5126 resultaten.
Ontmaskerd
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.116 In mijn ogen valt te lezen
Dat ik me nu het liefst verstoppen wil
En jij mijn schuilplaats zal wezen
Mijn hoofd verborgen op jouw schouder
Mijn masker een moment opzij gelegd
Even heel kwetsbaar en teer
Verwikkeld in mijn innerlijk gevecht
Ik weet dat ik mijn masker moet dragen
Dat er geen andere uitweg bestaat
Maar ik moet even op adem…
Gewenkt en uitgedaagd
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
659 De adem gaat hier in en uit
en roept en lokt de dromen.
Seizoenen geuren onverwachts
en zwerven rond de bomen.
De grote woorden vallen neer
en zijn niet langer lichtend.
Een mens van zwijgen gaat voorbij.
Een graf wordt vredestichtend...
Het plonzen en gesnater,
het ruisen rond het water
en 't uur wordt alsmaar later.…
Vrijheid
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.005 door het venster van mijn ogen
glijdt een zwaluw door de lucht
heerlijk zwevend op haar vleugels
waar de wind naar adem zucht
waar een blauw geverfde hemel
met een zon die warmte straalt
in een wolkenloos beloven
al mijn hoop naar boven haalt
het leven geurt naar vers verlangen
naar het kennen van een zin
naar het stoppen met…
zichtbaar terugkomen
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
676 in de maalstroom van zuchten
waar liefde vergeeld en verglanst
weggekropen in rijkdom van duister
denderend over het hobbelpad
maar wees wie je bent,laat nevel optrekken
verschuil je niet langer in schaduwen
laat passie niet langer uitverkocht zijn
sluit het niet langer buiten,laat het leven
laat het vallen in wenteling van pracht
ademen…
Elfstedenijstijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
805 Zinkwit sterven teugen mist buiten adem,
vriezen lippen vast in een blauwe maankus.
Kristallen groeien en krassen bloemen in ruiten,
de dromen liggen in diepe voren sneeuw gegrift.
De ontvleesde zon schijnt zilte stralen de ochtend in,
de poolkou trekt niet meer op, daalt almaar neer.…
De pijn van vroeger
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.379 Jij wist niet waarom
Logisch, begreep het zelf niet eens
Iets triggerde
Het deed zo een pijn
Gaf jou de schuld
Dacht dat het lag aan jou
Was niet eerlijk
Gisteren weer goedgemaakt
Gelukkig
Jij begrijpt het
Dankjewel
Was niet voor jou bedoeld
Was die oude pijn
Wat mij verwarde
En dacht dat het lag aan jou
Sorry
Opgelucht
Haal ik adem…
Haast niet
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
1.534 neussnuitend proestend
heb ik angst
te verdrinken
Schone onderbroek
en sokken graaiend
mijn borstel
van het dressoir
Mee die cijnen
niet vergeten half zeven
het toilet
haal ik nog net
Een claxon roept
de tijd om
het gevoel
te verdringen
Staar ik nu wezenloos
door ramen
als voor eeuwig
naar de grijze schim
door mistige adem…
magma is mijn hart
netgedicht
3.4 met 31 stemmen
7.509 lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom
het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen
magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich m'n ogen
het vruchtbaar land blijft kind
we rijpen in gevoel
ademen…
Vergeelde beelden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
973 is het omdat er takken Flamboyant
stervend buigen in kristallen kelken
gedoemd om geknakt te verwelken
levend geplukt door ‘n wrede hand
is ‘t het bloed dat aan de hemel rouwt
om de zon die stralend ondergaat
in een pracht die de verbeelding slaat
waardoor de adem zijn snik inhoudt
Hoe heet het verdriet dat in je schuilt
dat je trekt in…
ik streelde je tot vrouw
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.356 mijn vingers breken glas
vernielen machteloos
het beeld dat jij eens was
scherven kerven diepe wonden
jij hebt mij gevonden
als een vlinder die ontwaakt
je warme adem en je liefde
hebben me toen diep geraakt
je bracht lente na de winterslaap
deed dagen eeuwig duren
je hebt een man van mij gemaakt
in warme passionele uren
ik streelde…
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 we ontwaakten na de nacht
waarin we beelden braken
en ons verwondden aan de
scherven die verleden spraken
we koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in de nacht
wanneer hij zich laat
vangen in mijn woorden
ik leg mij onder zijn vleugels
en uit de koelte van het zand
stijgt een ster in een laatste dans
de vogel sterft
en nog voor mijn adem…
Belofte
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
2.051 Ma's oude klok
Snijdt de warme tijd
In kleine eeuwigheden
Goedkeurend, tevreden
Haar aanwezigheid
Met een blauwe hap
Veilig schuilend
Hoor ik wilde wind
Door de verlaten
Den Helderse straten
Klagelijk huilen
De klok slaat huiswaarts
Terwijl een machtige storm
De Noord-Hollandse kusten plaagt
Mijn kraag hoog opgezet
Warm ademend…
WATERMERK
gedicht
4.1 met 17 stemmen
11.925 in het zand schreef,
schreef hij het verleden weg
en in zijn gebaar verzamelde hij
het spreken en lijden, het zachte zwijgen:
dimensie van tederheid
je zag het aan de glooiing van zijn rug
een vreemd verdriet lag in de schaduw
van zijn schouders hoewel het licht
als water, als een glimlach
uit zijn handen liep
Het was toen dat zijn adem…
Pulserend universum
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
770 eeuwigdurende
spiraal steeds verder weg
de echo van het verleden kan hen niet vinden
onmeetbaar en niet aangeraakt door
mensenhanden blijft alleen
dit vergezicht onveranderd
terwijl in onze kleine werkelijkheid
het tempo zich versnelt
lijkt het universum te pulseren
als een enorm hart
in een oneindig machtig lichaam
dat rustig adem…
Winterwerk
gedicht
3.5 met 19 stemmen
19.267 Vertraag het lied, houd in totdat bloed
stolt en adem stokt. Kan zij nu gaan?
Doorspelen. In de bas orgelt een toon
die alle tegenstemmen op zal zuigen.
Hollen of stilstaan - maakt niet uit,
je hamert hoorbaar op het einde aan.
Niet meer dan vilt op staal, lucht
die uittrilt tot stilte.…
Spinnenrag
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
585 Spinnenrag vangt beelden
uit de verste hoeken,
opgerakeld door mijn adem,
hoewel ik al vertrokken ben,
van dat luxe matras, die dag
hoef je mij niet meer te zoeken.…
Vrouw
gedicht
3.0 met 37 stemmen
14.668 .
----------------------------
uit: 'Buiten adem', 2001.…
Nauw hoorbaar
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
696 uit de handpalmen
begon het blootleggen
van je dagdagelijkse leven
op ontdekkingstocht
uit hoogst intieme relatie
die je de adem beneemt
wie zaait zal oogsten
rijk aan groeikracht
voor het eigen karakter
omrankt een fonkelend spoor
waarin verdriet en vreugde
elkaar afwisselen
bloesemrood wekt de aarde
ontvouwt zich de oogst tussen…
Meer tussen hemel en aarde
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
799 Paranormaal alternatief
trommelgeroffel wierook
brandende kaarsen
bevangen in een atmosfeer
van mompelende stemmen
heden verleden en toekomst
een niet te beschrijven gevoel
denderend door hoofd
stromend door aderen
ze lopen ze slenteren
ze ademen in
mensen zoveel mensen
tarot reiki kaarten aura
was en spiritueel tekenen
massages en diversiteiten…
Superheld te laat
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
1.421 zo een die zich aan dieren hecht
op de vlucht voor menselijke intimiteit
het raakt te hard en gaat voorbij
Alleen muziek heeft je verzoend
met de breekbaarheid van eenzaamheid
maar ook alles schrijnender gemaakt
om redenen, die je niet begrijpt
Je sterft alleen met allen verzameld
in jouw hart, hoofd en rommelbuik
Je zucht de laatste adem…
Inpalmen
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
776 lokken vertolken
een sensueel verlangen
dat mij naar een scheppende hoogt drijft
mijn palet dwingt echter
de tinten anders te mengen
opdat ook jij in kunst beklijft
mijn hand dient de passie te verengen
*
jouw bleke gezicht
vereeuwigd in
teder ontluikend
buitenlicht
behoort nu
tot mijn wezen
kan nu zonder vragen
het ademen…
vergankelijkheid 2
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
924 einder raakt
alles van goud maakt
zich purend op de dood
zogend aan de borsten
van de glorie, gezuiverd
in de mond van het leven
't ligt
er aan banden
in de palmen van de tijd
vergankelijkheid
het is een fluisteren
op de lijn waar een mens niet gaan kan
't is
als het blootvoets breken
van het barre metaal daar
ginds, houdt iets de adem…
Heimwee
hartenkreet
4.8 met 37 stemmen
1.114 'k probeerde de bloemen van het raam te ademen.
Maar 'k vond toch dat het bevroren moest blijven.
Dicht afgesloten van de koude wereld...
Veilig in de warme kamer.
IJsbloemen, nu op de ramen.
Moeder is dood....
Ik voel me koud!
Niet veilig en geborgen meer.…
Verkoeling
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
602 rimpelende rietkragen
schommelende schaduwen
in de plas het dragende
drijvende water koel
zoete waterschelpen
zeeverbonden huiden
duinende handen
spiegelend meer
zij zwemt in de adem
van het koele water
verdwijnt in het groene
gebladerte als gras
zij is daar even gebleven
in haar natuurlijke hart
hij was als aarde zo
bleek ontstegen…
Tanen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
607 mijn lederenhuid weerstaat
de volmaaktheid van mijn dromen, het pad
dat me drijft langs opgedroogde vennen
en afgegraven wierden voedt mijn gedachte
met zinnen die ik niet wil spreken
het zijn slechts grauwe kleuren
die het sterven bespoedigen
in een lichaam dat zijn adem
sprokkelt in een
wereld die de zijne niet is
het doel…
Overal slapen de mensen
gedicht
2.6 met 30 stemmen
10.708 Neergevallen waar ze vroeger stonden
het voorhoofd tegen de arm gedrukt
het gezicht naar de grond, rustig ademend.…
Gewoonte ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
505 Blindelings levend, in het verlengde
van hen die voor mij gingen tot hun
dood, verwijder mij stilzwijgend
van de vragen in mijn hoofd en
van alle graven neem ik afstand van
wat ik moest beloven, onmerkbaar
de weg van het mijne, toch blijf ik
ademen, lach ik uit gewoonte, dat is
misschien nog het ergste van alles.…
Getekende
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
571 "Begin een droom"
fluister je
jouw lach waarachtig
reflectie door de nacht
hangen gezonde wortels
aan het boomgetekende
organische ankers
van de vrijgestelde ziel
tussen bewegende delen
elementen
voor - en nadelen
balans over emoties
ziel over hart
adem en vrede
groeiend in vreedzaam
respect voor al wat leeft
ben je…
De ridder der droefenis
gedicht
0.6 met 11 stemmen
4.218 En Sancho houdt zijn christelijke adem in.
Hij speelt met de namen van de sterren.
Hij voorspelt al wat geschiedenis wordt
en haalt het paars uit al het paarlemoer.
De goden zuchten en blozen.
Zijn uitgedoofd lichaam dwaalt nog door
het landschap van La Mancha zonder licht.…