35387 resultaten.
Onbekende toekomst
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
362 Meet niet de dagen
in uren, minuten of seconden
maar in zegeningen
van levensjaren.
Van tijden met regen
of warmte van zonneschijn.
Het zijn tijden
die wij gratis kregen
om dankbaar voor te zijn.
De tijd zijn niet de dagen
die wij achter ons lieten,
maar de uren, minuten of seconden
die wij nog voor ons hebben.…
Neusje scherpte al
netgedicht
3.4 met 39 stemmen
341 je trippelde als
blonde lichtgewicht
de trap op en af
neusje scherpte al
de hoge lucht
armen als
steunvlucht
in een lieftallig
toucheren van de
leuning in de afdaling
het tikke tak van
de hoge hak gaf
het ritme een vleugje
jeugdigheid dat
ondeugd weerkaatste
naar het donkerste
deel van je ogen
toen jij van boven
naar beneden…
Drie-eenheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
340 Weer een dag
manoeuvreren
in de heilige driehoek
van loomheid, hartstocht en harmonie
In mijn bloed drijft lamlendigheid
lui langs oevers en steigers
Ze blijft languit liggen
in de seinposten
van mijn spieren en humeur
als prooi van de strijders
die de nacht negeren
om nu of nooit
een feest te maken
van mijn leven, mee te doen
uit…
wilder en exoticer
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
308 ik zag dat
kleuren zich
mengden
composities
veranderden
hun touche
het waren
niet de vele
changementen
maar het was
immer nooit
goed genoeg
het nieuwe
siergewas van
ontevredenheid
had het boeket
maar even
opgeluisterd
meteen begon
het achterbakse
gefluister vol
kritiek zonder
zichtbare ogen
en bekende stem…
"De Spoedcursus"
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
569 Tot op een dag, we afstuderen in het leven, met een diploma in de hand en de dood als eindcijfer. En misschien, is dat het moment waarop we eindelijk begrijpen dat heling nooit in een potje zat, maar in een omhelzing, een ademhaling, een herinnering aan wie we werkelijk zijn.…
Het plein zingt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
246 Ik zie de late en de vroege
mensen in verlichte kamers
waar de gordijnen niet dichtgaan
Ik zie in het schemerdonker
van de ochtend mannen
zitten praten op de banken
in de kring van het plein
dat dan begint te zingen
in de bomen die daar wonen
Alles gaat maar door
van gisteren naar morgen
zonder begin en einde
Er is geen richting…
Bevroren blauw
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
456 roos
gevouwen uit
blaadjes van
vertrouwen
die groeiden
in mijn handen
lang is zij
in knop gebleven
omdat ik niet
wist hoe ik
haar mijn liefde
en trouw
kon geven
totdat ik
haar in een
totaal wanhopig
moment
kuste en zij
wonderwel
zacht opende
zij bloeit haar
hart naar
mij gekeerd
omdat wij al
heel veel van
het leven…
Leben nach der Flucht
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
364 De aarde bleef zijn ogen
het licht ontnemen, zijn
mond vullen, zolang hij
boven zijn hoofd groef
naar een ingedaald leven;
sterker dan elke zwaarte:
de menselijke kracht, met
vingers dromen te toveren,
om overal boven te komen.…
Geboren in licht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
303 Geboren in licht
proeven wat leven is
buitelen en rennen
voluit lachen liefst van al
en het wiel draait het water
rond de aarde en daaromheen
winden met wolken en
het vuur van de zon
het wiel van schoonheid:
de seizoenen
bamboespruiten en bloesems
die allemaal sterven
de fladderende vlucht van de veldleeuwerik
de wonderen van het bos…
QRcodes
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
279 wij letten
er niet op als
wij ongemerkt
substantieel
contact maken
met passerende
niet geziene
die de mensen
vaak ongemerkt
raken en eren
zonder direct
verbinding te
maken of anderszins
te communiceren
het schijnt
veel vaker voor
te komen dan
wij ooit dachten
velen vinden dit
raken normaal zoals
met overledenen
en ook…
in medias res
netgedicht
2.5 met 22 stemmen
1.315 in het midden van de dingen kroop een stille wanhoop binnen
hoe één hapering het hart in verstoring bracht een diepe stilte
vanaf het ei dachten wij dat wij en iedereen voor altijd zouden zijn
maar ook sliep in ons het sterke verlangen dat de oceaan
ons ooit als een regendruppel zou ontvangen
in het midden van de dingen kroop een diepe…
Ik leef nog...
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
460 Ik leef nog,
tussen zon en schaduw,
tussen stilte en geluid.
Ik adem nog,
al voel ik soms de leegte
die door mijn dagen waait.
Ik glimlach nog,
al is het soms voorzichtig,
al is het soms wat klein.
Maar ik leef nog,
en dat alleen al,
is een klein wonder!…
Altijdbloeiend (Solmaz)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
263 Voortgebracht... zijn
door genen, hun verzameling
hun leven, hun kopieën... zijn
De buitenwereld, vuren
trommels, geuren, buren
en wie we zelf zijn... ervaren
Weelde in mijn haren
zaad in mijn hemelse bloem
genot en pijn... ontvangen
Het spel van gongen
in de wind, onze gedachten
wie we zijn willen... geven
En wanneer ik jarig ben…
Anders
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
387 Dat alles zo anders was
en ik zo ben geworden.
Omdat
wat was
zo anders is geworden
en ik zo bleef
zoals ik was
werd alles anders.
Ik ging niet mee.
Ik kon het niet.
Ik deed alsof.
Ik doe zoals ik deed
en dacht.
Ik loop maar wat
verdwaal
in hoe het anders werd.
De weg naar huis
Is er niet meer.…
Dat was dat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
210 Hij was heel oud,
Der dagen meer dan zat,
Had ’t met z’n leven
Zo langzaamaan wel gehad.
Maar hij moest voort,
Zijn doodswens ongehoord,
Tot op ’n dag
Hij het echt niet meer zag,
Hij sprong in ’n gat,
En dat was dat.…
R.I.P.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
319 een droomloze slaap
in het hiernamaals
van het voorgeborchte
tijdens het saaie wachten
op het daarnamaals
van de hemel
Misschien is dat het
vagevuur: ledigheid
tot in eeuwigheid, amen
De dode ruste in vrede
zeggen we, de onrust
van onze nagedachtenis
die weet dat het te laat is
om gedane zaken te keren
Misschien is dat het
leven…
Het blijvende niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
329 Ik sterf niet
Dat is het enige dat zeker is
in een wereld
die altijd uit mijn handen glipt.
Eeuwen hebben mij geslepen
tot iets dat nauwelijks nog mens heet.
Ik herinner me gezichten:
het lachende gezicht van een kind
dat ooit in mijn armen lag,
namen die vervaagden
zoals stemmen
van vrienden die ik lang geleden verloor.
Elke poging…
TWEEHONDERD JAREN
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
356 Op Breda s en Princenhages grond
ontwaakt een veld van rust, ontvangt zerken,
waaronder na s mensen leven en werken,
het gebeente wacht op d Eeuwige Stond.
Somtijds klinkt klokkenstem plechtig in het rond,
geleid door luchtige zangvogelvlerken,
wil eerbiedig het bezoekersbrein sterken,
dat hier vragend schouwt, of om verlies gewond.…
circulariteit
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
345 de één vindt van wel
de ander van niet
te bestaan
als aanhoudend voortduren
met toegesnelde schemer
in het verschiet…
de kale beuk
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
386 wij kennen de verhalen niet
die zij delen
hooguit zien wij
heel misschien iets
van warmte in de stilte
door dat leven samen
zijn hand op de hare
waar hij nog altijd
graag verdwijnt
in haar ogen
verstarren wil
aan haar stille bedrand
zij schijnt
door hem heen
naar de kale beuk te kijken
als de geurige wind
levendig streelt
door…
oranje licht op de vloer
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
261 de gin gaat open
zoals altijd te vroeg
oranje licht op de vloer
alsof dat helpt
ik kruip nog eens door haar hoofd
knieën kapot
maar goed
we kennen dit stukje al
je maakte er een mooi verhaal van
over mij
klopt niet
maar het leest vlot
mijn hart lag ergens in een motel
ik denk dat ze het gewoon hebben laten liggen
bij het vuilnis…
Mensen van de dag
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
242 Mensen van de dag
je kunt het zelf niet rekken
leven met traan of lach
tot je het niet meer kunt trekken.
Mensen van de dag
het leven begint zo mooi
geniet elk moment en lach
de jeugd is als lentetooi.
Mensen van de dag
elke dag in zomers warmen
waarin je vrij leven mag
en de vrede mag omarmen.…
Haspengouwse bloesems
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
220 Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn
kan ik het leven niet in arme woorden vatten,
maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten
te schitteren, verheven boven angst en pijn.
Slechts één keer leven wij en gaan de bloesems open,
dan komt de vrucht als wij door ’t licht ons laten dopen.…
Het geluk dat draagt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
232 In ’t web van dagen, strak gespannen,
waar ieder draadje trilt en zingt,
wordt ’t lot van één door allen opgevangen,
als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt.
Want waar een mens in stilte bloeit,
ontspringt een bron die verder reikt;
geluk dat zacht een ander stuwt,
totdat het hele veld ontwijkt
de schaduw van het enkel…
Het Circus
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
197 In het circus van het leven
was van alles te beleven
er was muziek en er waren acts
met dieren: tijgers, leeuwen en
zelfs een beer en een olifant
en er waren jongleurs
en acrobaten aan de trapeze
en menselijke piramides en
er was gegoochel en gedans
en er waren clowns
Totdat op een dag
de tijgers en de leeuwen
honden en marmotten werden…
het rijmt niet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
137 het hunkert naar iets
dat stroomopwaarts
het leven duwt, zonder
buitengewone krachten
maar met de hand
die slechts wijze
voorspellingen kan lezen
het rijmt niet, dagen zijn gelang
het seizoen fervent geraakt
aan onredelijke wispelturige
vervreemde eigengereide
levens beschouwingen
toch zijn de lijnen in de palm
in symmetrie gestegen…
nu wil ik
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
176 dolen van graf naar zerk, over
het groen waar vergeten
graven in oude taal
met elkander praten
schuiven met de voeten
over schelpenpaden die
het verdriet en de ellende
van velen hebben gedragen
ik struin en zoek een plekje
uit die vandaag of na morgen
mij zal hervinden in hetzelfde
oude graf van al
die onbekenden
ik wil geen letters…
Horizon
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
130 Eens waren we jong we klommen
over buitenmuren we zwommen
door de tegenstroom van golven heen
geen douanier die je bevroeg
over je doel of je bestemming
daar moesten we zelf nog achter komen
groot en open was de wereld toen
we van de toekomst droomden
wie weet is de toekomst al geweest
een verstilling komt tevoorschijn
de slagboom slaat…
Vakantie zondag 26 juli 2026
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
153 Je eigen leven leiden, iets nieuws proberen en dit alles zonder contact met je naasten.
Zij zijn gewoon weg, zonder bericht niet beschikbaar.
Niet eens de moeite genomen om een datum door te geven
en terwijl de wereld in brand staat leef jij gewoon je leven.…
paradox
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
170 er zijn eeuwen in mijn jaren
overgegaan naar kleine
telminuten die telkens
iets van me nemen
een beetje leven die in
zorgen de twijfels aan
mij gunnen, de stap
naar het overgaan
in rap tempo
versnellen
toch heeft het ook iets
gegeven, een paradox
op het voorgaande, een smiley
met vele gezichten en duimpjes
die zich verzetten tegen…