4084 resultaten.
Wolken van beschaving?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
443 bakplaat van het zonnelicht,
de fluisterende stem lijkt van de gene zijne te komen,
en zit veilig opgeborgen in het brein, hier blijkt de
droom van onszelf te zijn vastgelopen en verleerd
die boven een glooiend landschap is bewonderd,
gestuurd in vaste gewoontes door een
blinddoek en doof voor bevrijdende
verwondering tot de onderste steen…
Lijnen van vloed
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
799 doorstaan
Kefallinia boeit door een
opeenvolging
van liefde voor hare schoonheid
die in 't azuur groeit
Glooiend landschap met verkenning
bergen, dieren
speurend naar minimaal standaard
Beter natuurlijk
meer voor alles dat zijn grenzen
uiteraard houdt
Lijnen van vloed en horizon
dus geen passer duldt
Onze tijd van geslepen stenen…
gebroken liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
650 Stenen werden opgebouwd
tot een stevige burcht.
De funderingen waren lucht
en dreven als wolken weg.
De wijzers van de tijd
deze stonden met de seconde juist.
Nu is er een wijzer weg
onherstelbaar gebroken.
Het prachtige weer
was hemels om te genieten.
De wolken zongen liever hun lied
en lieten het water gieten.…
Wilhelminalaan
netgedicht
5.0 met 13 stemmen
572 Welke herinnering kleeft
er aan deze uit steen getrokken straat?
Ik zie een blonde jongen,
vijf jaar oud naast een oude vrouw.
Ze kust hem op het voorhoofd,
‘’Dag lieve jongen, slaap zacht.’’…
Lastige zaak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
531 De afgelopen zeven jaar
voorspoed, tegen-
hebben ons zeker laten zien
dat het niet altijd
dus voor eeuwig, rozengeur en
maneschijn kan zijn,
daar soms iets lijkt uitgebloeid
voeding van belang
Onze tijd van geslepen stenen
wordt alleszins
opnieuw een tijd van revisie
waarin wij samen
de koe bij de horens zullen vatten
jij, ik.…
Als wij oud worden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
866 Gisteren droomde ik, zegt zij, dat mijn lichaam dood was, zwaar
als een steen, mijn handen als wormen, zogen bloed uit mijn tong
uit mijn schouders, borsten, jij stond naast de dood, huilde uit angst.
De dood is niet bitter, zeg ik, als wij samen dood gaan, hand in hand
samen verdwijnen in de aarde, om altijd dood, altijd samen te zijn.…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 's Avonds telt hij
stenen voor het slapengaan. Ze liggen warrig door elkaar,
zwijgen voor het bedverhaal. Heel even een moment,
met komma's en met punten, rustpauzes. Hij daalt in,
straks beginnen de weeën. Muren zijn niet eindeloos.…
Vrolijke vogelaars
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
617 Voor toiletbezoek komt er weer een euro bij
en een weekabonnnement scheelt vijf euro minder,
voor drie euro krijg je soep van paprika en prei,
maar de andere buren klagen over geflitshinder,
er wordt voor het leven van vogeltje gevreesd,
buurman gooide al eens met een dikke steen,
als hij raak gooit is het vogeltje er geweest
pure broodnijd…
Zwarte bloemen op je graf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
752 Donkere regenwolken en kille duisternis
na alle tegenslagen die't bestaan je gaf
Verdwaalde jij in louter aardse wildernis
daarom zet ik zwarte bloemen op je graf
Moegestreden en ook compleet versleten
rust jij onder het kil monument van steen
Wie jij was, het werd gisteren al vergeten
het hindert je niet, al dat hout om je heen
Donderslagen…
Onderweg
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
596 niet dat ik haar zoek
of juist wel
het zal de lente zijn
die mij beroert
of verlang ik naar mijn huis
waar de duif koert
ik zie hem vaak in de ochtend
op het hekje
waar nu, zo neem ik waar,
iets gevlekt
in een prille struik loert
verlang ik naar jou
of juist niet
verzamel ik enkel stenen
om te stapelen
en sta ik op mijn…
wolken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
557 vanmiddag huisde ik boven de boomtoppen
in een strakke azuurblauwe lucht
drie witte wolkjes sierden de omgeving
dunne grijze randen als zachte contouren
beneden het groen: mos met kleine sterren
oeroude grond, stenen uit de vroege ijstijd
gestapeld tot hoge wallen; tehuis voor dieren
of zekerheid voor een veilig gevoel
de fijne grijze wolkenranden…
Aan het bed van de dichter
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig
naar wat hij te vertellen heeft
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over golven
meeuwen boven de einder
en spelende gedachten
ik laat hem foto’s zien
hij pakt mijn hand
in de zijne
die uit een korte stilte komt
land met de stenen…
blauwe maan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 op weg van het meer naar de duinen
verdwaal ik in haar huis
ze heeft haar lichaam gesluierd
en ik kniel
doe mijn ogen dicht
en wacht op de blauwe maan
in het donker van mijn ogen
licht ze even op
een vuurvliegje
een vallende ster
of dans je dan te hoog
door daken
door muren en ramen
valt de blauwe maan
over schelpen en stenen…
DE WILDE WIND
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.954 Nu maalt hij hout
en stof en steen
dooreen,
en roert daaronder,
met gramme, en al
te hol, te dol
gegrol,
zijn stemmendonder.…
Wie zijn wij?
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.072 Wie zijn wij dat we kunnen voelen
met een hart dat vaak van steen blijkt
maar dat ook kan kloppen in vertedering en
meevoelen, in vergeving en erbarmen
omdat we allen eenzaam zijn en klein?…
Het woordje kunst
gedicht
4.2 met 5 stemmen
4.990 Ik heb een beeld gestreeld, maar of een steen een aai kan merken?
Ik weet niet eens of 't standbeeld zélf wel wist dat het bestond!
Nu denk ik bij het woordje kunst aan thuis en aan verhalen,
die opgeslagen liggen in een dichtgeslagen boek.…
Gebroken liefde
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
826 Stenen werden opgebouwd
tot een stevige burcht.
De funderingen waren lucht
en dreven als wolken weg.
De wijzers van de tijd
stonden met de seconde juist.
Nu is er een wijzer weg
onherstelbaar gebroken.
Het prachtige weer
was hemels om te genieten.
De wolken zongen liever hun lied
en lieten het water gieten.…
Het schelpenhuis
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.880 Met aller stranden kleurige trofeeën
heeft men, in schelp naast schelp, mijn steen bezet,
ik heb de gratie van een pronk-salet,
maar in mijn hart de diepe stem der zeeën.…
Aarde, wees niet streng
gedicht
3.5 met 12 stemmen
10.937 De handen voelden water, streelden dieren,
de voeten kusten stranden, kusten steen. Inzicht,
er sloop een vreemd inzicht in het hoofd, de tong
werd scherp, er huisden vuisten in de vingers,
de hand bevocht brood, geld, liefde, licht.
Je kunt er heel wat boeken over lezen.
Je kunt er zelf een schrijven.…
O DURIGE EREDIENST
poëzie
4.0 met 1 stemmen
930 hart, waar dag niet lang
Nacht veel te kort voor valt, kon 'k in 't verrichten
Op dat denkbeeldig altaar, waar als lichten
Uwe ogen zijn, mijn zielsnood stijgt als zang
Van al onzichtbre koren en uw wang
En heilge slaap veel heilige gezichten
Vervangt en dierder onder 't welfsel staat
Van mijn vervulde ziel dan in een kerk
Van stenen…
Vrijgevochten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 lachen
hen vierkant uit en blijven
zogenaamd
We pakken stiekem in
gaan 's nachts het dorp door
vermoorden in elk huis een kind
en wijzen met de bloedmessen
goud en zilver aan
als ons loon van jaren
Na een snelle maaltijd vertrekken we
een lange karavaan van wagens en vee
We redden het tot Rietzee
voor het leger komt en
het echte stenen…
Het geschrevene blijft?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Woorden wonen niet in boeken,
ze leven in mensenhoofden, onder
stenen, tussen rottend blad
witte sporen van paddenstoelen
wel gesponnen, net niet klaar om te
gebruiken, vervloekt door herkomst en
afkomst doorzichtig glas, onbreekbaar
als druppels regen in een schemerplas
hun gelijkenis met de maat der dingen,
ongenaakbaar als onvoltooide…
Gewond Hart
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
572 verwonden
Ik, degene die God had gevonden
Maar God is ook dat we dingen moeten leren
en omwille hiervan zal het leven tegen ons keren
Niet eerder wist ik van hartenpijn
Ik voelde een ontzettende smart en vond haar vilein
Het heeft zoveel pijn gedaan
dat ik bijna niet meer verder kon gaan
Een gedachte aan haar en ik maakte mijn hart van steen…
Radicale Huichelaars
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
573 Nu hebben we een residuutje
van een platgegooid kalifaat
60 Nederlandse kindjes
creperen in gore kampen
in een land van het kwaad
We willen ze niet terug
Ze hebben verkeerde genen
Ze blazen straks de boel hier op
Ze gooien nu al met stenen
Van al die fijne christenen
Van al die met de saus sociaal
is er niet één die zegt:
We halen…
Stairway to Heaven
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
482 de hemel reikt
Ik zie een ladder als ik naar beneden kijk
Een lied laat mij iets beseffen
Ik hoor de titel ‘stairway to heaven’
Het is de 222e droom welke ik noteer
en gaat over die hemelse trapleer
Dan een dag daarna
Wordt mij een wonder gewaar
Ik pendel Amethist, Lapis Lazuli en Sodaliet
Eerder droeg ik die drie tezamen niet
Deze stenen…
Het land van pracht en praal
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
692 Stoot de ezel, dezelfde steen
want de liefde die is blind hier,
is die keurige meneer,
nog steeds die kleine jongen
want vanbinnen nog een klier.
In de krant een oude foto
met de kleuren zwart en wit
oude vrouw was bestolen
van haar kunstbezit.…
Uitzicht (Palavas-les-Flots)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
444 Een in nevelen gehulde berg
onscherp in de verte
achter een stad en omliggende dorpen
als een onregelmatige streep stenen
na een drooggevallen estuarium
en een drukke rotonde
als uitzicht voor
Een stel openstaande deuren
naast een zwaarbeladen kast
met een immer melodieuze radiozender
tegenover een belegen bank
waarnaast een slaapkamer…
Panevin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 dansen in de stinkende rook
die alle kanten op waait
het wordt een jaar als altijd
goed en slecht, we vieren het
's Zomers slaan we de vliegen
van ons gezicht, alles blijft
zoals het is, de dikke boom
wordt weer iets dikker
Oom klimt erin, hij schreeuwt
naar de hemel en over het land
'Ik wil een vrouw, ik wil een vrouw'
Hij gooit stenen…
Je kunt...
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 Je kunt bergen verzetten
en struikelen over een steen
je kunt veel vrienden hebben
maar je voelt je zo alleen
Je kunt schip gaan, bakzeil halen.…
bode van herstel
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 waar de ruimte van de afstand
zich met zwarte sluiers behangt
voor processies van een afscheid
zouden wij liefst met miljoenen
fakkels en vreugdevuren ontsteken
om zo de stilte van eenzaamheid
met aandacht passend te verlichten
waar de klaagzang van het verlies
in droevige stemmen krachtig oprijst
kruipen tussen grijze tegels en stenen…