4934 resultaten.
Levensreizigers 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 Dat lijkt maar zo want het voelt alsof,
ik gisteren pas begon met leven. Nee.
De wereld staat al miljoenen jaren stil.
Er is niets, niets nieuws onder de zon.
Het is de mensheid en het zijn mensen,
die in sneltreinvaart veranderen.
Zij zijn het die rusteloos op reis gaan,
door een zeer begrensde ruimte,
binnen een afgemeten tijd.…
De winter wacht weer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 Die mij lijkt toe te
roepen: 'ervaar mijn schoonheid';
en het zal lijken alsof ze op deze
manier om mijn aandacht gilt.…
Het huis
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.046 Vaak zit ik hier uren in stilte te turen,
Ik, meester die het schiep,
Naar 't blozende dak en de sneeuwwitte muren,
Alsof mijn kind daar sliep.…
het tolhuis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs
onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest
wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde…
Vluchtende gedachten...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
591 Het is alsof het water weer gaat stijgen.
Nu bedreigen gedachten mijn bestaan.
Help! Mijn gedachten maken nu geluid!
Ik hoor mezelf tegen mezelf gaan praten.
Ineens zie ik mijn gedachten vluchten.
Het ene oor in! Het andere oor weer uit.
Dank! In mijn hoofd wordt het weer stil.
Stilte is alles, wat ik nu nog horen wil.…
Schokland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Het was alsof ik in een spiegel keek
De allereerste keer dat ik je zag
Het was een onvergetelijke dag
Qua levenswijsheid was ik nog een leek
Ik was verbijsterd en totaal van streek
Ik voer nog lang niet onder eigen vlag
De dichter die in mij te slapen lag
Ontwaakte en waagde de oversteek
Het is nu alweer dertig jaar geleden
Dat ik verliefd…
Overpeinzing tijdens strandwandeling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 als glijd je, verblijd je om een worm en altijd
samen,
Wolken hoe je met de zonnestralen,
ver of dicht, licht doorlaat, alsof er altijd
ergens wel een paradijs bestaat,
je 't schuim nog witter blinken laat.
Branding hoe je slierten zeewier
op nette hopen slingert aan het land.…
Dromen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
619 kan niet ontkennen
dat de lente vervlakt
het is langzaam wennen
ieder jaar wordt de reuk minder
seizoenen komen meer onder een dak
enkel als mijn kind die ander treft
bloeit er in mij iets op, dat raakt
alsof mijn toekomst beseft;
hou die hand zo lang mogelijk vast
daar eens alleen de winter je treft
en het ademen het licht uitbraakt…
verlangen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
530 was ik maar wat langer
waren mijn benen maar niet zo dun
waarom ben ik in het donker altijd banger
en voelt het alsof ik mij geen geluk vergun
was ik maar wat knapper
waren mijn ogen maar niet zo dof
waarom ben ik niet vol kracht en dapper
en lijk ik in de liefde een stumperende sof
morgen zal ik stoer, geliefd en prachtig zijn
fiets ik…
Dubbel herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 Dubbel herfst
De vlinders hebben nu mijn tuin verlaten
De vogels zingen minder enthousiast
Het terras is leeg waar we ’s zomers zaten
In de lucht meldt zich de gans als wintergast
Van de takken dwarrelen nu de bladeren
Als veel kleurige vlinders naar de grond
Of drijven op ’t water alsof ze badderen
Maar zwieren eerst nog op de wind in ’…
DODE HOND
gedicht
3.9 met 52 stemmen
13.677 En toch toen de hond stierf
wat gebeurde er toch dat ik wist dat ze stierf
alsof haar lichaam door iets werd verlaten.
Ik kan niet anders zien dan dat die dode hond
nog leeft en om mij vraagt, zo sterk is
de herinnering, sterker dan ik.
Maar wat van mij hield is weg, ik graaf een gat
leg wat er overbleef daarin en gooi het dicht.…
Het geredde kind
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.179 En dagen lag ik, niet, zo stil alsof ik sliep
Achter gordijngedonkerd raam
En hoorde niet of moeder riep
Mij bij mijn eigen naam? -
Hoe kan ik anders dan gelukkig zijn
Bij dit geluk dat uit uw ogen lacht
Zo teer dat nimmer zonder tranenschijn
Het wordt herdacht?…
dit alles
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
859 weerleg mijn droefheid niet
wanneer het winterlicht langs
koude daken druipt
naar een stil woord dat
langs het raam omhoog kruipt
in de lucht staart
alsof het de vlucht van wolken
wil volgen
om vervolgens in mijn oog te breken
door een ijzige korrel
door jou, door mij
onuitsprekelijk verzwegen
nu is het duidelijk
hoe de tijd aan…
Onveranderlijk
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 de ontwakende zon
is er nog steeds
vonkt vurig in de lucht
ook het ritme van de vogels
bewoog met elkaar
vief als mijn diepe zucht
de haan kraait zijn kracht
kakelgeluiden van de hennen
steevast een morgenzandbad
warme regen druppelt
op mijn koude huid
en op het kinderkopjespad
lentebollen knikken
het lijkt alsof al die kleuren…
Het muurbloempje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
629 Ik heb je zien bloeien
dat ene moment
Een glimp van de schoonheid
die jij vanbinnen bent
Het was alsof het zonlicht
geheimzinnig door de bladeren scheen
Jouw gesloten aanzicht waarna
alle pracht vanzelf verscheen
Eindelijk na al die tijd
van dichte knoppen treuren
Blijkt de bloem van blad bevrijd
en zien wij het gebeuren
Iedereen werd…
Een stukje geluk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
411 je lachte altijd
als de ander keek
in een stukje geluk
dat brak uit
het star van
emotieloos grijs
nooit wilde jij
praten maar ik had
wel in de gaten dat
jouw contacten
met hiernaast
werden aangehaald
nog was je bij ons
in de dagelijkse sfeer
maar je gedachten
vlogen steeds vaker
heen en weer met
grotere tussenpozen
alsof jij…
treden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
503 naarmate de tijd vordert
kleurt het afscheid
zich steeds verder in
mijn gevoel dooft
voor al wat ik bemin,
het lijkt alsof de huid zich sluit
wijl een zucht zich weliswaar
vast in een herinnering neder vlijt
wordt wat mij nog rest
vaker door gongslagen ingeluid
en volg ik het opstapelen
van komende momenten
onvoorspelbaar,
onvermijdelijk…
achter glas
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 voor het kamerraam gezeten
aanschouw ik het voorbijgaan
van de wereld om mij heen
die ik als een film op televisie
achter glas bekijken moet
als zij niet lopend onderweg zijn
wekken de mensen die passeren
in of op hun ijzeren karos gezeten
dat gewoon de wereld doordraait
alsof aan haar toch niets mankeert
mijn stemming en mijn gedachten…
Het was klaar
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
499 Nu is het voorbij, rest dat mooie schilderij van ooit
alsof het steenkoud winter is en even niets ontdooit.
Het lijkt wel of het heel donker is in het hele land
nu ik zo naast je sta bij dit houten ledikant.
In de kamer hiernaast hoor ik de klok
buiten nog uit de ren het kippengetok.…
Wacht niet te lang!
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
438 Uit haar schoot weerklonken
sirenen, gestrand zonder
woorden, stapte ze uit haar
lichaam, gebaarde met de
ogen en haar lippen, vast
besloten, alsof ze mij haar
zegen gaf,- wacht met wegen
niet te lang -, er ligt een
een zoete vrucht te rijpen
met onontdekte pit, die zal
botten, als de blanke toppen
in dat silhouet van het snel…
jazzist
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
718 de gemakzucht de modaliteit
het verslijten van de fauteuil
als ik dan replikeer da’k anticipeer
dat het akkoord altijd de omkering is
dat het spel altijd in de omkering zit
spelen met spleen gemeend moet zijn 't dak eraf
ze heeft dan altijd een onweerstaanbare aandrang
om zeer frygisch te reageren
en voel ik mij in een potje weggezet
alsof…
De koe die overleefde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
563 meedreef met de stroom, alsof ie niet beter wist
gewoon.
Voorbij de rommel, de inboedels van velen,
wist dit mooie dier goddank te overleven, werd gered
waar velen verliezen moesten incasseren, wist dit dier
te overleven!
Note: ze hoeft nu niet naar de slacht!…
Uit Licht En Donker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
583 de nacht is donker en stil
ik ben een mens die daar
niet aan toegeven wil
want wij zijn gemaakt
uit sterrenstof
uit verdwaalde stukjes zon
van waaruit ons zijn begon
daarom is het alsof
we alleen maar zijn gericht
op het verblindende verliefd
makende licht
maar we moeten aanvaarden
dat er donkerte is rond de aarde
sta eens in het…
intiemer dan het woord
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 duizenden jaren geleden
boetseerden mensenhanden
een kist in de vorm van een boot
sterke mensenhanden borgen
zacht een lichaam in
het zandduin te ruste
duizenden jaren later
scrollen gladde mensenhanden
door de digitale krant
bebrilde mensenogen
kijken nu naar half
geloken dode ogen
de lippen iets uit
elkaar alsof ze nog…
Atletiek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Want anders word je opgegeten
Loop hard en gooi en neem die hindernis
Toe, spring alsof de vloer van lava is
Verander in die Mexicaanse muis
Victorie doet je drinken met de goden
Ambrosia die wordt je aangeboden
Bij winst dan wacht u lof en feestgedruis!…
Nergens zet je me neer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 , vraag je me indringend
nee ik red me wel, de wereld staat in brand
nergens zet je me neer, ik verblijf in jouw leegte
jouw schaakspel in een niemandsland
onder deze sterrenregen van hemelse gerechten
deze bewegende dwaasheid van luidruchtige mensen
blijf ik de stilte die je me toe hebt gewenst
wat wil het volk, vraag je me weemoedig
alsof…
Afzender onbekend
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
550 Tijdens het nog prille begin
van jouw moedige jeugdige bestaan
hadden jouw onbestemde verlangens
zelden glanzende vleugels
en nog geen weet van ironie
of de teloorgang van het noodlot
je liet mij alleen achter tussen de bomen
met steeds maar weer die dwaze dromen
achter iedere boom afzender onbekend
alsof de natuur door een vreemde god…
Wat ik tegenkwam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 Heden zag ik hoe twee zwanen
spiegelend in 't blauwe water gleden
Hoe madeliefjes met hun witte sprietjes zich ontdeden van de koude grond
Hoe een onbekende uit een busje naar
me zwaaide alsof we een verbond
Hoe een vrouw haar mobiel uitliet en hond
Hoe hij blij, opspringen wou naar mij
en zij die hem nog net op tijd verbiedt,
zich excuseert…
Willy en Wally
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
545 Wally loopt op
puntschoenen alsof
hij maar één teen heeft.
Willy gooit een stuk zeep
in de zee, zodat de vissen
zich kunnen wassen.
Misschien zijn ze gek
maar hebben hun hart
op de juiste plek.…
Teugelloos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 ik zwem in het water
en roep je woordeloos aan
zie mij eens, in deze vrijheid
ik verword hier tot een muze
van jouw dromerig bestaan
spreek niet over later
dan ben ik weg uit jouw tijd
maar nu drijf ik op rimpels
water, lichtblauw getint
alsof de hemel mijn glimlach bemint
ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd
als ik terugkeer naar het stenig…