3338 resultaten.
Madame la Marquise
poëzie
4.0 met 1 stemmen
941 Ze heft 't gedoft gelaat; het zoet geneur vervloeit
Tot lage fluistering; haar smalle vingers roeren
Het laatst akkoord. Dan schâuwen, bleek en teer gegroeid.
Op 't matte gobelijn, de bevende contouren
Van een versmolten beeld.... Een schucht're hand bewoog
Een toets; de snaar vertrilt....…
fellatio
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.084 Ontritst zijn gulp en knielt:
ze sluit de kersenrood geverfde lippen
om zijn roede en zuigt de paarse eikel
in haar weke tandeloze mond,
Deskundig maar gehaast kneedt zij de balzak
tot ze, als het lang genoeg geduurd heeft,
brutaal een harde vinger in zijn reet schuift:
bij spuit zijn zaad en zucht:
het is volbracht.…
Tweede deel van rondreis door Zuid-Spanje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 Op de stad neer zien:
die slanke spitse torens
zijn sterke vingers;
ze houden rijk verleden,
bemoedigen de toekomst.
Rechte muren zijn
vol gaatjes en schelpengruis,
waren eens klippen.
Gieren speuren rond,
vliegen vreedzaam, zonder buit,
tussen ooievaars.…
We hebben toen bemind.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
583 Wij hadden de liefde ontmoet,
kwetsbaar in haar schoonheid
haar OER-stilte begroet
dragers van haar naam
hebben we haar oeverloos bemind
ontglipt als zand tussen onze vingers
hebben we haar laten gaan.
Tussen hemel en aarde
hadden we samen de liefde ontmoet!…
Awenyddion
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
401 Oh my goddess, ik hou van deze stroom supraconsciousness die mij vervult, bezielt en zich
in negen golven een weg naar de wereld waant door de toppen van mijn botten, vingers en hazelaarstaf.
Awen, Imbas, Inspiratie; ik channel wat de goden en geesten willen delen.
Ik ben een Awenyddion.…
Zomer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Er is teveel licht, te weinig nieuw; de zon legt
haar vingers, verschoten kruit, over asfalt,
klauwt tegen muren, terwijl zaad als jonge
sneeuw aarzelend door de lucht gaat. Loos
kroost dat eenmaal gedaald een ander of niet;
zo niet deze slak die onverzettelijk bedaard
zijn weg uitstippelt. ‘Ga maar,’ zeg ik, ‘het is
zomer.’…
Ode aan mijn muze
netgedicht
2.8 met 22 stemmen
553 Je inspireert mij
om elke keer te schrijven
wat een gift ben je
Liefste, hoe jij als een gracieus jonge vrouw
gekleed in elegant gedrapeerde chiton een lier bespeelt
Met jouw zachte vingers raak je een gevoelige snaar van waaruit allerlei
hoge en lage tonen ontstaan die zich een weg banen tussen verschillende luchtlagen.…
de ego's vallen als eikels
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
603 vroeg de gaai
je kunt ze kwetsen, zei de kraai
als pruimen
bij de schapenwei
stonden jongens met stokken
en trokken de grenzen van het gebied
tot het alle perken te buiten ging
er met kluiten werd gegooid en
met gedroogde schapenstront en kraaien
keken of er een oog uit een kas zou rollen
bloed zou stromen
of een vinger
in het prikkeldraad…
Als de hemel fluistert
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
437 Tot wanneer ochtend met haar gouden vingers
de stilte zal breken zodat het eerste licht zich voorzichtig een weg zal banen naar binnen.…
HET VOLLE VIEZE VETTE VLIEGVEE!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
887 op vaste plaatsen
ruim vier uur vliegen
als 't volkse vliegvervoer
eerst nog de airport-verslavingen
van vieze parfumluchten
tabak en alcoholverleidingen
en heel veel kleurrijk snoep
en de overige troep met
vele enorme prijsverlagingen
als vetgemeste varkens loopt, hangt
zit het vliegvee te (vr)eten
ondertussen vegend
met vette vingers…
Anna
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
363 Noord-Duitsland-
aangewezen met een vinger,
alsof grond kan instemmen,
alsof grenzen niet meeluisteren.
Anna begrijpt het verloop:
de logica,
de tussenstappen,
de zachte plekken waar men zegt:
dit is het beste wat er is.…
mystieke bruiloft van de roos
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
320 Aanraking: fluweel op marmer dat ademt,
vingers verliezen grens in de kelk
van gedeelde pols.
Geluid: trilling van bloembladen die elkaar raken,
één hum, één wortel.
Smaak: honing-dauw met doorn-bitter,
de tong proeft de offerande die heel bleef.
Zicht: rossig aureool rond de geliefde,
rood kleed over wit linnen dat rood ademt.…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid,
voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen.
De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt,
en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet.…
Chemische Mist
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
293 Koud porselein tegen mijn rug,
voedsel dat kleeft aan vingers
die nergens meer thuishoren.
Daarna ga ik naar buiten,
naar neonlichten en donkere kamers.
Lichamen die in elkaar schuiven
zonder gezichten.
Ik kijk.
Meer niet.
Harten kloppen daar,
maar het mijne blijft stil.…
Blauwe rapsodie
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
329 En trouwens, nu u ik u toch zie
een vraag
vindt u die troep op de tv geen plaag
of jij, voor mijn part, jonge dichterblaag
ik noem geen naam - zet ze maar op een rij
pretentie- waarde- inhoudloze troep
je hebt geen kijker nodig of een loep
voor dikke mik en zakkenklopperij
Waar blijft cultuur met hoge c, nietwaar
een dikke vinger voor…
Proteïne
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
226 woord van Liefde – helder als wijn, want had ik
Liefde niet, dan was er geen Schoonheid, geen woorden
van Schoonheid, geen vlees van Liefde; de witte melkweg
was een grote bloemenzee zo ver je kijken kon… narcissen
waar de honing uitdroop… bedwelmd liep ik door deze
augiasstal vol Schoonheid (de smaak van water op mijn
tong een natte vinger…
Het morele bankroet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
219 In het paleis sluit hij de boeken, poetst inkt van zijn vingers,
terwijl de formule op papier klopt, en de wereld beneden verbrandt.…
de avondwandeling zonder idee
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
173 knuffelgod
bij een hemels einde
Het appelvinkje
miste zijn avondmaal nooit
dankzij poëtische toevoegingen
de pimpelmees
dook als blaadje op
in onmachtige vlagen
voordat van hem
zinnen zonder diepte
doofden
Dissend
en aangedikt
op handen zonder kracht
vergat hij de kooi
welke hem
het stilstaand verdriet
toen met groene vingers…
Vincent van Gogh
poëzie
4.5 met 15 stemmen
5.565 Pijnboomnaalden vallen
als vingers van de bomen.
Vingers zijn verlangen van lange, lome
lust. In de boomgaard hangen kersen,
aan lange, stramme takken,
vruchten die zich saampersen
als kinderlippen. Niet tastbare gloed
waarin zij bloeden als een zinnelike boetedoening.
'Maar alle schoonheid, mijn zoon, is in de brand
van je ogen.…
Tafelwetten
poëzie
5.0 met 1 stemmen
6.812 Tast met drie vingers naar de spijs.
23. En schrap nooit suiker van de rijs.
24. Tast ook niet haast een schotel aan, die niemand nog en
heeft bestaan.
25. En grijp niet naar de beste bout.
26. En sla geen vingers in het zout, maar neem het liever met
een mes.
27. Doch houd dit voor een vaste les.
…
Als as valt .....
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.724 willen dansen
noch het zout proeft immer mijn tong
nee het is het gouden plaatje
natuur als zuurstof voor mijn long
zonder haar kan ik niet leven
misschien gaat het boven jouw verstand
zij neemt en wil mij ook geven
is mijn rots bij elke brand
ik verdwijn nu in de golven
neem al mijn letters met me mee
knip maar twee keer met jouw vingers…
Lawaai
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.458 Fronsend beveel ik de vingers
Zinsflarden warrelen
Schaamrood om mijn dronken tong
Nog schrik ik voor de blakende dwaas
Zoals de wegduivel voor een kind
Dat kirrend de overkant zoekt.…
Kruisweg
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
762 lijkt
stap na stap mijn ingewanden te verscheuren
ik dank de Aarde, de dauw en de Zon
met zout korrelend uit huid en ogen
ik voel niet langer asfalt noch aarde
verheven boven de weg van de behoeftige
de stappen die langzaam verstommen
onvrede en woede bloeden uit mijn buik
zonnestralen als een reinigende zondvloed
de bries tussen mijn vingers…
’t Leven
poëzie
4.0 met 23 stemmen
5.341 Wat ze ons bied’,
’t Is een schaduwschim van dampen,
Die, wanneer men ze aan wil klampen,
Door de lege vingers schiet,
Ja het leven stort zich uit
Met een stroom, door niets gestuit,
In de Oceaan der tijden,
En voert droefheid en verblijden
Der vergetelheid ten buit.
Wat dan ziet men om naar vreugd!
Wat’s de Jeugd!…
Zee en zand
hartenkreet
4.1 met 42 stemmen
2.766 hand raak
Dan is het te laat
Dan geef ik me over
Geen idee hoe dat gaat
Want wat ben ik kwijt dan
Of wat krijg ik erbij
Ben ik echt van jou dan
En niet meer van mij
Mijn hoofd is wat wazig
En ik kijk naar jou
In je ogen zie ik
Wat ik weten wou
Een veilige haven
Waar ik invaren mag
Ik strek mijn hand uit
Met een kleine glimlach
Onze vingers…
Snoepwinkeltje
poëzie
3.2 met 81 stemmen
28.395 Als de kapitalist
Zich wat dikwijls vergist,
De koek en de suiker verkruimelt,
Scheldt de juffrouw verwoed,
Dat ie ‘t kost’lijke goed
Met z’n smerige vingers beduimelt!…
het verraad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
766 weer knijpt de nacht de jongen wakker
in zijn zoveelste bed dat met opzet ingesteld
op het voorafgaande uur rond raast
in de slinkende kamer aangetast door de peilloze klok
op zoek naar het licht van de dag;
de jongen houdt zich roepend om mama en papa
vast aan het kussen dat boos in zijn vingers bijt
terwijl een nachtelijke gloed
zijn getekend…
un winterdach (een winterdag)
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
649 krûmels
wyken fan moalens
staan grimelgrammelech
teugen de hemel an
wer ut laaste sonlicht
skynt in skimereche dampen
vertaling:
in dromerige sneeuw
mistroostig de hele dag
in de stad rondgeslenterd
verkleumd van de kou
last van wintertenen
en een hongerige maag
winterwortels met uien
wil ik eten met kruimige aardappels
mij vingers…
Volle maansmagie – 5-
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
529 O-vervolg-O
Hun dans slapen ze uit
in de schaduw van overhangende rotsen
-Kom, er is water en eten nodig
Ze loopt naar de rand van een krater
giet tien druppels uit haar veldfles op wat maanstof
maakt met haar vingers een bolletje modder
-De waterspreuk graag
Terwijl hij de woorden spreekt
gooit ze het bolletje in de krater
Waar het…
Nieuwe weg II
poëzie
4.8 met 5 stemmen
2.421 De piano, zij klinkt alleen
Voor de mens die haar bespeelt,
Voor die over haar zijn vingers heen
En weer laat lopen, haar bestreelt.
Zij wil enkel inniger doen worden
Het salet waar zij leeft,
En zo volgen haar zegenzware klankenhorden,
Sluiten zich op in de kamer,
Die gans gevuld wordt door 't getrappel hunner innigheid.…