Anna

Anna staat waar stemmen
samenvallen
niet in de modder
of op het podium,
maar bij het raam
dat uitkijkt op beide.

Zij ziet hoe woorden langzaam
beslissingen worden.
Hoe noodzaak zich aandient
als een nette jas.
Hoe rechtvaardig klinkt
wanneer niemand nog weet
wat eerlijk was.

Zij volgt hoe schuld van richting verandert,
hoe herstel een lijn wordt op papier,
hoe een land kan verschijnen
in een zin
nog voordat iemand het betreedt.

Judea-
uitgesproken alsof het rust brengt.
Noord-Duitsland-
aangewezen met een vinger,
alsof grond kan instemmen,
alsof grenzen niet meeluisteren.

Anna begrijpt het verloop:
de logica,
de tussenstappen,
de zachte plekken waar men zegt:
dit is het beste wat er is.

Maar inzicht is geen slaapmiddel.
’s Nachts blijft één gedachte staan,
onverplaatst:
dat wat klopt
niet altijd goed voelt.

Zij is veilig.
Zij wordt gehoord.
Dat maakt haar niet hard,
maar aanwezig.

Want wie helpt ordenen,
verplaatst ook.
Wie meedenkt,
schrijft mee
aan wat later vanzelf lijkt.

Anna weet:
goede bedoelingen maken geen einde.
Ze maken een begin
dat door anderen wordt afgemaakt.

En dus blijft zij bij het raam,
niet om weg te kijken,
niet om te beslissen,
maar om te weten:
wie begrijpt
maakt deel uit
van wat gebeurt.

... In Anna staat een intellectuele getuige centraal: iemand die begrijpt hoe beslissingen worden genomen en hoe schuld wordt omgezet in beleid, maar die tegelijk voelt dat inzicht geen vrijbrief voor onrecht is. Het gedicht onderzoekt de spanning tussen begrijpen en medeplichtigheid, en laat zien dat wie ziet, ook altijd deel uitmaakt van wat gebeurt. ...

verantwoordelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 15