580 resultaten.
- stilstaan -
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
558 beweegt als stroop
plakt mij vast aan stilstaan
ik ploeg door kleverige dagen
en mijn gedachten draaien kolken
maar brengen niets meer dichterbij
de tijd gaat weg en zwijgt
noemt geen naam of plaats
aanzien moet ik volgens hem
stilstaan met mijn armen open
zegt, hierzijn brengt je dichterbij
de tijd laat mij te wankel achter
ik heb geen houvast…
Werd diepte gewaar
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
473 het stormde weer
maar ik voelde
geen tegenwind
dreef logeslagen rond
als een stuurloos kind
liet me gaan
zonder houvast
verbaasd door de
kracht die mijn geest
op het lichaam had
keek met ogen
die mij zittend zagen
verdwaasd op de bank
met een chaotisch
hart vol vragen
de verte lokte
door het vrije glas
ik voelde hoe tocht
mij…
slapeloos in Cosenza (3)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 een winterslaap wil hij
zoals de New Horizons
die langs Pluto scheert
om energie te sparen
een lange diepe slaap
die hem een winter lang
bevrijden zal van
de slapeloze versteende
nachten zonder kletterende
regen op nat plaveisel
zonder zijn wankele
moeder op de keien die
vergeefs houvast zoekt
zonder het kind dat
naar bed…
buurman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 een voordeur verder
worstelt buurman in zijn hoofd
zijn stem schuurt en kraakt
het is gek zegt hij
gisteren had ik dit niet
plots is er iets mis
het gebit klappert
ik blijf hier altijd wonen
de bril zoekt houvast
het hoofd gevangen
in een kooi gevuld met mist
waar is Bart mijn broer?…
Verloren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
632 verlaten zijn; klinkt luid
komt in de loop van de dag aanwaaien
slaat vanzelf om in de avond
kwijnt stilletjes weg in de nacht
omdat jij niet daar bent
nimmer voelde lakens zo koud
verloren lig ik in bed
hoofdkussen het enige houvast
om tranen in te bewaren
in dromen zoek ik
iets tastbaars, en vindt je
in alles wat me beroert
streling…
omzien
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
465 met knokige
vaste hand schuift
hij schriften met
dwalende taal
behoedzaam terzijde
de tafel gegroefd
landschap geëtst in
krassen en kringen
huivert nu hij wordt
blootgelegd
ontdaan van schuivende
veilige dekens niet
alleen de dichter lijdt
pennen zonder houvast
rollen van tafel
iemand raapt iets op
is ontroostbaar
iemand…
mijn verlegen gaan
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
499 moest komen om
te raken aan
je gedachten en
je nog miraculeuzer
zijnde dromen
puzzels gemaakt
er alle woorden
mee gelegd
zinnen met vele
soorten emoties
uitgediept en
op hoogte hun
doorzichtigheid
vol liefde bekeken
toen mocht ik
pas de brug slaan
naar jouw hart
in mijn verlegen
gaan op jouw pad
voorzichtig tastend
naar houvast…
slecht geluimd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 hoe mank mijn ziel
de tijd verslindt en
dagen placht te wissen
waar ik in onmacht
gelegen trots het
houvast verlies
van al dat
wat ik lief
‘ k zag madeliefjes
boterbloem en zelfs
de eerste parochianen
die met bijbel en gebed
mijn vroege ochtend waar
ik smalend naar hen keek
dan tóch in scène had gezet
tersluiks verstond ik
het heldere…
Kleiner wonen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 weer legden
jeugdig en hip
het af tegen
klassiek dat
in vintage een
nieuwe toekomst
spiegelen zag
ondanks foutjes
in constructie en
korte duurzaamheid
weinig houvast
in kwaliteit en
grillig in kleur
en vormgeving
die soms bizar
in uitvoering is
reparatie en herstel
vaak moeilijk omdat
mengnummers
niet genoteerd zijn
de kleine…
Begrensd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
152 Alleen de grond waarop ik sta
is begrensd en biedt houvast,
terwijl ik verder in duister tast.
Verheugd bedenk ik dan dat
mijn leefwereld grenzeloos is,
pas in de dood zal ik zijn begrensd,
zes besloten kanten in alle richtingen
zijn dan mijn nieuwe wereld.…
Begrensd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
123 Alleen de grond waarop ik sta
is begrensd en biedt houvast,
terwijl ik verder in duister tast.
Verheugd bedenk ik dan dat
mijn leefwereld grenzeloos is,
pas in de dood zal ik zijn begrensd,
zes besloten kanten in alle richtingen
zijn dan mijn nieuwe wereldruim…
Schaduw zonder tegenlicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
41 rangschikking van het onverenigbare,
de orde die zich niet laat verklaren
het ongerijmde, ontheven van rede,
een nagalm zonder begin of verleden
de schijn van vaste verhoudingen,
het evenwicht nauwelijks bestand
onder het zwarte vernis, verbergen
de werkelijkheid zonder wederkant
voorbij de grenzen van het kenbare,
waar iedere duiding haar houvast…
Kerstboom van Maslow
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
619 Ik hoef de kerstboom niet op te tuigen
die 'Piramide van Maslow' bedoel ik
want deze heb ik het hele jaar in huis
de takken, de naalden vallen niet uit
veel pieken heb ik niet gehad
wel veel dalen tot ver onder de bodem
ik blijf net niet hangen in het fundament biologische behoeften:
honger, dorst, slaap, voortplanten
want ik eet gezond…
Vlinder
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.122 Mijn enige houvast is
dat de zomer eens zal wederkeren
en dat mijn gedachten dan zullen opfleuren
tot zover droom ik
en vlieg ik
in mijn onbegrensde fantasie
als een vlinder in de lente.…
Los van alles
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
903 Eenzaam ben ik mij gaan voelen,
zo snel als eerst ging ik niet meer,
ik zocht naar houvast, vaste doelen
en keerde naar de aarde weer.
Het was een boom waar ik naar zweefde,
betastte opgelucht de bast.
't Voelde zacht.Ik keek, beleefde,
ik hield mijn eigen kussen vast.…
vaarwel
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.331 mijn hart leeft
is weg
voor jou
als een kaars die brandt
zonder vlam
het licht dat zij verspreidt
is duister
ik kan duizend keer zeggen
dat ik van je hou
maar het is zonder liefde
de woorden doen mij pijn
zelfs als ik ze al denk
respect, bewondering draag ik
oprecht voor jou
maar de kaars brandt
zonder vlam
soms zoek ik houvast…
ode aan het nietje
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
852 (m'n krant heeft nu een nietje)
en elke dag opnieuw hetzelfde liedje
m’n dagtaak liep volkomen uit de hand
een ambtenaar zoekt houvast bij z’n krant
zo’n schuivend blad was knudde met een rietje
het lezen werd een somber akkefietje
de krantenkoppen zakten in het zand
gelooft u mij, ik ben geen querulant
maar langzaam groeide toch een soort…
Persona non grata
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
418 Er was
geen houvast tegen zielsverlies.
Beelden van eenzame tochten door
de natuur,resten uit zijn onbewuste
doemden op,nu als vlammen voor
het kruitvat in zijn lichaam,
want het was tenslotte toch
een dodend isolement. Slapend
vond hij de grafheuvel,zoals
hij schreef,uit reactie.…
Eldorado
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
487 Er is een land
waar illegalen
thuisgekomen zijn,
verdreven overlevenden,
eeuwig onderweg,
drijvenden
die wilskrachtig streden
in de golven
van de ruwe zee,
zoekend naar houvast
hoop zagen varen,
zingend ten onder gingen
in het tumult
van water, wind
en regen,
door smekende blikken gedrevenen
die grensoverschrijdend streden
vasthoudend…
ver licht
hartenkreet
2.1 met 10 stemmen
1.266 verborgen licht in het middelpunt verscholen
vlam gevat kaarsvet druipt dansend vanuit
een eenzame nis diep in de muur
houvast lief vergezicht ieder uur
verlaten ligt de straat in tranen
nacht huilt
inscripties in houten tafel
labyrint beschermt ons raadsel
laarzen vies in dit atelier
niet voor maar na het gevecht
touche
woord voor…
Eeuwigheid*
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.655 Had ik in de voltooid verleden tijd,
toen ik dit soort wendingen niet voorzag
en hopeloos leefde van dag tot dag,
houvast en steun aan relativiteit,
nu mis ik één etmaal lang haar glimlach
en wacht in spanning en zonder respijt
op het einde van deze eeuwigheid,
opdat ik snel weer met haar dansen mag.…
VAST& ZEKER...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
427 Je handen
hield ik
om beurten vast
Met je voeten
zocht je
zelf houvast
Het pad
grillig en spekglad
zelfs soms onderwater
Je zette
met je nagels
sporen in de bast
van bomen
met hun wortels
ankers aan 't smalle pad
Het water
klonk door 't bos
van ver en dichtbij
Het ruisen
en het kolken
als ware het 'n lied
Waaraan…
We zijn op zicht?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
391 Waaraan houvast kleeft
detail van grote bubbel,
als men in een zeepbel leeft.
Of komen we van ver,
om weinig te begrijpen,
we blijven op zicht.
Blijft het oog van het
heelal op ons gericht?…
Huwelijkstrouw
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
441 Geef mij houvast
daar waar ik twijfel.
Geef mij steun
daar waar ik val.
Wijs mij de weg
daar waar ik ronddool.
Bemoedig mij
zodat ik voortgaan zal.
Aanvaard de liefde
die ik wil delen.
Wees een twee-eenheid
in ons leven.
Laat mij nooit
eenzaam staan.
Laten wij de rechte weg
altijd samen gaan.…
je komt er niet doorheen
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.335 overal zit het - in de keuken
de salon het Vereenigingsgebouw
op de televisie en van lieverlede
heeft het een duivels lang verleden
klopklop op de wanden van het denken
je hoort de leemte gekroel van kleine
griezelbeesten zoekend naar houvast
in de kloven van draaien-maar-alles- is-bedrog
soms dan beuk je er op los je pikt het
niet…
09-06-2003
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.825 Kleine handjes grijpen krampachtig
Naar het rood bevlekte gras
Zoeken houvast tussen de stenen
Slaan in doodsangst van zich af
Kleine handjes, gebald tot vuisten
Ogen dicht om niets te zien
Mondje heel stijf dichtgeknepen
Als ze stil is, heel misschien…
Kleine handjes, rapen voorzichtig
De resten van een rok bijeen
Mond nog steeds stijf…
Bloesem
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
998 zich bindt
Die hogelijk haar zoete nectar roemen
De meidoorn heeft dit jaar haar bloei verzwegen
En 't bijenvolk heeft haar dus niet gemoeid
Omdat haar bloesemkleed is uitgeroeid
Door snijdend koude wind en kille regen
Toch biedt zij na dit ongewoon molest
Beschutting aan voor nog te vormen leven
Haar stekelige armen doen hun best
Houvast…
verschimt tot je grief
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
795 je hebt mijn sporen
gelezen, mensen gezien
die iets om me geven, hun
woorden zijn houvast misschien
je las in mijn teksten
wat ik voelde en zag
ook uit de gekste in zinnen
van liefde, van ogen en lach
herkende jezelf in gevoel
en in beeld, ervaarde
hoe passie fluweelzacht
je ontvankelijk egootje streelt
jij laat je weer leiden
door…
vaderdag 2011
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
700 op 't land was pa
mijn houvast.
in zee
mijn reddingsboei.
voor hem was ik nooit een last
zelfs niet
tijdens mijn turbulente puberale groei.
wij gingen voor elkaar door 't vuur
vier handen op één buik
ik zie zijn groene vingers weer
als ik de lente ruik
in bloesem bloem of blad.
verrijzen noem ik dat.…
godin
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
867 jij zei: 'tijd'
ik telde stenen
één voor één
zij vormden
mijn eigen weg
jij zei: 'ik zie je weer en weer, altijd en altijd'
ik zocht houvast
en schreeuwde naar de horizon
dat haar stem zo veel dieper
en mooier klonk
dat haar geest zo veel meer zag
dan haar ogen
en die van mij
jij zei: 'stop met tellen, stop,
zie mij, ik ben…