862 resultaten.
het schooltje van zijn jeugd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
764 zijn houvast met
het leven van voorheen
de geur
van thuis zit in zijn kleren
hij hoort nu nog
hoe kinderstemmen leren
in het schooltje van zijn jeugd
de zwarte dag toen
angst het dorp verschrikte
en iedereen zich schikte
met het wapen
van vergelding in de rug
hoe moeder vluchtte
hem verzuchtte sneller
mee te gaan
honger dorst…
leven in de brouwerij
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.188 de brouwerij
of gaat het allemaal
vol op de automaat
ooit stonden er nog hengelaars
die visten uit de hand
koel en bedreven
naar kapotte ongedopte flessen
aan de lopende band
ik heb het zelf gedaan
nachten lang gestaan
getverderrie wat een teringherrie
Freddy zorgde voor een natje
iedere nacht een eigen kratje
was royaal tegen de dorst…
Witte orchidee
netgedicht
3.5 met 20 stemmen
1.799 Schalks water was er net zo diep
als dorst die ik begeerde
en ik zwom er naar je toe
met houten klompen aan
ik zonk
alleen mijn hart
dat steeds van jou was
en niet achter wilde blijven
zoog zich barstensvol met licht
dat jij in overgave schonk
zo helder dat het eenmaal klopte nog
waarna het zou verschijnen
als een witte orchidee
die stilaan…
Gespannen snaren
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
520 resoneren stiltes
over evenaren, als de zwarte
tovenaars preken, ontlokken
onhoorbare klanken uit de
windgitaren, om daarna te
zwijgen, dan is het werkelijk
doodstil, alleen het hijgen
van het verschroeide gras
op dichters graven verstoort
de stilte van de dode raven,
die de eindigheid op de
marmeren zerken zullen
krassen, die dorst…
Ik zong zo menig minnelied
poëzie
3.0 met 9 stemmen
1.775 Een eedle ziel in elke borst,
En troost aan al wie lijdt en dorst,
Dat wenste ik steeds voor alle mensen;
Maar ’t waren wensen, ach, en ’t bleven wensen.…
Voedertijd
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
831 De opgezwollen borst
keek bevrijd en vrolijk
om zich heen met een
keihard, lokkende tuit
om mijn eeuwige dorst
even te tarten, want
het gelukkige hummeltje
plakte er snel aan vast
zoals ik zonder glas
mijn biertjes drink.
De moeder knikte naar mij,
had me wel door en ik
keek met mijn droge mond
verlegen opzij.…
Jilles
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
775 Jilles,
Toen waren wij samen
in Strijen is het gebeurd
onze ogen dansten
in fonkeling
een oude dans
de sleutel alleen
kenden wij
was jij bij mij
in mijn hart - mijn gedachten -
mijn ziel - zou niet dorsten
jouw kus - zoet water -
deed me ontwaken
jouw ogen - diepe oceanen -
sterren weerkaatsend
in het licht
duizend meren zijn
niet…
Valentijn.
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.442 mijn Valentijn hart bonst van ingehouden passie
van liefhebbende dorst en dromende begeerte
mijn Valentijn hart hunkert naar vergeten liefde
naar zwetende lust en een erotisch verlangen
mijn Valentijn hart scheurt van eenzame kilte
en barst van verglijdende gebeurtenissen
mijn Valentijn hart weent met verdroogde tranen
en staat bijna stil…
Naar groenere weiden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
463 verwaaid als de kalkgeur van een slooppand
opgelost in zeeën van stevig omarmen
we stellen ons niets anders ten doel
dan onze voortuinen te ontdoen van uitzicht
dat hopeloos is en slechts een voorgevoel
dat de gulzige avond ons berooft van het licht
we kunnen zeggen, hier ben ik geweest
dit is het waar we heen wilden gaan
naar dit dorstten…
Het zat ooit weer morgen worden.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 Van pijn, verdriet en eenzaamheid,
van honger en van dorst.
Het zal ooit weer morgen worden,
ook na deze nacht.
Van eenzaam en alleen zijn,
van tranen en van woede.
Het zal ooit weer morgen worden,
ook na deze nacht.
Van eind'loos hoopvol wachten,
van wie weet vergeefs en voor niets.…
AAN DE POEZY.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.682 Mijn hoofd hangt moedloos op mijn borst,
terwijl ik naar de dauwdrop dorst,
die, waar gij treedt, de dorre grond beperelt!
Keer weder, en begeef mij niet,
maar onderhoud dat hemels leven,
dat zich ontwikkelt uit het lied.…
Natuur, zo zacht
poëzie
5.0 met 2 stemmen
965 Als ik vermoeid van struiklen keer,
dan zink ik aan uw boezen weer;
dan lest aan uwe moederborst
uw hemelnekter mijne dorst.
Hoe rust ik dan in uwe arm!
gij dekt mij in de koude warm.
O! lei mij door 't oneffen land
gelijk een kind aan 's moeders hand?…
enige houtopstanden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 vooral op momenten
die tussen wal en schip
vallen en verdrinken
in koud havenwater, meestal
troebel zoals toegeschreven
aan uren zonder vaste verblijfplaats
maar ook aan alles wat tijdloos is
en binnen kaders relevant
koop nu een pond suiker
nog gauw even voor de winkel sluit
om dorst aan te lengen en later
niet om zoete thee verlegen…
Hoe dan ook
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
782 Soms wanneer ik eindelijk slaap
en zij over mijn dromen waakt,
wanneer ik rücksichtslos de bodem raak
van grauwe wanhoop en dure flessen
kraak en eens te meer mijn dorst moet lessen..
kom binnen zegt ze,
de schurftige honden zijn het hoekje om
eet nu van mijn liefde uit zilveren schalen.
Haar hals is warm en geurig...…
Wenen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
484 groteske fantasie
als de mens in de man noopt tot wenen
omdat alles eenvoudig weg tegenzit
een mensenziel op drift
en er zijn ook geen vrouwen
die beweren dat tranen oprecht zijn
zoals een rivier van emoties
alleen op weg naar de woordenzee
waar alle zinnen in melancholie verdrinken
omdat de dichter een fijngevoelig mens is
en zijn dorst…
Voorbereiding
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.697 Toen dorst hun stem de stilte breken:
O Here Jezus, neem ons aan!
En ’t bonzend hart, dat ze in zich vonden,
was vlekkeloos en zonder zonden.…
Het kan mij niet schelen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
439 Mijn dorst les ik met de dauw.
Ik proef de zomers zoete stromen.
Ik eet de honing van de raat;
door de bijen voor mij meegenomen.
Mijn lichaam was ik met water van de val.
Ik spoel het stof af van al mijn wegen.
Ik spiegel mijzelf aan wat ik vind;
val ik mee of val ik tegen?…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Het vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter…
Ik zeg het u maar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
363 Ik trek nu het gordijn weg
om u bij hoge uitzondering
dit schilderij te laten zien -
mijn jong overleden vrouw
Sinds haar dood glimlacht ze
alleen naar mij, u ziet het
Zo lief, hartstochtelijk, kijkt ze
Haar ogen lijken dorst te hebben
ook naar de schilder
dat is wel duidelijk
Ze was altijd heel blij
om anderen te zien
Alles en iedereen…
Biggetje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
662 Even een foto van
Sophie Francine Hilbrand
het biggetje heet Joanan
en komt uit Nederland
zij houdt de biggensnuit
bij haar blote borst
een geneeskrachtig kruid
voor de eindeloze dorst
van het knorrige dier
jodelaar in de tepelhof
van Eden vol plezier
genietend als een prof
van haar gulle tederheid
in de stal met hooi
tot…
Ballerina
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
241 en
zwaaiende wajang-armen
Als een kantoorballerina
uit het Departement van Rare Loopjes
bood ik haar een glas water aan
Daarna nam ik haar hand
en trok ik haar op
Ik sloot mijn ogen
liet mijn tong, mijn stem
mijn spieren en mijn gewicht
vrij, stroomde om haar heen
kronkelde over de grond
en sprong salto's in het rond
tot ik dorst…
Fascinerend begin van een hoopvol jaar
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
429 Er is rust in een hoofd, maar het is
steeds het hoofd van een ander
die slimmer is dan ik
met meer bijzondere
eigenschappen
die minder tekortkomingen heeft
en pienter om zich heen kijkt
nu de wereld om zijn mening vraagt
is er een dorst, die bij zijn hoofd hoort
of ik even met mijn hart naar de maan
wil gaan, met die kinderlijke ijsmuts…
ZEGEN NA BRAND
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
274 De zon wil streng heersen
verdrijft alle wolken
laat aan het effen blauw
haar plaaglust glanzen
denkt wellicht de grond
te doen barsten en planten
tot vodjes doen krimpen
zorgt voor eindeloze dorst
het onweer van de nacht
daalt neer als weldoener
donderslagen berispen
de algehele droogte
bliksems blinken op
als lichten vol blijde hoop…
zoemen en wiegen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
119 zoals de rijp de ochtend dorst
in het drinken van de late
liefdesgeuren lig jij nog
te dromen en herleef je
de nacht in het spel
dat wij samen vergaarden
tijd raakt in herinnering zolang
deze wonderlijke hitte lust
openbaart als een late tulp
die het snoepen van haar
nectar toelaat
daarom wil ik zoemen
en wiegen op je lendenen
je heupen…
Beek idylle
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 De lisdodden langs de oever,
Fel gele en koel blauwe,
Wuiven voorbijgangers gedag,
Hertjes laven hun dorst,
Strootjes laten zich meevoeren
Naar onbekende oorden.
En ik, ik kijk mijn ogen uit,
Laat mijn oren graag verwennen,
Een enkle zonnestraal
Verwarmt mijn hunkrende huid,
Dat het briesje eer koelde.…
Woensdagochtend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
627 Onze liefde ontstond uit dorst
en een hevig samen zweten.
Toen ik deze ochtend wakker werd,
wist ik: ik kan je niet meer vergeten.…
Klein geluk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
16 Ik wilde een vogel zijn die vloog
van strand tot strand, door wind en land
naar jou toe, over beek en boog
daar vond ik rust aan jouw warme hand
Nu zing ik zelf een deuntje op
het laaft de dorst, het smeert de smert
van zuchten maakt het honingdrop
en geeft weer lucht aan 't enge hert
Jij hoort me brommen in de keuken
zo vals als wat, je…
Dit huis
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.562 Ik rook weer m'n sigaret, hier
De lampen branden er weer, hier
In mijn huis
Op papier
Mijn huis
Ik woon weer net als jij
Alleen
In een stukje wereld van mij
Van steen
Met lucht er tussen
Die alleen ik adem
Nu alleen ik adem
En water om te blussen
De dorst en het vuur
Tussen elke muur
Toen
Toen konden we het nog doen
Zonder kraan…
MINNENIJD
poëzie
3.6 met 12 stemmen
4.453 Zaagt gij immer de uitgelezen
Rusten aan een anders borst,
Tot, getuige van hun kozen,
Zo ge niet voor hen woudt blozen
En de zeis slaan in de rozen,
Gij niet langer blijven dorst?
En zoudt ge ondanks dit, uw leven,
Voor het u vergetend kind,
Niet met vreugd, met wellust geven,
Arme! hebt gij ooit bemind?…
wat heet welkom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
642 de blauwe damp
in slierten langs het plafond liet verdwijnen
en juist toen we haperend op de deurmat
even bleven steken
bewogen de diepere gevoelens van dorst en honger
ons naar een leeg tafeltje onder
de afzuiginstallatie.…