379 resultaten.
Witte herfstvogel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
193 Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen:
de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot.
Zijn veren dragen het gewicht van een onuitgesproken pijn,
gevangen in de trotse koelte van zijn eigen soeverein.
Het ijzige water voelt diep, de winter is onafwendbaar,
de zwarte nacht schuift traag over de kwetsbare natuur.…
Brachystonicum
gedicht
3.5 met 14 stemmen
8.581 Zwarte gemalen malen het zwaarste graan
Sterren verdwijnen in negatief licht
Fantomen van duisternis krijgen ruim baan
En de korenbloemen gaan eraan de
Zachte blauwe bloemen gaan eraan
Zwetend wacht hij op een uitweg
Als op de krampen die in de morgen komen
Zwanger marmer aan zijn marmelade voeten
Baart een schelp die hem voor eeuwig omsluit…
Pantheon
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 Een statige prooi voor barbaren
De aardschok schendt het graniet
De zondvloed spoelt de nissen
Een paus graait naar bronsbeslag
Hij laat een kanon smeden voor de engelenburcht
De tempel houdt stand en rust op een ring
-Vrucht van vernuft
Mekka van martelaren-
De druk door bogen verdeeld
Een zuilenschip met zijbeuken
Die naar de marmeren…
Deze muziek altijd onverwachts
gedicht
2.3 met 31 stemmen
15.020 Wanneer het verkwikkende
en het verdovende van
koffie en sigaren elkaar
verdringen achter in je keel
- of het aardse door een vurige
hoepel moet springen, als het ware -
En altijd daar waar bijvoorbeeld
een zware marmeren plaat van zonlicht
en een vergiet op een aanrecht
elkaar ontmoeten - of het
leven wordt gezeefd zo gezegd -
Kortom…
Skelettendans Nieuwe kerk (prozagedicht)
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
656 In de Nieuwe kerk op de Dam, met graven van bekende
Amsterdammers onder glad gesleten zwart marmer, wordt
in nachtelijke stilte de dodendans uitgevoerd, geraamten
dansen in reidans met de zeisenman voorop, gevolgd door
Michiel de Ruijter en Joost van den Vondel.…
Voor mijn kindje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.971 Kindje, spartelend met je beentjes,
Marmer-rozig en zo kleentjes,
0 wat trek je een guitig bekje,
Schalks en schaat'rend schuldloos gekje!…
Begluurde nymph
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
607 (Bij 'Badende nymph', marmeren beeld, 250 v. Chr.)…
Bij het spiegelwater
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
231 Een marmeren fantoom, gekeerd tegen de stroom.
Zijn veren dragen de trots van een gekreukeld koninkrijk,
een witte vloek die de modder tart.
Laat de winter maar vreten aan de botten van het hout,
en de nacht haar zwarte gal over de aarde spuwen.
Angst? Een kreupel woord voor deze vogel van albast.…
Wetenschap
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.199 Gij zoekt op ‘t marmer en de steen
‘t geheim van vroeger dagen:
gij vindt de rassen van weleer,
de sporen van de schepping weer,
gij gaat aan ’s hemels sterrenheer
zijn eeuwge wetten vragen.…
Dorpskerk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 Ik zie de doopvont van wit marmer;
het water is al lang vervlogen.
De oude priester en arme wijfjes weten niet
dat God de Vader weer heeft gelogen.
Ik ruik resten wierook en muffe kaarsen.
De Heilige Geest valt door het glas-in-lood.
Ik hoor zacht het orgel juichen:
een requiem, ode aan de Dood.…
Denkbeeldig eiland?
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
574 Uit haar mond klonken
de sirenen, gezang zonder
woorden, stapte ze uit haar
ziel en haar silhouet,
verhaal van alle liefdes
uit het alfabet uit het water
van guirlandes, een draperende
ironie luchtig en snel over de
boezem van levend marmer.…
Kerkhof te Carmona
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.280 geen kruisen, geen wasbloem,
geen handenwringend misbaar;
op een koperen plaat of in marmer gegrift
enkele woorden, en de dood door die soberheid
hersteld in zijn naakte waarde:
het einde der aarde te zijn,
het vuur aan het eind van de tijd.…
bedreigde stad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
584 hoog ingelijste ramen
en stille straten
boven zijn luchtschepen geland
met gaasdunne lading
de vloot is vervuld van vreemd
somber geduld over de daken
en bewoners bijna uitgeslapen
de dagen zijn voorbij waarin de dood
uit gewoonte is overgeslagen
ver buiten ligt het park
met beelden bleek ongemoeid
veilig verstomd in hun ijzig marmer…
De kerk als plaats
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 Stuk voor stuk brons, hout en marmer
ontmoeten en verwonderen langs de brede gangen waar
zij met een doordringende blik diep in mijn twee ogen kijken terwijl het
geluid van voetstappen geabsorbeerd wordt in een bad van rust, sereniteit en warmte.…
Op zoek naar stilte
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
452 Stuk voor stuk brons, hout en marmer ontmoeten
en verwonderen langs de brede gangen waar zij met een
doordringende blik diep in mijn ogen kijken terwijl het geluid van
voetstappen geabsorbeerd wordt in een bad van rust, sereniteit en warmte.…
een dalende zwaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.323 schreed ze de trap af, tree voor tree
geen pauw kon aan haar wijze van gaan maar enigszins tippen
en ontving zichzelf in een brede hal met een gekroonde luchter
zacht was de eerste aanraking op het marmer
in een schuivend rechts dalend pasje
.…
oog op u
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
563 beluister het doffe ruisen van gindse stroken marmer één seconde na duizenden millennia van absolute stilte, het doffe stof ploft in stof.
en zij, vergooide bloem, opschietende te midden het neerzijgende rot, zij voelt de zuren vallen in het hart
van haar vergeefse groei.…
Restreis en verder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
352 opgehangen
Aan gekortwiekte klerelijers van kleerhangers,
Het zijn de stroppen en strakgetrokken lachjasjes,
Uitgegleden herinneringen van werkelijkheden;
Door deze vertraagde lage mist van vergelijkingen,
De verrijking die poëtische waarheden aanreiken:
Geloof de grootste goden niet, de geoliede zinnen
Uit de machinaties; verzonken in marmeren…
De Wedergeboorte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
183 De koude schacht, het marmer blank en koel,
Zij droegen lang het moegemarteld lijf.
Een rijk van tranen en een stug gevoel
Hield de bezieling in een kille schrijf.
Ik haatte plots de stilte en de nacht,
Die alle schoonheid traag had omgebracht.
Toen brak het zwerk. De bliksem sloeg misnoegd
De harde korst van angst en ijs aaneen.…
terroristen
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.207 kiezen voor geweld
zijn zij zo dwaas en zo gemeen
dat een mensenleven niet meer telt
Wat gaat er door hun hoofden heen
dat zij de wereld willen raken
met een vernietigende vliegtuigbom
en zoveel slachtoffers willen maken
Wat gaat er door hun hoofden heen
dat zij dit leed willen bewerken
willen zij dan enkel en alleen
een wereld vol marmeren…
Orvieto
gedicht
2.8 met 12 stemmen
8.009 haarspeldscherpe
lussen tillen langs brokkelige, overgroeide weringen
het tufstenen plateau hoger en hoger, tot voor de poorten
van een later in de middag weer ontwaakte stad
voor de kathedraal sluit je vol ongeloof
je ogen even en over je oogleden strijkt zijn schittering
het goud van een heel verleden uit
getemperd, wijngeel licht valt
door wat marmeren…
Weet iemand wat op aard het schoonste is
poëzie
4.2 met 17 stemmen
6.100 Het is waarom zang en muziek bekoort,
Maar marmer mij verschrikt en witte kleur,
Ik rode rozen liefheb en de geur
Van blinkend fruit en verf van donzig ooft.
Het is waarom een meisje een man belooft
Te stoven in haar armen en verlangt
Naar 't warme mooie huw'lijksuur, ze dankt
Hem voor zijn liefde, of hij anders kon.…
Weet iemand wat op aard het schoonste is?
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.378 Het is waarom zang en muziek bekoort,
Maar marmer mij verschrikt en witte kleur,
Ik rode rozen liefheb en de geur
Van blinkend fruit en verf van donzig ooft.
Het is waarom een meisje een man belooft
Te stoven in haar armen en verlangt
Naar ’t warme mooie huw’lijksuur, ze dankt
Hem voor zijn liefde, of hij anders kon.…
Verzorging en borging van de doden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
658 Je verzorgt een, het graf
een marmeren steen
de zomerse plantjes
de vaas met bloemen
je pimpt het op
niet de lijk-kist
niet het lichaams-lijk
dat is afgelegd
dat is begraven
dat vergaat
maar je borgt de overledene
de herinnering aan jullie leven
aan zijn of haar geest
aan fysiek met hem, haar
aan de mens die je liefhad
of heel erg…
HET PORSELEINEN HUWELIJK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
800 Natuurlijk is er wel eens een kopje gebroken
Een bord door de lucht gegooid
Met een ongelofelijke kakofonie
Van herrie neergedaald
Op de marmeren vloer van de koninklijke keuken
Natuurlijk is er wel eens….dit of dat, zus of zo
Vult u zelf maar in, inwoners van ons Koninkrijk
Want ze zijn dan wel van koninklijke bloede
Maar ook gewoon man…
mystieke bruiloft van de roos
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
320 Aanraking: fluweel op marmer dat ademt,
vingers verliezen grens in de kelk
van gedeelde pols.
Geluid: trilling van bloembladen die elkaar raken,
één hum, één wortel.
Smaak: honing-dauw met doorn-bitter,
de tong proeft de offerande die heel bleef.
Zicht: rossig aureool rond de geliefde,
rood kleed over wit linnen dat rood ademt.…
Omgekeerd Morgenrood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
270 In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid,
voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen.
De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt,
en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet.…
Batavus Droogstoppel
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
347 Strijk en zet komt hij om negen uur
betreedt de loper tot de toegangsdeur
alwaar het sleutelgat hem welkom heet
en rinkelende schellen zijn entree
kenbaar maken en hij op het marmer
der hoge lichte lange smalle gang
zijn passen zet tot daar waar het kantoor
zich tot geruststelling van zijn gemoed
nog onveranderd in dezelfde staat
bevindt…
Beatrix, moeder met majesteit
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
2.478 Dwalend door de oranje kraamkamer
van voorouders in gestolde gratie
langs monumenten van de natie
worden haar gedachten bedachtzamer
verankert de jeugdige meisjespas
gespiegeld in goud, marmer en glas
In het licht en de wijsheid
van haar moeder gerijpt
opent ze het rookgordijn van het rijk
haar prille blik glijdt langs de dijk
waar de vogelverschrikker…
de zwarte dialogen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
786 wij zitten in het grote raam met uitzicht
op de vallei van Castelnuovo di Garfagnana
waar pioenrozen als drachtige vrouwen
in elkaar vallen, praten met gezichten
waar vragen op getekend staan, brengen
vingertoppen naar elkaar toe en spreken
dan in de vorm van een oud gedicht
een veer van een raaf splijt tussen het
ruwe marmer, zwart is…