eenzaam friemelt nu zijn krolse eega, knallend als 'n franc-tireuse
en sommeerde snel roomservice, met als toetje, la masseuse.…
Cijfers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 zonovergoten microbiotische middag, dezelfde, met licht geschilderde hoofden die spreken, nog steeds
in onuitspreekbare cijfers,
de klimmende grafieken, de tomeloze val van diagrammen, van de geworvenen, van de verdorvenen
in onuitspreekbare cijfers,
de zorg om de tekorten, om wat verloren wordt en is, om wat nooit aankwam of verdwenen is
in…
Vleugels van satijn (anders)
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
453 15 soorten zijn verdwenen
ernstig bedreigd 12 soorten
enzovoort en
ik zou menen
dat wij dichters
dat niet moeten nemen
vrijblijvend verder dichten
over vleugels van satijn
zonder aandacht voor de pijn
zou dat niet dwaas zijn?…
cyclus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 zonder blad niet wetend
van de onontkoombare cyclus
die inzet bij elk begin
het eindigde toen de streng werd geknipt
en het kind de tepel zocht
toen een deur sloot
het gedwongen vergeten aanving
uren bemoeizuchtig werden en terug wilden
naar momenten toen het einde nog niet werd herkend
het eindigde toen een schoolbel klonk
en zij verdwenen…
In transit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
480 schrijfportretten
Vergeeld in transit wouden
van verwachting
Die vruchteloze hooggeboren dochters
Op vrijersvoeten maar toch ongelezen
Ooit leefden in paleizen en theaters
Augustus Messalina Claudius
Was ik Asklepios Hippocrates
Sprong ik in 't zwarte gat der eindigheid
Doch keerde eeuwig als gedachtegoed
Onder teflon bovenlaag verdwenen…
Verwondering
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
512 Geprikkeld ik ben kijk ik vandaag naar een kale
plek omgeven door beschadigde muren en grauwe grijze daken
doordat het natuurpracht een poos geleden uit mijn straatbeeld is verdwenen
Het komt allemaal wel weer goed; ik weet dat dit ooit komt maar als het komt kan ik beleven.…
Wie ben ik? Dit ben ik
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
506 Ik plaatste ze op mijn tong; ze smolten weg,
herinneringen aan de dagen dat ik ze kocht
met het baantje wat mijn hart in vuur en vlam zette,
toch verdween alle passie.
Die smaak, teder en zoet,
zal ik voor altijd koesteren.
Vertel ze dat ik hield van muziek,
zo hard dat mijn gedachten vervaagden,
weg van emoties die me bezaten.…
De ommekeer
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
592 lichte
ongesteldheden waren
er altijd al en de notoire
zeurders daar kon je al lang
hele straten mee beleggen
maar dit voelde anders
dit had te maken met
lichaam met huid met je
je voelen en dat was
gewoon uitermate eng
stukjes van je hand lieten los
en bewogen van je af
en je kon ze ook niet
volgen want ze losten
al gaande op verdwenen…
Dark side of the moon
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
352 op de kale berg rust a godinne
In het veld dat mij draagt zijn demonen
de kinderen der rekening
als bloemen verwelkt in de goot
voor de echokamer waar ieders lot
doorweegt als reality soap
in het derde persoonsperspectief
zijn dwaze moeders in een niemandsland
bloesemdrift voor verdwenen geliefden
bloembeddingen in duizend uren
Aperta…
Toneelhuis van de liefde
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
388 maan, de nachtplaneet
boven jouw stralende toneelhuis
ik zal wachten blijven wachten
in een langdurig eenzaam wachten
zonder mij te vergissen of te verspreken
totdat je mij uiteindelijk terugneemt
toelaat in een hunkerend verlangen
vrij in de zaligheid van jouw liefde
nu de storm op het water is gaan liggen
is de kou van het eiland verdwenen…
Missy
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.595 Beste brave vriend, je liet me helemaal alleen
ik had de deur net op een kiertje, waarna je spoorloos verdween.
Nu dwaal ik door de buurt en bij het veldje in het park
geen teken van leven, alleen die man dan met zijn hark.…
Het graf
poëzie
4.0 met 31 stemmen
10.571 Zijn adem blaast opnieuw - de schoonheid is verdwenen,
Een nare afschuuwlijkheid zweeft om de schoonsten henen.
--------------------------------------------------------------------
uit: Het graf (1793), het begin van de ‘Vierde Zang’.…
Verdriet
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.525 Is gelijk als vandaag met de zon verdwenen.
Ik heb geen zin meer om zo verder in dit leven te blijven staan.
Buiten slaat de regen tegen de ramen, net of de natuur in mijn verdriet is mee gegaan.…
De Held
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
2.006 Je verdween in de ochtend met je koffer in je hand
Ik zag je lopen in onze straat aan de overkant
Ik zag je kwaad wegbenen met veel kabaal
En voordat jij de hoek om was, miste ik je al
Je ging niet stiekem met de noorderzon
Of door de achterdeur stil en bang
En zeker niet met de stille trom
Ik hoorde je verwijtende stem nog lang
Ik denk…
" Ergens "
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
621 Langs de meetlat van ons rustig leven gemeten
gespiegeld in hun ogen niet genoeg gekweld,
de ware diepgang onvoldoende ingeschat,
om de broekriem nog strakker aan te snoeren
waaruit de rek reeds lang is verdwenen.…
Heugenis van Renswoude
poëzie
3.8 met 14 stemmen
4.464 Het kerkje langs verdwenen?…
11.35
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.262 Hij nipt de bruine drab en hij vraagt zich af of-ie
nog wel zo welkom is in ’t huis waarheen hij gaat
De duif op het perron is een teken, dat is zeker
als die straks op hem toestapt zit het goed
dan houdt ze nog van hem, hij bijt wat in zijn beker
en ziet hoe verderop een vrouw een man begroet
Geschrokken kijkt hij op, zijn vrouw en duif verdwenen…
De palmboom.
hartenkreet
2.7 met 14 stemmen
1.843 Plots lag ze in het water,
En zo verdween haar gezicht.
Langzaam zakte ze verder omlaag,
Ze was totaal hulpeloos.
Ze dacht dat dit het einde was,
Maar haar redding was toch grandioos.
Haar grote zus zag het gebeuren,
En leunde op haar knie.
Ze stak snel haar hand in het water,
Haar zus was een genie!…
uit de onderwereld
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
740 jank voor je
maar alles maakt mij zo onzeker
zeker
weten
Doe jij dat alles voor de gein
alles is leuk
behalve de pijn
ik schrijf een boek
het gaat heten
de hemel roept
de hel is zoek
geraakt
raakt het jou
ogen groen
blauw
raakt de hemel de aarde
krijgt de wereld haar verhaal
een straal van licht
de demonen zijn verdwenen…
Muren praten immers niet
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
681 doodstil
het huis benauwend
een dik uur later stapte ze
een bruin café binnen
het was er gezellig druk
een geroezemoes van stemmen
ze vond een plek aan een tafel
vlak bij de bar
bestelde een wijntje
kreeg er wat pinda’s bij
waar ze gedachteloos op knabbelde
de rusteloosheid, die haar
de hele avond bijna langzaam
verwurgd had verdween…
Smoor verliefd
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
2.199 Ze leek van de aardbol verdwenen,
ik was haar kwijt voorgoed, ze was weg.
En nu vandaag kreeg ik een brief
van haar, ze wil me zien,
op ons heimelijke plek, waar we altijd kwamen.
Ze zei me, dat ze nog steeds van me hield,
ze zou op al mijn vragen antwoord geven
en vertellen waarom zij was weggebleven.…
DANKBAAR
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
629 Als je zo kan genieten van de natuur
ben je een gelukkig mens,
de rust die ervan uit gaat,
doet je de ellende van de wereld even vergeten,
ik denk dan,
dit heeft de mens weleens nodig,
helaas het duurde maar een paar uur voordat
een briesje kwam opzetten, de zon verdween,
de vogels hoorde je niet meer
het was of de wereld even stil stond…
Wit op Wit
netgedicht
3.5 met 25 stemmen
1.755 een naam er bij verzinnen
Nee, ik weet het niet - zei ik
wat ik moet zien - dus zeg het maar
Het is een grote witte uil - zei hij
hij vliegt U soms voorbij
als iets van onvoltooide tijd
waarmee uw diepste wordt beschenen
Maar het is toch wit-op-wit - zei ik
en draaide me opzij
maar de man die het mij zei
leek met mijn laatste woord verdwenen…
Jotie vertolking
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
544 Je verdween, vergat de pruik van Jotie, ik zag je later
stomdronken tegen een Saab pissen, hoorde je vloeken,
voelde je mededogen met Jotie aan, voelde jou en zei:
'Dag, lieve Jotie, dag, oerlieve dichter!'
en je lachte vervormd, maar als een engel die een
schouderklop van God krijgt.…
Kosmotisch
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
1.212 gedanst hebben we, op zilverzwart spiegelend ijs,
we draaiden pirouettes, we bliezen bellen tot
het moment dat Venus verdween en zich verborg,
dat laatste moment, toen ze haar stralen doofde,
gelachen hebben we, in het holst van de nacht,
we verlieten het rokerige café, fietskettingen,
en dronken discussies, midden op straat en toch
dachten…