757 resultaten.
vakantiebeurs 2014
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.068 daarna door onrustige bezoekers
gedreven naar hal 11 hier staat
tot mijn plezier al een wit wijntje
uit de Bourgogne op mij te wachten
na een lange omzwerving in file
dwars door verre bestemmingen
in de hallen 2, 3 en 4 keer ik
vermoeid doch zeer voldaan weer
bij de garderobe in hal 7 alwaar
mijn eigen jas mij warm welkom heet…
Tafel met lederen hoeken.
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.251 De hersens doen vermoeid. Gedachtenstop.
Ontmoedigd maak ik mijn ideeën zoek.
Een halve dag in kamerjas gewacht
op een beweging in de dooie boel.
Vergeefs heb ik vandaag aan niets gedacht.
Nu, bijna roerloos zak ik op een stoel.
Koppigheid volstaat. Ik kleed mij aan.…
Over de kim
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
586 het wordt stil om me heen
of krimpt het buiten in mijzelf
heeft elke mens dat gemeen
een geringer en dalend gewelf
zal het de rijkdom zijn
die mij verblindt
en goed is gezind
dan wel de som van weerstand
en verlies
die altijd komt
maar ik niet verkies
het kan de telkens
kerende zandloper zijn
die mij vermoeid doet raken
en aan een…
het behouden huis
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
833 ik weet niet
hoeveel afstand het huis heeft afgelegd
tussen toen en nu
wanneer ik alles zal achterlaten;
de ramen die uit muren vielen
het oorverdovend lawaai wanneer de maan
balanceerde op vermoeide voeten
ik weet niet hoeveel gedachten
ik nog zal schrijven
de kamers zwijgen nooit
over regen die blijft vallen
hoe kan ik verder…
Helend licht
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
826 De vrouw trekt de schoenen
van haar vermoeide voeten
Een meeuw vliegt laag over
alsof hij haar rechtop trekken wil
Krom gebogen loopt ze verder
Haar ogen starend in het niets,
probeert ze in het nu te komen
Los van alle teveel
gedane concessies
een leven lang
Uitgeput
zakt ze neer op het zand
De lege schelp in haar…
volksverhuizing
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 ze trekken vermoeid langs de Ararat
met zekerheid gewikkeld in doeken
hun kinderen voorop of op de arm
zwangere vrouwen, mannen zeulen bezit
een touw houdt hun geloof bijeen
richting fort Europa: de poorten gesloten
bruggen geheven en grenzen geslecht
grachten omgeven met stalen messen
een meisje streelt haar hond
de moeder baart, vader…
Een Spaans volkslied
gedicht
3.2 met 5 stemmen
3.226 De drift vervliegt als een rukwind,
Het genot blijft nauwelijks heugen,
Wat wellust heet, is een leugen,
De schoonheid een ijdel mom;
De mens, die nergens geluk vindt,
Raakt vermoeid en afgezworven;
Naar liefden, voorlang gestorven,
Gaan dan zijn wegen weerom.…
Krolse Katten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
609 Kan ik eindelijk weer goed slapen
en hoef ik jullie overdag
niet meer vermoeid
aan te "gapen".…
wisseling
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
770 ik laat me even gaan
tussen de wisseling
van zon en maan
de aarde zakt open
de zon valt erin
het avondrood verdwijnt
stilaan word alles donker
de horizon
lijkt zo veel verder
de zon gaat slapen
terwijl de maan
de nacht bewaakt
ik sluit nu even
mijn vermoeide ogen
met alleen de stilte
om me heen
kan ik even wegdromen…
zon en…
Alleen de kerstboom blijft staan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
607 Zuur van regen dat op de aarde valt
gaat de dag over in de nacht
vermoeid en half gebroken sluiten we de ogen
droombeelden die samen komen
op het gefluister van de dood
soms lijkt moeder aarde het toneel
waarin eenieder een rol moet spelen
alleen de kerstboom blijft staan
door de eeuwen heen wit als sneeuw
van vrede dat daalt als een…
omzien
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
465 behoedzaam terzijde
de tafel gegroefd
landschap geëtst in
krassen en kringen
huivert nu hij wordt
blootgelegd
ontdaan van schuivende
veilige dekens niet
alleen de dichter lijdt
pennen zonder houvast
rollen van tafel
iemand raapt iets op
is ontroostbaar
iemand plant een boompje
wil het anders doen
iemand ziet
de kaalslag op de vermoeide…
Voetafdruk
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
527 eenzaamheid
nu er veel meer handelingen nodig zijn
om moeder Aarde uit haar wanhoop te redden
ze kijkt naar haar voetafdruk in het zand
ziekte en geldgebrek hebben haar eenzaam gemaakt
in een leven zonder maatschappelijke genegenheid
aan een vraatzuchtige rups die geen vlinder wil worden
maak ik geen mooie woorden vuil
spreekt ze met haar vermoeide…
Clichés
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
203 Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar
op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard
ten dode vermoeid maar niet opgegeven
na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren,
zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend
met enkel de schikgodinnen voor ogen met…
Kronkels
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
915 Ik loop langs geplette tranen,
op een elfenbank,
verstild op een vermoeide bloemenwang,
ik voel de aarde wenen.…
Er is een kindeke…
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.807 En in het donkerst van de nacht
schijnt een ster het held’re licht
op haar die de blik ter hemel richt
en Hem zwijgend bidt om kracht
zij houdt een baby op de schoot
die stil tussen haar borsten rust
teder heeft ze z’n wangen gekust
toen hij vermoeid zijn ogen sloot
terwijl de tranen bitter stromen
legt zij hem in zijn wiegje neer
want…
Het blaadje en de boom
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
838 Bij het aantreden van de nacht
staakte zij vermoeid haar achtervolging
en wachtte zij totdat de tranen
door de ochtendzon zouden drogen,
waarna ze opnieuw op zoek ging naar de wind.…
Vierdaagse Nijmegen (3)
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.443 Uiteindelijk terug van weggeweest
op de vertrouwde Noordhorner veste,
kan het vermoeide lijf te langen leste
herstellen van het mislukte wandelfeest.
Merkwaardig genoeg stoort me nog het meest
de leegheid die er restte,
nadat ik drie dagen lang mijn beste
been had voorgezet. Een gelopen race
langs wildplasstee en openbaar toilet.…
Blauwe Maan
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.521 brallend een vuist naar boven balt
en dronken in een voortuin valt
een jongen die zijn meisje kust,
vechtend tegen gezonde lust,
zich van gordijnwacht goed bewust
een fietsbel, rinkelend langszij
achter twinkelend lichtgerei
over een vlaamse straatkassei
nachtstilte die de kop opsteekt
onder een maan die ’t wegdek bleekt
en mij vermoeid…
Poëzie
gedicht
3.7 met 27 stemmen
10.307 Poëzie is, voor mij althans,
niet het vermoeid, roerdompig
droevig geroep om de gemiste kans.
Het is meer iets van op klompen
lopen, knarsen op het grint.
Wie dit vindt zal niet
mee kunnen komen met lome
en oude symbolen:
de bleke maan voor 't bleke lief
is eerder week dan apocrief.…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
Het afval en rommelgeluid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
486 zacht fluistert de wind
langs deuren en ramen
speelt op straat en jaagt
blikjes en flesjes voor zich uit
het afval en rommelgeluid
een niet te negeren
refrein in de muziek
van een plein in de stad
waar muren vermoeid
elkaar steunen en
kreunen bij iedere vlaag
hoe overleef ik vandaag
nog spreken hun stenen
koestert een hand de in…
Nachtvorst
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
417 van mijn hart en
opgewonden warm bloed
alsof je lach
de loper uitrolde
waarop wij als
jong stel holden en
later liefjes dolden
jij waaierde
energie naar
alle kanten uit
met een surplus Dat
iedereen deed dansen
tot het gras
zachtjes kraakte
omdat nachtvorst
de sprieten van een
een laagje ijs voorzagen
en wij toch
warm vermoeid…
Dansen naar de zon
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
922 Samen dansend
naar een beminnende plek
Vol tederheid en smacht
Hier in deze vermoeide wereld
Ergens
tussen de ruimte en tijd van vannacht
Dansend naar de zon
Geen donker, geen vrees
enkel licht en puurheid wacht op ons
Dans
en beweeg naar de zon…
Tour de La Haye
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
521 het zadel uit en op pedalen staan
verstand op nul, de blik op wazig turen
de helse kramp, de spieren die verzuren
dit was, hoe erg, de Daal en Bergselaan
helaas, het kan nog erger zijn dan erg
de allerergste vorm van hevig lijden
waar gieren om je lichaam willen strijden
de flanken van de Lange Vijverberg
door wanhoop en vermoeidheid overmand…
Als woorden zingen kunnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
598 Ik zing je een feest, een beeld
van walsende akkoorden
Uitgelaten en liefderijk
verstaan we elkaars gedachten
en proeven elkaars blik
Ogen die toveren en liefde glanzen
over de hoofden van andere
geliefden, wereldwijd
Gedachten die bloemenvleugels
schenken aan vermoeide schouders
Ik zing je een feest, een gouden geest
met zilveren…
Goudvink
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 Het potlood in het opengeslagen boek
wees met vermoeide punt naar de Babylonische uren.
Ik moest en zou het onbereikbare leven beroeren
zanderig schraapt de tijd over mijn huid.
De zonne-uren waarin ik me weelderig baadde
laten me ontworteld los
Voorbij, de tijd gaat aan me voorbij
Het vuur laat zich niet veroveren.…
STEEDS BIJ GOD
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
439 Veerkrachtig geloof is een zwak zuchtje
dat al dansend voortzweeft van bloem naar bloem
omhoog zweeft _ de wijde lucht tegemoet
waar verrassende vrijheid wenkt
door ruwe stormwinden geslagen wordt
vermoeid op brullende golven neerzakt
onder vernielzuchtig schuim verdwijnt
bijna zinkt maar stootsgewijs verder drijft
lang ronddraait - tenslotte…
Waterscheiding
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
455 Op de grens van zichtbaar besef blijft
de horizon buiten bereik, zijn niettemin
gedachten in duizend landen tegelijk
en slaat de vermoeide reiziger
de weg van gescheiden geesten in.…
Tijd en ruimte?
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
526 Vragen verschuiven
de tijdslijn,
niet gebonden aan grensstations
spannen alleen de doden
hun vermoeide bagage uit
in de brokstukken van de strijd.…
Slapen met open ogen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 Ben al dagen wakker,
Lichaam en geest
Die van geen wijken
Willen weten -
Slaapverschuiving,
Zegt de professor,
Helpt om de depressie
Aan banden te leggen,
Het licht weer toe
Te laten waar het altijd
Donker was -
Dan slaat de vermoeidheid
Genadeloos toe, de slaap
Dreigt toch te komen;
Als ik mijn ogen met
Tegenzin sluit…