430 resultaten.
De tand des tijds
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.056 Onderhoud wordt moeizaam
en kost ook steeds meer tijd.
Af en toe hapert de techniek,
maar men verhelpt dat heel bekwaam.
Het is geen rijksmonument,
maar dat is het wel voor mij.
Want dat kun je pas begrijpen
als je de geschiedenis kent.
Op de zolder ligt een rijke schat,
vergaard in alle jaren.…
Weerloos
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.744 Tranen die in het donker vloeien
woord dat moeizaam overkomt
leed van mens die jong of oud is
hartelijkheid die stil verstomt.
Iets dat zegt ik weet het gewis
dat alles van waarde weerloos is
Handen die je vast kunt houden
liefde die verwarmt, gedijt
vogels zoekend naar wat voedsel
vrede in een harde tijd.…
Liefde is...
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.931 uw bekentenis loopt,
want mijn vragen blijven haten,
tot de hagelwitte lijnen
mijn contouren vervormen,
door mens en wij onteerd
ik prik zonder naalden
door hoofd en blik verdoofd
en de kleur van liefde
gitzwart rood
kapot zullen ze verklaren
op momenten dat ik mijmerend
benaderen wil
en moeizaam uit het
harnas viel
want wie als…
het fundament op scheuren
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 en het tochten wordt geremd
wat is tijd, waar is het gebleven toen ik als kind
al zoekende was naar de dagen die me vragen
waarom ik nog steeds als mens als man me
laat voegen met wat droog los grind
*****
Dit gedicht gemaakt n.a.v. de aardbevingen bij ons in groningen, ook ik heb veel schade maar de afwikkeling hiervan gaat zeer moeizaam…
De witte plekken
netgedicht
4.8 met 58 stemmen
482 neer die
het leven jou brengt
jij puzzelt omgekeerd
het is geen onvolmaakt
beeld dat het bestaan
jou geeft het is je lach
die de laatste stukjes heeft
jij overziet in
vorm en kleur wat
er allemaal gebeurt
weet dat jij de witte
plekken ooit met
jouw ervaringen vol
zal leggen zij de wieg
zijn voor plezier en pijn
waar anderen
moeizaam…
schemering
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.129 Stil in de kamer bij de koude haard
langzaam donkert het om mij heen
De avond die lange schaduwen baart
Moeizaam priem ik er nog doorheen
Ik wil de dag nog niet verlaten
De warme zon de vrolijke vreugd
De drukte het gepraat op de straten
Het lawaai van de uitbundige jeugd
Toch wint het donker van het licht
Het komt op zijn vastgestelde…
UITBLIJVENDE LENTE
poëzie
2.0 met 2 stemmen
2.157 Wat in liefdes hartdoorzonden morgen
Tierde tegen weer en wind,
Moet gij moeizaam nu verspenen en verzorgen,
Oud, toekomstverloren kind,
Dat voor goed noch gunst u liet bewegen
Tot de wereldwijze dodendans,
Altijd klaar om op te wegen
Heel uw nooddruft voor de schamele kans
Om nog eenmaal in alzijds doordringen,
Binnenbloei in buitenbloei…
Nog
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.316 zeelucht
bevaren door statische wollen schepen
en laat de zon
bij het zien
zijn al droevigste kleuren vrij
Nog zijn er tranen
om de schoonheid
het bos en het veld
bewuiven met vleugels
geuren van bloemen mee
Nog geven vruchten wijn
voor zwoele nachten
in heldere maan en
lachen ouders
omdat hun kinderen al sterk zijn
Nog nemen mensen
moeizaam…
Snaveltje toe!
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Ik verlang als iedere eenzame man aan het eind
van een moeizaam doorgeworstelde avond ook het
liefste een tedere vrouw nabij, die samen nog
even met je doucht en dan lekker samen onder de
wol, knuffelen tot de vroege ochtend, elkaar
lieve woorden schenkend en blij wakker worden.…
Landleven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
631 werkt
landlieden luieren in de verlaten ruimte
zien terug op het zwoegen van de dag
Vlijtig en vol ijver
stapten ze de bedauwde morgen in
een zuidenwind bracht slepend
de dagelijkse droogte aan
In de verre verte lokt klokgelui
-boven rieten daken en
onder de dreigende hemel-
ze terug naar de hofstee
Ze dralend en talmen
staan moeizaam…
Eurocrisis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
466 Een straffe Europese krapte,
waar schuldenlast wordt opgeëist
van hen die lang en moeizaam spaarden,
totdat het Rijk hun trots aftapte.
Veel klein bezit wordt afgeprijsd
tot inhoudsloze waarden.
Ginds klakt de laars, de massa buigt,
moet zelfs haar eer beleggen.
Bancair lacht men om domme wijsheid
van hen die idealen zochten.…
Veld.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
549 Wat we moeizaam wonnen,
ploegen we nu tot braakland om. Je schuurt en schurft
ons lijf. We kunnen niet wennen. We willen niet angstig
sterven. Wanneer, wanneer rust je weer ?
Ik ben de grond waarin je vaders knieën zakken.
Je moeders zullen in mij geen kinderen te ruste dragen.…
Verslaafd aan jou.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
760 Moeizaam wel liefdevol verworven, de Grote Liefde
Paden elkaar gekruist, fighting spririt zegevierde.
Gisteren nog uren bij je gewaakt als een erg trouwe hond
Stiekem fluister ik je toe: kleine flodderkont.
Dag zonder je is dag onbeleefd
Je trouwe ogen maken dat ik vaak wenend beef.…
Zegt men het weifelachtige te vaak ?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 Het dragen van neerslachtige grauwe
buien, is in eenzaamheid zo vruchteloos
enorm moeizaam ontwaken uit illusies.
Terecht stel je echter dat 't heel lastig is.
Het intense wensen, het echt heerlijke niet
meer weten , het domweg zijn vergeten
komt ongetwijfeld voort uit koudwatervrees.…
Samen alleen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.018 Wanneer jij stil jouw handen vouwt
de dag aan weer een nacht toevertrouwt
geen honderden schaapjes meer telt
maar wel talloze boze geesten velt
mag ik dan even naast je liggen
wanneer jij dons als tijdloos kiest
geen uren wint alleen maar verliest
de zon weer langzaam op ziet gaan
moeizaam ademt tot weer een maan
mag ik dan even naast je…
Protest
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
836 Ik
heb meerdere pijlen op mijn boog, maar
ik breek de boog om de pijlen te
bevrijden van hun moeizame, vergeefse
taken. Mijn hart bibbert van de kou,
het publiek eet liever gifslangen,
schade, nou dan, vlak mij maar uit.…
KRAAIEN
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
979 Moeizaam open ik mijn ramen.
Vleugellam gemaakt door zorgen
over halfvergeten zaken
die een kraai krebintig maken
hip ik over ’t witte laken
kras ik haperend hun namen.…
Besluit
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
654 heb mijn boom verzaagd tot planken,
en wiste mijn verleden,
zonder dat ik hoefde janken,
al mijn gedachten afgesneden
Mijn meningen kon ik deels nog breken
met mijn handen, maar met mijn waarden
kreeg ik dat niet voor elkaar,
die bleken te verbonden met de aarde
Daar hielp alleen de cirkelzaag,
net als voor mijn diepste beelden,
die ik moeizaam…
Autistisch kind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 Diep over een boek gebogen,
de lippen samengeknepen,
zit ze moeizaam spellend te lezen,
met grote verbaasde ogen.
Haar klasgenoten zijn druk, maken
rumoer, roepen en zingen,
springen wild om haar heen,
het lijkt haar niet te raken.…
BEHOUDEN AANKOMST
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
393 bedroefd weg van Jeruzalem
terneergeslagen en bedrukt
klinken hun lome stappen
naar het vertrouwde huis
in hun dorpje
de verhoopte bevrijder
van het door Romeinen
overheerste land
is de marteldood gestorven
de ontgoochelde wandelaars
zien nog slechts een toekomst
vol grijze leegte voor zich
opeens komt een vreemde man
op hun moeizame…
Archibald
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
2.101 Vanmorgen heb ik Archibald begraven
Het lichtste wezen der menagerie
-Hij was al roerloos sinds een dag of drie-
Ligt in een ondergrondse tuinenclave
De laatste dagen van zijn luchtig leven
Kreeg hij zichzelf maar nauwelijks meer omhoog
Wanneer hij moeizaam naar zijn stokje vloog
Dan zat hij daar amechtig wat te beven
Zo nu en dan klonk…
In Jezus' voetspoor
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
523 Veertig dagen, veertig nachten
eenzaam dwalen door de woestijn
op zoek naar een spoor van Jezus
die daar nog moet te vinden zijn
harde stappen liet Hij voor ons staan
vereeuwigd in de zandwoestijn
als wij de nacht van het leven ingaan
voelen wij hoe zwaar die tocht kan zijn
moeizaam wordt het winters ontwaken
tot ’t nieuwe licht ons weer…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 Moeizaam las ik de nauwelijks leesbare namen
van oude adellijke families,
leenheren van het omliggende land.
Die hier eens woonden in het nabije kasteel
waarvan ik de resten van dikke muren
nog zag liggen in het zand.
De adel en zijn roem zijn verdwenen,
alleen de namen staan er nog
en wat schedels en beenderen in de grond.…
ALS DE WINTER KOMT
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
789 haard
hun dagen eenzaam in deuren vergrendeld
d’ ogen ver weggezonken
brillen en sleutels vaak zoek
toch bleef een geborgen gevoel -
met de hulp van een buur om de hoek
rimpels als diepe groeven
bruine vlekken, tandeloze mond
hard en luid moest je roepen
ook als je vlak voor hen stond
zij zette hem koffie met een suikertje in
moeizaam…
Doctorea
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
477 wat al te boude hypothese
Die al met al an sich iets meer verraadt
hoe Dorothea met haar vak omgaat,
als doctoranda in het leven
staat
Van ouderloze androgyne
wezen
alleen door hen en verder door geeneen
in eigen kring, na onderling beraad
in 't zadel van cathedra wordt gehesen
Och, Dorothea wilde doctor wezen
maar wist hoe moeizaam…
mijn land
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.573 sta midden in mijn land
Vóór mij ligt nog een grens
De grens van mijn kunnen
Daarachter bevindt zich een wereld
Van lang werken, sport, en tillen
Ik kijk naar mijn buurlanden
Ze zijn stukken groter
Maar dat maakt niet uit
Ik accepteer het
Mijn land heeft tenslotte
Een nieuwe start gemaakt
Mijn land groeit
Ik zie de grens voor mij
Moeizaam…
Ontmoeting met zoon
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
1.422 En ik strompelde moeizaam
door het dichte onderhout
en de zompige weiden,
waarover verraderlijke mistslierten
nog gevaarlijker waren
dan het prikkeldraad,
naar huis toe,
om het nieuws
aan mijn vrouw te melden.…
Bushalte Bagdad
gedicht
4.2 met 257 stemmen
21.337 En hoe de toekomst tegenwoordig
slechts bestaat uit 's ochtends moeizaam
tot de avond verder leven.
De bus is laat, hij pakt zijn
boekentas om sneller uit te stappen.
Dat is het laatste wat hij weten zal
In Bagdad stijgt die dag opnieuw het dodental.…
De Planeet.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
3.548 Blank-glanzende planeet
betuurt aandachtig weder,
strak-fonkelend en teder,
mijn stille avond-weg - alsof zij weet -
Gaat hare hoge baan,
blij-bezig, zeer verheven,
zelf wel vol moeizaam leven,
doch ziet men 't haar serene blik niet aan.
Stelt mij het hart gerust, -
zó hoog en zó ontzaglijk!…
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 vrijheid
En dwaalden door de koele krochten
Wimperslag - de tijd geeft vleugels
Onwennige ledematen van was en veren
Zonlicht nodigt ons hoog uit
Voeten los van de vochtige stenen
We stijgen op in hemels blauw
Mijn vlucht duizelt
Stormt door Helios' vlammen
Duikt door het kolkende schuim
Stymphaliaanse derwisj, bandeloos
Jij vliegt moeizaam…