745 resultaten.
de som van vragen
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 kus blijft
om niets
moet ik dan de pijn
op vragen kleven, niets meer
geven aan de waarheid, het wachten op
en nog eens opnieuw
als dat niet wordt gevoeld
of zal ik verder blijven dromen
zoals een maan in volle dracht
wanneer jij
uit steeds meer ramen
mij in iedere naam vergeet
zal je me ooit verstaan
het afgeknotte en de steile heuvels…
Alle tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.502 Ik maak een reis door vlinderland
sterren stralen daar zelfs overdag
ik volg mijn hart, niet mijn verstand
en ik zie kleuren die ik nooit eerder zag
De drempels van verleiding zijn laag
de mooiste glimlach weet mij te ontroeren
ik merk dat ik gelaten de weelde draag
en mij simpel door passie laat ontvoeren
Lopend over de heuvels van puur…
Knus
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
1.133 grijs getinte heuvels tekenen zich af
op de ramen van mijn doorzonkamer
ook al is de zomer reeds lang op zijn retour
en de dag allengs meer bekort
is het stof nog kraakhelder zichtbaar
op mijn vinylen vloer en dressoir
de hoge zetels hebben, door
het oktoberlicht beschenen,
nog niets aan waardigheid verloren
het gobelin bloeit als nooit…
Achter gesloten ogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 blote voeten
verzonken in de aarde
miniem contact
het ego voorbij
vingertoppen leiden
een eigen leven
in een dans
zonder hoofd
groene heuvels
tekenen zich af
achter gesloten ogen
op een onbekende wijs
een plotse reis
dient zich aan
het grote genieten
van de steppe
mannen en vrouwen
in vertrouwde
felle kleuren
trekken langzaam…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 geliefde
krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant…
Met alle liefde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
505 neem mij mee jouw wereld in
naar geweldige feesten en partijen
omringt door liefdevolle mensen
kom hier mijn lief, laten we vrijen
geef de zorgen maar aan morgen
en geniet van deze dag
schaterend van heuvels afrollen
wat we niet over hebben voor 'n lach
laat mij je lieven
iedere dag een stukje meer
totdat we zweven van puur geluk…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.583 Toch ben ik nog gestegen
Tot op de heuvel in het late licht.
En vóór mij kronkelen de duistre wegen
van ‘t avonddorp, dat daar verlaten ligt.
Is nu de wereld zoveel eeuwen ouder?
Alles lijkt mij zo vreemd en toch bekend.
Ik mis alleen een vriendelijke schouder,
een lichaam, dat mijn lust voelt en herkent.…
Heerser
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 want
als de oude langoor Loazi
op zijn waterbuffel teleurgesteld
de beschaving verlaat
beschrijft hij de potentie van het niets
in raadselachtige teksten
in eigen context overzie ik hier
mijn ongerepte koninkrijk van leegte
een diepe inham aan zee
met een droogvallend kelpveld bij eb
kaal grasland op de schaars begraasde heuvels…
Greta Thunberg
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
589 De mintgroene dalen
omsloten door heuvels
van noordelijk Zweden in
midzomernacht
schijnen als rendieren-
reeën te baden
in 't gloedvolle magische
schijnsel der nacht
toppen en kammen
verlenen de wanden
een tondeldoosvuur als in
sprookjes gedacht
de jeugdige Thunberg
zag met lede ogen
het slinken der sneeuwranden
als het bewijs…
Verboden liefde
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
714 Het gebeurt nu slechts
in de sfeer van stille brieven
dat heuvels beklimmen
en aan lianen hangen
dat woeste drinken
uit de oneindige woordenrivier:
In deze geschreven liefdesaffaire
ben jij de onovertroffen held
de bevrijdende jungle Tarzan
van het benepen land der armoedzaaiers
waar de stilte van de avond
de gedachten eenzaam maakt…
Cordelia
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
467 na het onachtzaam dansen
op het ijle koord van louter
woorden en weggewaaide
beloften groeit in zijn hart
een orkaan van verdriet
ontluistering kerft zijn
vermoeide botten
na de vuurzee hoort hij het
hout kraken kraken van gemis
pas nu volgen zijn oren de
misthoorns die aanhoudend
van onheil roepen over de
grauw grijze heuvels…
bewogen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
512 toen de bomen zacht bewogen
in de plooien van de tijd
verdween je lichaam onder
zwarte aarde
verborgen voor het ruisen van de dag
toen de wind aria’s zong
met regen en nevel door de heuvels trok
werd het zoveel stiller
je naam bevrijd van zijn letters
vleugels die niet uitslaan
nu de bomen zacht bewegen
voor het huis zonder hart…
XI. (vlees in fragmenten)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
466 — epiloog voor een lichaam dat zichzelf bekeek
het lichaam is aanwezig
te veel,
te echt
een heup als een heuvel
een buik vol verleden
een borst die druipt
van betekenis
maar het gezicht
is gespleten
in hoeken,
drie ogen,
twee monden
die niets zeggen
en toch
alles
kleur botst met volume
lijn krast in huid
wat overblijft
is…
Homo Scribo
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
581 Het permanent
kietelen van fantasieën;
mijn krullen kriebelend
op haar heuvels vol lust,
kracht voelen opkomen,
om hellingen van genot
verbonden te bestijgen;
met elkaar mee, gedwee.
Bergen van verlichting
bedwingen met z’n twee,
hand in hand, verstand
loslaten en de golven
samen ondergaan.…
over leven en dood
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
767 nu het smeltwater de sneeuwvelden verlaat
worden de doden zichtbaar
niet iedere dag is gegeven
de grijze haas spitst zijn oren
de rivier door smelt- en regenwater gevoed
stroomt groots voorbij
een traag wiekende vogel suist in de grijze lucht
boven rode kalkstenen heuvels krassen kraaien
in het dal groeien uit de beschadigde knoesten…
Lyrische daden
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
190 twee dijen
en evenveel heupen
en al het zich ter hoogte
van het ondernavelse
in niet nader te noemen
medische thermen bevindt
in de vorm van fantasie en (lach)lustopwekkende elementen
welke op niet-transparante wijze speleologische spelonken bedekken
vanwaar de muze gehuld in een peplos van ragfijne nevels
hem langs helikons heuvels…
De zwerftocht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
203 Terug naar mijn grond van bestaan
de beken en het bos, de heuvels
van dat aardse rijk; dat paleis heb ik
heroverd, de muren en de poort
de ware sleutel tot mijn eigenheid
dit landschap waar ik graag verdwaal
de struiken en het wild, de bloemen
in de uiterwaard; mijn leven dat was
vergeten, de dromen en de drang
de zeven streken op het…
Lange afstand liefde
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
2.352 het voortrazende verkeer
Ik neem een hijs van m'n sigaret
draai van de A3 naar de A1
op het Duitse wegennet
Verliefde gedachten draaien hun omzet
Bomen, struiken, huizen, hoogspanningsmasten
Zwarte silhouetten, ze flitsen aan me voorbij
Het zijn er nog duizenden tussen haar en mij
Voor me zie ik een streng van rode achterlichten
Heuvel…
Stacks of Duncansby
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
777 rotspartijen
ruw geslepen
Grijze betonnen
vlekbevloekte
aangekoekt de substantie
naderbij geslopen
rondtollend
bloedstollend
Roestend metaal oogt
ontevreden gekalkt
uitgebraakt en opgewreven
Warm aanvoelend
in golven spoelend
rimpelend jagend
onderwater tranend
De pont gromt
slonzig schuimspanend
zandrand mengt
bruist heuvel…
Romeinse villa
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.138 ofschoon je glans
in alle dorheid is vergaan
klim ik je heuvel op
tussen uitgeteerde mozaïeken
rust je naam
de zon brandt nog eeuwen je faam
pijnloos scheurt je marmer open
wespen zoeken in de wonde
naar het opgedroogde leed
maar langs verweerde stenen
groeit eenzaam een perzikboom
bijna devoot beroer ik zijn droom
zelfs een vijgeboom…
Apéritif
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.308 'Vous l'avez bien fait',
mamie Delrieu met hond en
Lune, haar bazin en ik met
kleine zwarte Spot lopen
de heuvel op en praten
het kerkhof is de halteplaats
er wordt gezwegen, dan geschikt
het leven van een man, een broer,
de ouders uit een ver verleden
over de doodsgrens heengetild
ik wacht.…
GOLGOTHA III
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
593 Ga er maar aan staan
drievoudig gevangen in brons
op een heuvel waar men de aarde eet
als het allerlaatste brood
er is er een die vraagt waarom
hij heeft de armen tot de hemel geheven
de roep om vergeving op de lippen
weet dat aan alles een einde komt
stijgt hij hier boven zichzelf uit
loodrecht in de lijn van een hogere sfeer
gehangen…
LEEFTOCHT
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
917 Haar vel is van
fluweel en heuvelend als Umbrië haar borst. Lust kruipt door
vingertoppen, en deernis.
Dat zware gonzen
in het donker boven ons -
ganzen op leeftocht…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 Hou van mij
klinkt als een fluisterende
melodie, de kleur van hoop
danst als een dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..…
Liefdes bouquet
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
698 op de lange zeedijk
dicht ik mijn liefde voor jou
ademt mijn adem
de klaarte eerlijk open
zonder woorden
blozend, zoenend strelend
voel ik jouw passie
het zilte nat ligt sensueel
als liefdesnectar
zoet op mijn lippen
vingertoppen herkennen
het warme weten
maakt de heuvels ongestoord vrij
ik rust in jouw boezem
zacht sluimerend…
in witte uren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
529 ochtendnevel zacht en koel
vochtig veebont in witte uren
flarden zweven de tijd voorbij
langs bomen gras en grond
de toekomst in een vochtig glas
het is ondoorzichtige huid
in verhulde openheid
een zwevende dans
een overduidelijke kans
op liefde en hoop in de
bedauwde ochtendglans
zweeft daar in nevelen
door dalen en heuvels…
Meilicht
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
933 Lentekriebeltjes in wei
langs strakgesneden zijrivieren
in omhelzing met elkaar
waar witte pluk zich zalig vond
hier gingen wij de heuvel op
in kronkeling van holle wegen
burgemeesters van geluk
gelijk Romeinen in verbeelding
en wij keken naar het water
waar nog bladeren in dreven
helder water waar het meilicht
stille dromen in verzonk
en…
Visarend
gedicht
2.6 met 43 stemmen
9.737 Iemand zei je moet je vaart versnellen
om van verleden los te komen, je moet
als een voertuig in z’n vrij de heuvel af
niets houdt je bij, niemand
heeft nog een naam, precieze tekeningen
rekken tot strepen die aan het eind
van de zindering abrupt de grond in gaan
wat je weet raakt achterop, adem
wordt afgesneden als een koord en
als kreten…
laat me een paasmens worden....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 laat me een paasmens worden:
die stenen van onbegrip wegrolt,
die heuvels van misverstanden slecht,
die anderen laat zwemmen in een oceaan van goedheid.
hopelijk kan dat,
ik ben alvast bereid!…
Venus.
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
655 uit jouw haren ontspon
je naakte lichaam verleiden
in het fluisteren van de maan
mijn schroom laten verglijden
in de bron van mijn bestaan
ik wil met je blijven draaien
om de planeet met jouw naam
het hete vuur zal ons reinigen
ik zal nooit meer verder gaan
jij bent mijn aardse Venus
mijn eigen engelenkloon
gekust over je schone heuvel…