653 resultaten.
Bos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 deze passie moet beginnen
met het zingen van de herfstbomen
langs het autisme van jouw jeugdig brein
je gaat helemaal los op het mos
in het bos met duizend lyrische takken
je probeert je te verbinden
met de hemelse sterren
tot de conclusie gekomen
dat je intens houdt van hout
hij luistert naar jouw woorden
onder de wolken boven de kruinen…
Honderd jaren
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
1.064 het kraken doet mij vragen
of de zon mij nog wel lust
kan geven, deze zomervlagen
als zij mij met hitte kust
en haar felle stormen waaien
mijn zware kruin verdraaien
en stukken breken, uit mijn eigen zijn
zal ik dan sterven deze zomer
aan het eind van honderd jaren
uit het leven van de dromer?…
Zomerzon
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.032 in de late avond straal je van geluk
Beschermend als een melkgevende koe
Wij, lekker aan de barbecue
Met een biertje, worst en biefstuk
Op vakantie ga je met ons mee
Lekker in het binnenland
Maar natuurlijk ook aan zee
Heerlijk spelen in het warme zand
Waar we ook zijn, in de tuin
Of natuurlijk op ons balkon
Overal schijn je op onze kruin…
Ik streep .....
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.012 Tussen kruinen van de bomen
gloort een heel klein straaltje licht
door zacht wiegend weg te dromen
zie ik nerfhelder jouw gezicht
hef mijn handen naar de zon
maak een dansje op het mos
ik wou dat ik vliegen kon
door het mooie herfstbos
spring en huppel door de dagen
soms wel vijf passen tegelijk
ook al zijn er vele vragen
ik voel me nu…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.331 de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed
maar van het wassend dorp achter de duinen
dat tot het rijk van Nereus groeien moet
gemeenschap die tot wijk vervallen is
veel torens boven de behelmde kruinen…
Ik heb u nooit een rozentuin beloofd
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.179 De boom heeft het geheim opgehoest
onder de zwaarbemeste kruin.
De dood van de tuinman was heel terecht;
een oude vete werd nu eindelijk beslecht,
zodat de rozen in hun paradijs'lijk hof,
zouden kunnen getuigen van Gods' lof,
als hun zoete geur ten lange leste
niet alles voor het gerecht doet verpesten.…
Vannacht dwaalde ik
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
574 vannacht dwaalde ik
door het bos van het stilzwijgen
waar de bomen
weemoedig aan de heimwee knaagden
de kruinen hoofdschuddend
zichzelf miskenden
en de bladeren
- veel te vroeg -
hun laatste greep verloren
ik zocht wat rust
nu de spanning met rasse schreden
als schokgolven mijn lichaam kwelde
er was een open plek
een bron van helder…
De vaderlijke boom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.630 Ik zie het leven in de oude boom,
in de wortels, de takken, en z'n kruin,
de levenssappen in een trage stroom,
de knoestige stam herfststormachtig schuin
en reikend tot in de blauwe hemelboog
als ik kijk met ’t oog van de spruiteling.
Heel geweldig lijkt hij en heel hoog.…
De hoorn des overvloeds
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Haar parelende ogen
kijken de mensheid aan
Er is van alles wat zij als schepping biedt
en waar haar vol treffende blik
de oevers van de ziel langsgaan
verdrinken vloeiend alle gevoelens
in een immens ademend gebied,
van kleurrijke tuinen,
afgewaaide kruinen van
krom gewaaide bomen in verbintenis
met de Aarde en het Leven
Ze geeft opnieuw…
Voortleven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 Knarsend kreunend verliest hij
uit zijn zwaar gehavende kruin
de gebroken dorre twijgen.
Het laatste blad valt en hij weet
dat in het voorjaar geen nieuw
groen meer zal ontspruiten.
Van binnen ziek en vermolmend
wacht hij berustend totdat hij
na de dooi wordt gerooid.…
Winterwandeling
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 Bewegingloos staan nu de populieren
in rijen langs de waterkant
terwijl hun witte kruinen sieren
stille contouren van het achterland.
De velden met witte deken toegedekt
in serene zonnegloed gehuld
tot aan de horizon uitgestrekt
als blinkend decor verguld.…
Geef ons liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
852 Een rilling van m'n kruin tot aan m'n schenen
Met haat doordrenkte waanzin spreekt zich uit
De menigte joelt mee vanuit haar tenen
Hun stille wens maakt hij tot een besluit
Zo grof, zo hard, geen gêne te bekennen
Het volk in onvrêe zoekt een zondebok
Als kuddedieren laten zij zich mennen
Zij willen slaan, en hij geeft hen de stok
Het steekt…
omdat een enkeling
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
596 mijn mooie gave bomen
ze zijn voorgoed verpest
het halve lover afgekapt
slecht hun kruin die rest
voorbij hun hoge kale stam
zie ik de grauwe stad
waar ik vóór die slachterij
totaal geen weet van had
alleen omdat een enkeling
te lang was en moest bukken
waagden ze het om aan mijn plantsoen
het mooie zicht te ontrukken
als ik al ergens…
ik heb het vernomen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
471 de tijd vertraagt in het stil staan
doch jouw plaats is nu leeg, een ruimte
met een andere visie deelt het voeteneind
dat ik zojuist heb afgestoft
geen bediening op commando, mijn hand
is leeg al wijst mijn vinger naar het zintuig
waarmee jij je voortbewoog, je hoogte was beperkt
tot waar mijn kruin je oksels raakte
het afscheid was rumoerig…
Herfst zonder oogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 zomer gezocht
waar kou klapperende
tanden wit licht weerkaatsten
einders gevonden die
hitte trillend de verzengende
horizon mismaakten
hebt tal van
verschroeide bladeren
gekeerd maar het leven
bleek al door de immense
hitte te zijn verteerd in
een herfst zonder oogst
nog duistert het
onder levenloos loof
maar de koelte
die de kruinen…
Winterdag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
417 Kleumerig zitten kraaien
in naakte kruin van een eik
fel contrasterend tegen witte wereld.
Langzaam komt leven op gang
op nu verstijfde vaarten.
De dag neemt zijn eigen
winterse tempo aan
met uitgestorven velden.
Tot de avond het duister weer opeist
en het licht gaat slapen.…
geluk
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
3.155 ik wou dat ik een boompje was
zo eentje met een hele mooie kruin
de stam fier opkomend uit het gras
zo vast geworteld in jouw tuin
dan zou ik op een dag jou mogen begroeten
en je laten genieten van mijn bladerdek
jij, zoals altijd lopend op blote voeten
en gezeten op je vaste stek
vervolgens zou ik heel voorzichtig kijken
naar beneden waar…
Als een touw
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
3.767 in de knoop, uit de knoop, in een lus
gevoelens zinloos verwoorden
van de vrouw van zijn leven een kus
zou hij zichzelf bijna vermoorden
maar alles is er om te blijven leven
drie zoons een vrouw en een tuin
het is lastig maar blijf nog even
zo koud zonder haar op je kruin
een versje blijven toch enkel woorden
soms drukt het wat van binnen…
gouden passie
netgedicht
2.0 met 30 stemmen
3.755 het moet spontaan gaan
een onverwachte bliksem
die de boom scheidt van zijn kruin
in een tomeloos verzengmoment
de schuiler tot overlever
toeschouwer van zijn geluk
ze wendt haar lippen af
zijn droge lik op stuk
voor de laatste fantasieloze poging
haar opnieuw te bedwelmen met
zijn onuitgegeven roes reeds gefaald
twee geliefden naast…
Lindeboom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
588 De zon heeft je teder
in je fiere kruin gekust,
de teergroene blaadjes,
vormen het bewijs.
Langs je bronsgroene stam
kruipen talloze insecten,
arme, energieke prooitjes
voor de bonte klevers.
Amper een week geleden
rilden nog je kale takken,
sterk en soepel buigend,
gegeseld door de wind.…
Haar kleur
netgedicht
4.1 met 24 stemmen
1.361 in zilver lopen nu twee banen
vanaf haar slapen langs het bruin
ze zullen weldra gaan verdwijnen
in volkomen grijs tot aan de kruin
bleef ze lang geconserveerd
nu gaat het slijten extra snel
spanningen, met kracht geweerd
tekenen haar uiteindelijk wel
ze kan nog kiezen voor schijnbare jeugd
de haren verven in een warmere tint
maar dat…
GLOSSOLALIE
netgedicht
1.8 met 18 stemmen
2.789 Mystiek was het waarvan zij spraken
Gekoppeld aan het Pinksterfeest
Geopende kruinen wie weet
Zou ik er nu van kunnen maken
Elke schoenmaker heeft zo zijn leest
Dacht jij vast en je slaakte de kreet
Van een pasgeboren geschrei
Fontanel niet gesloten daarbij…
De maan is al boven de seringen
poëzie
4.0 met 15 stemmen
5.116 De maan is al boven de seringen;
De stralen hellen de kruinen langs...
De nachtegaal houdt zich stil van zingen
Tot de hof verlucht staat van haar glans.
Tot de donkere tuin als een ijle beker
Tintelt vol licht, dofgouden wijn,
En als slaapwandelaars onzeker
De rozen ontwaken in de schijn...…
Westerstormen
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
686 De westerstormen gaan tekeer,
gepaard met regenvlagen keer op keer,
de populieren, door de storm bewogen,
hebben hun kruin gebogen.
Ik zet mij bij de haard,
wacht tot het buiten wat opklaart,
lees een boek en kijk in het vuur,
en val in slaap binnen een uur.…
stadsjutter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 smeekt
om nieuw bloed, een laagje
lak aan antiek, de toekomst
is aan de jeugd, vers hout
de zwoegende man vloekt
op het weerbarstig hout
dat gebarsten wielen blokkeert
en zijn geleende schoenen spuwen
op zijn verweerde blaren
eigen vocht eerst schreeuwt hij
en ploetert verder door de dapperte
onbekeken zon schroeit
op van haar ontdane kruinen…
Water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Zoals u leeft, een symbiose heeft,
Met uw angsten, heb ik die ook
Ik droom vaak dezelfde droom;
Terwijl ik aan het oogsten ben
Zwelt er een watervloed aan
Sleurt mij mee naar de einder
En doet mij ondergaan tot boven mijn kruin…
Ik kan geen ademhalen!…
Brakke dijken en natte voeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
575 de aarde doorweekt, de luchten grijs
zo luidt het verhaal van donkere dagen
het seizoen van regen en wilde vlagen
van brakke dijken en meeuwgekrijs
naaktheid alom, het landschap schraal
de geploegde akkers dromen al
en bomen kleumen in naakt verval
met natte voeten en kruinen kaal
toch hoor je buiten de straffe wind
nog vrij van depressie…
treurwilg
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 de bank
onder de boom
ze staarde lang
door de sluier twijgen
naar het water
waarin ze wou verdrinken
in vergetelheid
de avond was gevorderd toen ze
besloot toch maar naar huis te gaan
in het voorbijgaan
streelde ze de ruwe bast
hij heeft de laatste storm niet overleefd
de stam geknapt door een brutale windruk
de trotse kruin…
Dromentuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
551 Ik teken paarsblauwe bomen,
Met takken tot aan de kruin.
Zo schep ik mij een buiten
In mijn eigen groene zomertuin.
Ik laat het dorre verdwijnen
Bij het vallen van de eerste regen.
Zo schep ik als die vlinder op mijn hand
Een rustpunt zonder zelf te bewegen.…
en nu?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
527 snaren trillen
ofschoon de zwaartekracht aan mijn
voeten kleeft, de nachtelijke muziek
maakt onwijze sprongen
of ik deze dans kan eerbiedigen
om mij te dragen door de poorten
van de dood laat mijn lijf onzeker
schudden in het duister dat me plooit
er is geen verlangen zonder averij
geen wal om aan te meren, geen stam
die mijn kruin…