Witte herfstvogel

De dag sterft langzaam weg in het kille, klamme riet,
een schemering die de horizon genadeloos omsluit.
Ik sta hier aan de rand, een schilder zonder doek,
die slechts de broze leegte van dit sombere water zoekt.

Daar glijdt hij door de damp, ongenaakbaar en alleen:
de witte herfstvogel, een eiland van marmer in de vloot.
Zijn veren dragen het gewicht van een onuitgesproken pijn,
gevangen in de trotse koelte van zijn eigen soeverein.

Het ijzige water voelt diep, de winter is onafwendbaar,
de zwarte nacht schuift traag over de kwetsbare natuur.
Maar angst voor de verlatenheid hoort er niet bij.

Hij vaart met de borst vooruit, tartend het dorre, dode riet;
bang voor de diepe afgrond van het noodlot? Nee, dat is hij niet.
Al vallen de bladeren nu ook van het kille hout,
en voelt het bestaan vaak zo hopeloos en koud—

het is de hunkering naar die ene, zeldzame tederheid,
die de broze ziel in deze frisse tijden warm houdt.

vogel zwaan herfst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 42