779 resultaten.
KiemStof
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
91 Verborgen in een buik begint het
In een bank van zwart zaad
in de aarde, in een bloedbiotoop
in de schors van de ongeborene
en daarna het onvoorspelbare pad
zoals elke sneeuwvlok anders
op de aarde komt, elk deeltje
onderweg geraakt wordt
en door unieke contacten gevormd
tot onderscheidbare aangezichten
die hechten en loslaten
ontkiemen…
Woordenas
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
105 De hoofdweg verwaaid —
wilde zaden, mondgemeen
met de woestenij.
Je spreekt de puurheid,
gehoord in het veel tonende
Brief-tijd. Vakantie-schuim.
De boosheid sleept haar letters voort.
De klacht haakt zich vast
aan het broodmes —
hoelang meet de honger?
Nu, de New York -nacht,
oog -in -oog met het as -licht.…
GEMINI
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.083 jouw perron
In stilte als in spreken
in doen of in gedachten
Spiegelt jouw beeld
mijn eindeloze trachten
Alsof ik geen verleden draag
er verder nooit iets is geweest
Vervaag jij al mijn kwalijk denken
scheppend aan mijn nieuwe geest
Terwijl vanuit je diepste zijn
je grage glimlach zich ontplooit
worden mijn vergeten en bevroren zaden…
raamvers
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
620 de muren van dit huis
het lijkt alsof wij nooit bestonden
en misschien moeten wij het maar zo laten
of zal ik langs de ramen gaan
en dichters vragen
maar vragen zijn
vervelend en dichters houden niet
antwoorden
waarin dromen zinloos ijlen omdat moeder of vader
enkel in steen sprak
en nooit een bloem beschreef
op het ontvederd zaad…
Baden tussen bergen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
652 ondoorgrondelijk donker diep
gedragen
-overdonderende hoogte boven
viel over me heen-
ik dreef in U
en zong
toen U later
een handvat, een drinkpul was
zei U : hou vast
aan Mij
ik vond U
en dronk
nu
zijn mijn woorden stuifmeel
verpoederd op wiebelende draden
als wriemelende voetjes ze dragen
naar open kelken
worden ze zaad…
Geurige stemmen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
913 ik heb de
meeste bloemen
zien groeien ook onder
een minder gunstig getij
in slechte seizoenen
vertraagde het leven
konden zij amper
vruchten en zaden geven
de nazomer
brak alle records
de kleuren bestreken
hemel als nooit te voor
ik mocht vandaag jullie
bloeien aanschouwen
heb de geurige stemmen
van vele harten gehoord
dank…
De hedonist
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
928 men noemt hem het concentraat
uit zijn vaders zaad de ene
die het heeft gehaald en dus
even gehaaid als zijn ouweheer
zijn jongeheer in de strijd gooit
om het vrouwelijke geslacht geslacht
te krijgen en dan weer voort te gaan
hij kijkt nooit achterom dat
is voor de meer verdunden
die het moeten hebben van
een groepsgevoel of nog
het weten…
Verdienmodel
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
379 het nieuwe
bloemenboek is zoek
het oude is uitgebloeid
en verdord het zaad
veredeld tot er helemaal
niets meer aan schort
zij hebben hun zielen
beknot het speelse is
verdwenen omdat het
oude als verdienmodel
veel te lang is blijven
domineren in het heden
het baasje spelen
van de mensen is de
bloemen gaan vervelen
zij verloren…
verslindende liefde
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.827 door
in haar van gewone hooiwagen
we doen het op een hooi of roggemijt
stralende zon geleidt onze stroom
energiek vief toch tikkie loom
wakker niet tot het uiterste bereid
slaat zij groen geel paars uit bij de daad
trek ik deswegen te laat terug of merk het niet
triest dat mijn hachje er dan bij in schiet
meteen na de klik tussen ei en zaad…
Grond van bestaan
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
933 jij zaaide het zaad
in de omgewoelde grond
met vlakke handen
dekte ik behoedzaam de wond
water en licht baarden leven
onzichtbaar onder het zand
de spruit liet zich bewegen
in het bezwangerde land
het jonge groen zou ontluiken
uit de bevallige schoot
wij mochten haar vrucht gebruiken
van aardse wortels ontbloot
het recht op bestaan…
Zeldzaam ?
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
623 Alleen uit onvruchtbare aarde,
kiemt een donker zaad en baart
een bitter kwaad, een verraad aan
onszelf, en schaadt de afkomst van
z’n schepper, onkruid verteld in woord
en overdaad van een duister hart en
maskeert het verval, om het hoofd te
bieden aan al het geweld van orkanen,
klemt zich vast aan het wezen van de
innerlijke smart, dan herleeft…
Egoloos?
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
715 Herkenning van gekiemd zaad
uit een vroeg begin, het proeven
van de lichte zeden van de huid
en van haar, daar nog alles tussenin,
de erfenis van de mij nog onbekende
Goden uit een terracotta oerinstinct,
laat zich voorspelbaarheid verraden
gekroond een eindeloze stoet der doden,
als kroontjespen gedoopt in zwarte inkt,
het avondrood de…
De dauwdrop
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.940 God rolt de zonnen door Zijn handen
zoals de boer het zaad.
De ruimte kent geen randen
en eindloos staat
de sterrentuin te branden.
Als dauwdrop aan der aarde bloeme
weerspiegel ik het Al.
Ik hoor de sferen zoemen.
Gans 't sterrendal
probeert Uw naam te noemen.…
Een zieke ziel
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
689 Als beschimmeld zaad
in het dorre land geplant
groeit uit tot vrucht
van droefenis
een nagel
door elke hand
De schedel
met dorens
als horens
op het hoofd
verdoofd vervliegen
haar woorden
in een storm
van smart
Twee zielen
voor eeuwig
verbonden
in een
bloedend hart
Zij werpt knielend
een laatste blik
naar ogen gebroken…
Weer paardenbloemen zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 Het wordt stil in mijn kloppende kamers
alle kaarsen zijn gedoofd
konden we samen opnieuw beginnen
paardenbloemen zijn
heuvels beklimmen als het kind dat
armen gespreid, vogel van binnen
blindelings zeilt op de wind
ooit, onder bloesembomen
bliezen we zaden als bellen omhoog
ik dacht, en denk dat nu nog soms
misschien besta je niet…
Decadente overdaad
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
682 generaties hebben
de funderingen gelegd
waarop wij mogen bouwen
geen materiaal
is ons ontzegd
zij geven slechts vertrouwen
wij willen groot en transparant
maar ruimte botst snel met traditie
krijgt van eenvoud nooit de vrije hand
toen zijn wij overstag gegaan
in bijgebouw en serres
het kleine huis is blijven staan
zij is het zaad…
een bed vol onkruid
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
829 haar schoot is verdord
het liefdeloze zaad was
te schraal om te ontkiemen
zij, die zo verlangend was
naar morgendauw, welke
haar vruchtbaarheid zou geven
onhoorbaar liep de leugen mee
verstopte zich in de lentebloem, hij
slingerde zich om de tere roos
vertrapte de onschuld, en vulde
het bed met distels en netelblad
overwoekerde de liefde…
vadersnaam
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
957 een naam rust in de lente
rozerode bloesemblaadjes
vormen een warme deken
het zaad ontspruit
de aarde wordt weer groen
mijn gedachten zijn nog bij toen
is het al vier weken?…
Kraait drie keer de haan
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
643 bij de wijn gedaan
god om erbarmen gebeden
toch kraait drie keer de haan
heb hem de nek omgedraaid
zoals ik jullie ook
zal verloochenen
dit volk is mijn werken niet waard
de gotspe om mij
te verkrachten in het diepst
van gedachten ik ga aan het kruis
ook de dood zal mijn lot niet verzachten
in de schoot van het leven
laat ik het zaad…
Schrijn.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
662 Waar haar zaad de aarde roert, zal het tijdloos rusten.
Ooit komt ze explosief terug op andere grond. ’s Avonds
balsemt hij en bouwt haar mausoleum. Hier mag hij traag
ademen. Het schrijn van klaproos draagt altijd haar kleur.…
Groende godvergeten mooi
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
734 wat blad
je kaalde snel
van onderen
het was de lach
van lente en
frivool in zomeren
je dwarrelde zo gaaf
in pril ontluiken
groende godvergeten
mooi was niet te stuiten
tot ver voorbij de kortste
nacht gingen we in kleur
en geur de perken te buiten
ik heb je herfst
zo lief de vruchten
van ons samenzijn zullen
we oogsten in zaden…
God rolt de zonnen door zijn handen…
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.611 God rolt de zonnen door zijn handen
zoals de boer het zaad.
De ruimte kent geen randen
en eindloos staat
de sterrentuin te branden.
Als dauwdrop aan der aarde bloeme’
weerspiegel ik het al.
Ik hoor de sferen zoemen
Gans 't sterrendal
probeert Uw naam te noemen.…
we bloeien nu wild
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
824 ik duwde de wolken opzij
maakte de hemel weer vrij
zo dat je zon weer kon schijnen
je ploegde me om na de
oogst gaf me stilte en troost
liet me in winter verdwijnen
maar de wind droeg het zaad
van de prins van geen kwaad
naar een vruchtbare bodem
we kiemden in licht en
warmden ons nieuwe gezicht
in een zonnig lentegebeuren
we bloeien…
in een stenig land
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.195 ik heb de rots gebroken
mijn eigen jeugd gewroken
ben mild geworden
in een stenig land
alles met de blote hand
verwond bij het splijten
mijn armen laten openrijten
aan de scherpte van het puin
maar alles is nu eindelijk weg
het zicht is vrij en ruim
nog groeit er niets
uit zaden die op een
later leven wachten
in blakerende zon en
diepvrieskoude…
SCENES UIT EEN HUWELIJK
hartenkreet
4.8 met 17 stemmen
973 blik stem
oog vonk
vuur geur
lach dag
vuur dier
zoen ziel
bloed zaad
twee saam
sleur zeur
zeep serie
kind kat
één twee
eenzaam
zonde zucht
bonk schonk
schaam streek
praat traan
haat straat
drank nacht
wond zout
koffer deur
hap slik
over uit…
Zaadkluizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 of in geblakerde grond
na een verwoestende vloed
een snelle vuurzee, of
menselijke domheid
Dan ontwaakt de aarde
van de Aarde
en gaat haar zaadkluis open
Alles bloeit weer op
waar we bij staan
maar we kennen onszelf
en durven niet
er volledig op te vertrouwen
We zijn zonen van Noach
we bouwen het na
in beton: banken
vol zaden…
Prullen, of...
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
531 zag Futureland en de silo’s
containers vooral, sleepboten
‘k moet aan de Aldi‘s denken,
de Lidl’s, Kruidvaten, Etossen,
Ikea’s, Actions, meubel paleizen
Aan wapens wil ik niet denken
ook niet aan drugs
Aan granen liever,
maar velden genoeg in dit land
Misschien brengen ze muren
Beeldschermen,
snoeren om te verbinden,
biologische zaden…
‘Can’t you hear my Love Buzz?’
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
455 Voor deze voldongen daad,
en nog wat loze kreten
als verspreide zaden,
zul je zeker tijd op de knieën zitten:
onkruid wiedend
wijl de grond je weerstand biedt,
zuiver verdriet
verliezend aan de werkelijkheid.…
Gedragen aan de levensboom
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
267 Een oudere man loopt over de paden
genietend van de herfstzon
de grond bezaaid met blad en zaden
nu stervend nadat in de lente hun leven begon.
Zo is het leven dacht de man
één jaar is voor 't blad genoeg
toch leef ik langer als 't kan
geënt aan de levensboom die mij droeg.…
Dolce far niente
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
547 Momenteel beid
Ik mijn tijd
In de luwte
Van de strijd
Tussen mannen
Uit kiev odessa
En donjetsk
En denzel en
Red blue and white
Versus blue and yellow
Met oranje boven
Ste beste geheid
Het lijdt
Geen twijfel
Dat europawijd
Het Eka leidt
Tot zapige
Zongebrande zondige
Broeiende en broekloze
Minirok penisnijd
Waar je ook…