3511 resultaten.
KRAAIEN
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
979 Moeizaam open ik mijn ramen.
Vleugellam gemaakt door zorgen
over halfvergeten zaken
die een kraai krebintig maken
hip ik over ’t witte laken
kras ik haperend hun namen.…
arm
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
821 Wij sluiten alles hermetisch af om
ons te beschermen tegen het gespuis
Zij slapen met open ramen en deuren
Wij leven met de mobiele telefoon, de PC en de TV
Zij zijn verbonden met de hemel, de zon, het water
groene velden en de schaduw van de bomen
De moraal: zijn zij arm, ver van de bewoonde wereld,
of zijn wij het...…
De gevangene
poëzie
3.7 met 7 stemmen
1.387 Ik heb lang aan een raam gestaan
En warm geluk vulde mij gans.
Gij moet niet komen als ik roep:
Ik spreek soms luid voor mij alleen.
Mijn denken draagt mij als een sloep:
Gij staat aan de oever op een steen.…
Tweede NIEUWJAARSDAG
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
859 Irriterend glorieert de zon door de met vuurwerkrook
besmeurde ramen. Ook iets waar ik morgen...
of ooit daarna, wat aan zal moeten gaan doen...
Waar zijn nu al die grootsprekers van vrienden
als je ze nodig hebt... waarschijnlijk ook
bierboerend, halfmisselijk, dunne scheten latend
rondzwalkend, ergens non-bezigheden aan ’t doen.…
40
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.755 Ik zie haar achter in de kamer, voorbij de dossierkasten in de hoek bij het raam, achter haar computerscherm zitten. Ze torent met haar grote lijf boven het bureau en de dossierkasten uit.
Ik hoor haar praten, lachen, hoesten, lachen, totdat ze, om het uur de lift neemt naar de benedenvloer, en van de afdeling verdwijnt.…
Mijn vader
gedicht
5.0 met 1 stemmen
21.780 De zon schijnt door het raam naar binnen
op het behang en op het borduurwerk
dat hij eens maakte:
een stilleven met blauwe pruimen en groene druiven
in kruissteek, gevat in een vergulde lijst.
De nachten, zegt hij,
de nachten zijn het ergste.
Hij hijgt. Hij is moe.
Hij zegt liever niks meer,
maar je vermoedt dat niet alles gezegd is.…
zwart of zoet
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
679 najaarsregen, een wankele tafel
waarop menig woord werd doorwoeld,
een halve kop koude koffie, naamloze suiker onaangeroerd
ik mijmer over wat ik bezit en schets u een beeld
u mag zich er vrij in bewegen
biedt het ruimte om mij te zien
en wat ik achterlaat
hoort u het waggelen van mijn pen
op de manke tafel terwijl de regen tegen het raam…
Gootspoken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 bespieden artistieke Gootspoken
ons winkelend in de straat
Brilspook ziet met grote ogen
dat de feestmaand december in aantocht is
de beeldjes van terrazzo uit
gedachtewereld ontsproten
terwijl een varken als kelner
de bruine beer en de witte zwaan bedient
Bommelse Gootspoken worden
alleen ontworpen, verhuizen, verdwijnen
De walvis en de Ram…
blauwe stad
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
768 schepen liggen in de haven
onbeweegbaar aan zware ankers
vormen eentonig geborgen in
de misthoorn van de morgen
zelfstandig getekende kranen
helpen de wachttijd dragen
huizen op de wal hebben
de diepgang van roerloos verleden
masten die in de ramen opsteken
een havenstad waar het gerucht
in een schelp wordt geblazen
tritons onder bruggen…
De laatste vlinder?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Om de omgeploegde grond van
de akkers niet straffeloos te betreden
dwalend achter sluiers en de tralies,
deels zichtbaar door het ware verlies
dan stralend door verheerlijking wat
binnenstroomt door gebrandschilderde ramen
en de gestileerde tinten van een droom
in versteende kleuren neergevlijd
wie licht of zwaar tilt aan de vanzelfsprekendheid…
Woordbegeerte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
527 Samen met boek
een schijnbaar geopend raam
en kamer met zicht
ben jij misschien wel in een echte
pageturner gestart
Op de rand van het bed
in een kamer vol leven
lijk jij, hoewel ontspannen, echt
alles te geven
lijk jij in negligé, zittend, boven
alles
puur verheven.…
Nachtvlinder
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
705 Ik fladder amper, zelfs niet in de nacht,
want dan rek ik wel mijn vleugels, maar
de ramen houd ik potdicht en de sleutel
van de voordeur verstop ik voor mijzelf.
Met pit drink ik de goedkope Pitt bier en
mijn monnikenwerk plaatst zich even later
op het schijnlichtgevende scherm van Apple.…
De wereld is mooi
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
612 De wereld is mooi
Als je uit je raam staart
En ziet hoe de ochtend zich vanuit de nacht verklaart
Hoe de zon opkomt en licht geeft aan de dag
Maar het duurt maar even.
Met een prachtig schilderij
Laat de zon ons achter
Ik kan er uren naar kijken
Een mengsel van kleur zoals Van Gogh dat kon
Maar het duurt maar even.…
gezeten in een treincoupé
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
601 een
mobiel over zijn grijze baard
open en dicht gaat zijn mond
open dicht open dicht
kaak of kiespijn allebei wellicht
buiten een kudde schapen
in draf over de dam
het mobiel glijdt in de jas
schrift en pen uit de tas
pen dwars in zijn mond
een roos tussen de tanden
een zwijgende spoorwegovergang
lezen bladeren kijken door het raam…
Seigneur?
gedicht
3.5 met 4 stemmen
10.286 Ik sleep mijn leunstoel naar het raam.
Water ruist in buizen om mij heen.
De tuin is groen. Zo was het vroeger.
Ik oefen dus voor oude man.
De bel staat af. Ik hef mijn glas.
Adieu, ik schrijf nog wel.
-------------------------------
uit: Van het balkon (1983)…
Soorten thuiskomst
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.228 Maar ramen stonden op een kier;
de ochtend bracht een bries van zilte golven, vroege
soep en jonge koffie bij ons binnen. Zo woei het daar
dat het wel leek of er geen uur verliep en wij
nog kansen hadden, honderd soorten ergens.
Toch gingen wij er weg om bijtijds thuis te zijn,
of het nu vloed of laag tij was.…
Zielenrust
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
524 Als tijd het behaagt, deuren geen slot
machtig en krachtig genoeg dicht houden
openen zich andere ramen die zicht geven
als per omgaande paden zo lopen en ladders
sterfelijkheid toegang geven tot gewelven.…
zo kleurt mijn pijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 niet om te noemen, maar
' k draag ze in de vlamboog van
mijn ogen, het verblindt het heilig
bestaan om de heuse waarheid
te ontkrachten en te verslaan
laat me leven in de zucht vanwaar
ik mijn sprookjes vind, ze kan ontrafelen
en ze beleven in de liefde die ik voel
voor mij als kind
maar telkens tikken weer die volwassenen
aan mijn raam…
In Goddelijke poëzie mijn hart mijn bron de genezende zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 lucht de hongerige spreeuwen
zonder schroom
ik herinner me weinig meer
na al die jaren
met de regen verdwijnt het stof
van de smalle kromme straten waarlangs
ik dwalend heb gehuild
botweg van mijn woordenschat beroofd
dat ik woord voor woord aangedreven door pijn
weer opduik in de boeken
de herinnering in regen langs het raam…
Geven om is niet meer voldoende
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Maar her de der zie ik van de wind de bloemblaadjes vallen
en onder de deur en tussen de ramen door tocht ‘t wind.
Tegen beter weten en willen in zullen de paden versmallen
de toekomstige weergoden zijn ons in die zin niet goed gezind
Zetten we daarna liefde enkel om in zerken, in levenloze dingen.…
Nu de getouwen zijn gestorven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
598 luisterde naar een geweven cadans
Als vermoeid van overpeinzing werd ik
Bevangen door deze industriële dans
De straten ademden een zacht dreunen
Een mechanisch kreunen van staal dat leefde
Het wrong zich gestaag in mijn genen
Dat een ritme in mijn hartslag weefde
De donkerte was met mijn lot begaan
Vol eerbied bogen gevels naar binnen
In ramen…
Avondklokkus
gedicht
3.0 met 5 stemmen
953 Hij toonde
zich een goed verstaander en was zeer galant
hoewel de stad met haar dichtgetimmerde ramen
en geplunderde winkels de kans de dame
een deur te openen ontnam.…
vanuit binnen bekeken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
425 Ik zie duizend kleine sterren vastgeplakt op het raam. Het kunnen ook regendruppels zijn.
Ik zie een beetje blauw, grijs en wat wit. De storm lijkt op zijn retour.
Ik zie de zon doorbreken. Zolang het duurt.…
Bewogen
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
623 hoofd van je geliefde en omkranste het
en dat van je dochters
Je kist stond in de lengte
voor hun voeten
Jouw koor zong zuiver
Je dochter sprak over je warme handen,
dat die er altijd waren, troostten
Het donkere hout en geur
van de oude kerk,
de in zwart geklede begrafenisondernemers
omlijstten de dienst
terwijl zomerlicht door hoge ramen…
Als alles binnenkomt
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
642 Liefde is geen verlangen, maar
noodzaak om te bestaan, zonder haar voelt mijn
hart als een kamer zonder ramen. Ik voel gemis nog voordat
het uitgesproken wordt, en draag het verdriet van anderen alsof het het mijne is.
Poëzie is hoe ik ademhaal in een
wereld die soms te luid is, ik schrijf omdat zwijgen
te zwaar wordt voor mijn borst.…
zonder slaap
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
408 het raam staat op een zomernacht
vaag zwoel de zwak verlichte straat
waar een late bromfiets het geronk
van zijn uitlaat om een blok laat gaan
een korrelige krijtstreep op het bord
van de nacht als verkeerd uitgeveegd
niets te raden
een paar sterren tekenen
geen dunne paden
het asfalt nog veel dieper donker
verwacht geen kudde rinocerossen…
Een gedichtje over de ontbrekende sterren
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
420 Als ik mijn nek uitsteek,
mag ik net door het schuine raam,
tussen het dichte dek door,
één of twee sterren verwachten.
Maar of ik ze te zien krijg,
ze überhaupt verdien:
daarvoor ben ik overgeleverd
aan de willekeur
en het wisselvallige humeur
van hen die zich goden wanen
over het sterrenregime.…
GAAT U MAAR RUSTIG SLAPEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
522 rustig slapen is geen sprake
Dames en heren
kent u ook dat gevoel, gewoel
van ook zelfs uren wakker liggen
de slaap niet kunnen vatten, de wereld niet te snappen
laat staan te kunnen bevatten, omvatten
zelfs als uw lichaam dood en dood op is
Dames en heren
en niet alleen de wereld, ook die kleine om je heen
van boodschappen, stofzuigen en ramen…
De kaars brandt/2025
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.252 Olielampen verwachten
schaduwzijde in tegenlicht,
kijkglas kaarsen aan de ramen
sneeuwvlokjes lichtzinnig witjes kleuren,
nachten die schreeuwen om licht.
Klokslagen die nieuw leven verlangen,
koudefronten worden gedicht
vuur dat brandt
't knetteren van takken
haard dat aan het wakkeren is,
wintervloed komt tot rust…
Fitgirl
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
294 In de sportschool worden spiegels geen vijand meer,
maar ramen naar een toekomst die ik zelf vorm.
Elke gewichtenreeks is een kleine overwinning,
elke druppel zweet een zacht bewijs van blijven.
Veertien kilo lichter, maar zwaarder geworteld,
in een lijf dat niet alleen overleeft maar lééft.…