Alle inzendingen over wijken

848 resultaten.

Sorteren op:

Gemoederen

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 652
Want ZIJ, weten niet van wijken! Dus blijf alert, is de boodschap!…
An Terlouw13 januari 2015Lees meer >

Een klein gebaar

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 478
zonder dat we er bij stilstaan zijn we steeds op doorreis en trekken bomenrijen voorbij langs viaducten over dalen je hoogte valt koud op het dak daarmee wijken alle talen zwijgend of niet, onverstaanbaar het gaat immers om het gebaar om het moment zonder misbaar toen we samen aten en dronken ik zie een hand grijpen naar glas genoegzaam…
Iniduo28 februari 2015Lees meer >

Voeten in de klei

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 458
in ver kijken gaat het lichaam wijken schiet zien tekort als ogen in wolken dwalen bepaalt kleur de horizon de grens waar lucht en aarde elkaar raken is een blokkade soepel zweeft geest over de belemmering vindt ruimte in buiten het universum trekt maar is varen op een door aarde gegist bestek met voeten in de klei is loslaten…
wil melker6 augustus 2015Lees meer >

Als aan het zand genageld

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 441
jij me mee nu de schelpen kraken wij elkaar naderen weet ik van vaste grond onder mijn voeten voel me intens rijk waarom toch verder willen kijken achter me de plek die zo meebepalend was voor me het nog in damp gehulde wat toekomt wat geen mens kan maken in me de zekerheid van thuis zijn door pure liefde die nooit zal wijken…
Cor van Vliet14 februari 2016Lees meer >

In Flanders field.

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 648
Alleen de vredesduif met de palmtak van de vrede vliegt over landen en vindt geen plaats door een oorlog die niet wijken wil. En mensen die zwart zagen van de sneeuw en kinderen die zonder zandzakjes zitten en vluchten voor de vrede of voor de oorlog?…

'Paardemeisje'

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 650
Zij aait 'n paard nog niet toe aan jongens aaien Zij wil 't paard met klontjes suiker paaien Zijn hoofd met haar voelen in z'n ogen kijken Zij wil nog -geen seconde- van hek en draad wijken Waardoor zij gescheiden zijn als die de benen heeft genomen na ontelbaar rondjes draaien 'in de bak' alleen in zijn omgeving…

Ochtend

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 562
Toch lijkt het of de nacht nog niet wil wijken voor de dag. Alsof de zon maar nooit meer schijnen mag. Alsof het nog nacht was schuiven dikke laaghangende wolken over de huizen aan de overkant. De regen tekent strepen op mijn vensterglas. Maar wacht, daar buiten speelt een kind, het springtouw in haar hand.…
Antje25 juni 2022Lees meer >

Net opgestaan, de dag vangt aan

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 435
Ze bevalt me op die bank De stof zo blauw haar huid zo blank Het scherm zo tomeloos haar boeiend Ondanks het zonlicht dat er gloeiend Als een voyeur omheen bestaat Voordat het neervalt op de straat De stilte rekt zich zalig uit Tot in een zangerig gefluit Van vogels zwart als hartenbloed Hij wijken moet “Wat is er schat?”…

Verwarrende gevoelens

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 655
Wil je diep in de ogen kunnen kijken, het liefste niet meer van jouw zijde wijken. Geef mij mijn verloren licht terug, dan geef ik jou, die steunende hand in de rug.…
Pitsikato15 januari 2024Lees meer >

Ringslang

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 466
op een dwaalspoor door het labyrint van de stad die onthoofd is, verzengd in de gloed van een fata morgana als ogen met zwarte mascara weerspiegeld in glazen van wijken in tinten die op elkaar lijken het dorp van de Os en Nieuw sloten de bomen als eendere loten aan takken ontwricht van hun stam... Wat een puinhoop, die Ring Amsterdam!…

Het regent

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 142
Dan wijken wolken voor de zon, En gaan de paraplu’s dicht. Ik ruik dan die typerende lucht, Na regen in de warme zon.…
Joris Olivier10 november 2025Lees meer >

Wachten op de nieuwe maan

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 146
De oproepen kammen de wijken uit Ze maken de huizen leger en mensen incompleet Ook zonder gesneuvelden lijden we al verlies, laden we door de dag seconden met tijdloze verlangens en blijven de nachten donker hoeveel sterren er ook zijn We wachten op de nieuwe maan en het levend terugkeren van de onzen en hun belagers Geen gesloten…
Zywa30 augustus 2026Lees meer >

De weg terug

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.500
De brandnetels wijken niet meer bijten brutaal naar mijn benen machteloos en verdort kijken de gouden bloemen toe.…
Echo5 november 2002Lees meer >

langs de strijk van wat violen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.031
ik zie de hemel opengaan wat wolken dwalen langs het blauw en lossen op ik voel de zon en wind waan me weer een kind op eindeloze vlaktes muziek waait zacht langs strijk van wat violen ik vang met lach je melodie we dansen hitte van de poesta's en wijken later uit naar permafrost van toendra's nu gaan we lente brengen in…
wil melker20 december 2004Lees meer >

spiegeling voorbij het vaarwel

netgedicht
3.8 met 14 stemmen aantal keer bekeken 692
ik vrees de tijd niet maar heb ze ook niet lief jij lacht erom, ook om de verzen die nooit van mijn zijde wijken en die mij spiegelen, aanwezig en ongrijpbaar in de trillingen van mijn schouder de maan kent de woorden, de stilte waarin ik slaap en later, wanneer het winterlicht naar mijn stem wijst, blaas jij leegte en regenval in ieder…

De zwachtels van de dood

netgedicht
3.6 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.131
het onbegrip, het misverstand, het veel te klein vergeven, de winter die niet wijken wil, de broosheid van het leven; maar dwarsdoor de zwachtels die het leven vaak omvangen blijft toch soms even hier en nu iets van verrrijzen hangen Want 't licht is sterker dan de dood; en liefde kleurt weer rozerood.…
Adeleyd9 maart 2008Lees meer >

Zeerust

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 677
de zee glanst glad geen golven vandaag ligt de wind plat voorover tot aan het strand daar waar het water stukjes knabbelt uit het land dat niet wil wijken in de lucht valt rust te proeven en eerbied wordt geplukt met een open ziel die ziet hoe de winterzon waakt over haar ontelbare planeten er wordt storm voorspeld met huizenhoge golven…

Ypenburg

netgedicht
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 710
de dreiging is passé, de vrede won het westen heeft geen oostenwind te duchten lawaaierige vogels staakten vluchten hun landingsbaan werd los- en laadperron de nieuwe tijd kent andere geruchten het monotone heien is bon ton de voertaal is een zwierig bouwjargon er groeit een prille wijk met laaglandluchten een hof van Eden zonder wrange…

Zwom

netgedicht
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 576
Bedoel je jouw jaloezie of die van een ander het zijn twee wortels aan dezelfde boom bij de rivier liggen jouw kleren ik dank je voor de vele keren dat ik met jou zwemmen mocht in de diepzee van menselijke emoties ik groei nu verder tussen de verhoogde dijken zal niet snel meer voor het monster wijken en ja, ik hang mijn kleren in de hoogste…
mobar1 augustus 2009Lees meer >

Hoogste leven is de liefde leven

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.348
Liefde is het onophoudlijk reiken Naar het onbereikbare en wijken, Met dit wijkende, tot gij zijt, In de sferen der oneindigheid. Liefde is de onrust van het rusten, Het bewuste van het onbewuste, In de liefde die zich zelf herkent, Ruisen aarde, zee en firmament.…

stad bij avond

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 743
Stad bij avond en voor de schemering de dag verdringt wat late zon over straten en pleinen alsof het licht slechts mondjesmaat wil wijken... totdat alles nog maar zo 'even' is. Stad bij avond moet nog wennen aan gemis van shoppers, studenten en toeristen. Alleen nog het gedreun van treinen en het geraas over Ring en Boulevards.…
mia bemong17 januari 2014Lees meer >

Zeewaarts verlangen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 404
Weidse stromen nemen met volle teugen vrij baan slechts in genadevol glinsteren wijken de smalste vlakken ruim op de drempel van branding ruist milde adem schuim tot zandig zout ergens achterblijft smeden licht en water verbond alsof zwaarte wegdrijft het land nooit bestond ginds, in het hier…
Iniduo14 juni 2014Lees meer >

Fagus sylvatica (beuk)

gedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.707
Enkel voor vrienden wil hij wel wijken, maakt hij zich smal. Onder glanzende schors suizen zonder twijfel fijnmazige kwartetten; een glasheldere piano, violen, een cello. Waarschijnlijk een kleinood van Brahms. ------------------------------ uit: 'Raster poëzie', 2004.…

Tuin

gedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 3.097
duizend rulle aardekorrels moeten wijken, zand rolt weg 't jonge goed dringt woest omhoog met gebalde vuistjes. mensen willen niet of durven nauwelijks iets aan. in mijn tuin gaat alles anders, plant en bladknop kruid en zaadjes zijn gewetenloos spontaan. ------------------------- Uit: 'Mijn duizenbladig boek", 2005.…

Het is maar schmink

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 503
Als ik mijn gezicht schilder word ik geen clown of hindoegod maar bang van mezelf ik ren naar buiten de mensen wijken uit, ze laten me voelen dat ik gevaarlijk ben het trilt in mijn bloed op het ritme van de hamers van de slopers achter de schutting Midden in de stad sta ik alleen met gebalde vuisten en vuur- spuwende verwensingen…
Zywa24 september 2019Lees meer >

WEER ZO'N ZOMERGEDICHT

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 435
altijd in ieder zomergedicht zijn het de vlinders die met de eer gaan strijken inderdaad ze zijn zo geduldig vredelievend kleurrijk en mooi en leren ons kijken naar de bloemen maar ik hoop dat u ook inziet allicht dat die andere groep niet weet van wijken het zijn de vogels zo onschuldig immers hun bonte kleurige verentooi moet ik ook benoemen…

Nu. Hier. Vandaag.

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 410
Wanneer angst niet wijken wil, voor hetgeen eeuwig is. Wanneer ik gedachten koester, die me laten herinneren, aan overleden tijden. Zoals oude kranten overlijden, in een overvolle krantenbak. Gestorven schelpen leven, op het stille strand. Zwaarmoedig leef ik naar heden, waar gisteren en ook morgen, ontspannen samenkomen.…

Op de bank 2

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 498
Ze bevalt me op die bank De stof zo blauw haar huid zo blank Het scherm zo tomeloos haar boeiend Ondanks het zonlicht dat er gloeiend Als een voyeur omheen bestaat Voordat het neervalt op de straat De stilte rekt zich zalig uit Tot in een zangerig gefluit Van vogels zwart als hartenbloed Hij wijken moet “Wat is er schat?”…

Vossiusgymnasium

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 488
vredig in een kalme wijk ontwaart zich onze oude school statig maar ook glorierijk sereen monumentaal symbool is de klok zo snel gegaan?…
Yadasampati23 september 2022Lees meer >