5662 resultaten.
Omarming
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
460 Kom binnen, ik kus jouw ogen
Ik zal je alles laten zien
Neem de tijd, kom zo vaak je wilt
en verzadigd zul je weggaan
Neem een bad
in al mijn kleuren – zacht
als poederkwasten strelen
ze jouw blik
Ik omarm jouw aandacht
met het goud van de geschiedenis
Hier is alles
eeuwig jong
Onvoorwaardelijk plooi ik me
naar jouw behoeften
Ik…
Staalkaart wit
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
464 ieder heeft
een gouden greep
gedaan uit de nog
steeds universele
staalkaart wit
is daarna aan
het splitsen gegaan
welke kleuren het
beste passen bij
zijn dagelijks bestaan
sfeer humor en
emoties verklaren
zich al aardig in de tijd
zo dat er sprankeling
voldoende overblijft
juist die
eigenheid gaat het
subtiele onderscheid…
Kintsugi (1)
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 Japanse vondst van lang geleden
Wanneer serviezen barsten kregen Beschouwde men dat als een zegen
Opdat ze jaren nog voldeden
Werd er gelijmd met goud, de reden?…
Haiku van het hart
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
639 het hart kent hartstocht
meestal klopt het in ritme
een pompende beat
waar het van volloopt
in gouden hart en nieren
het biedt ruimte aan
vier gulle kamers
gevuld met warmbloedigheid
gevoed door stroming
in lichtvoetigheid
dan weer in zwartgalligheid
twenty four seven
kloppend aan het werk
haalt het pakken van het hart
voert het…
Februarius mensis
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 De morgenstond heeft geen
goud in de mond
alwat blinkt deze ochtend
zijn druppels op glas
een triestige aanblik, dat
gestage gespetter
Ga niet naar buiten zonder
zuidwester
maar op z'n minst met dikke
regenjas
en capuchon of een muts op je tetter
als een kind met laarzen,
stampend in een plas
De sprokkelmaand vliegt om -…
Gluusje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
263 Op een eiland, zonder vrees, waar je hart ooit verloren is geweest, lag
het eerst nog in de sloot, nu gevormd tot zuiver goud.
Want wat er ook gebeurt, hoe ver of trouw,ik blijf voor altijd bij jou.…
Moraal kent geen patent
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
155 glas op graniet
het zingen van de vijzel
tegen de stilte in
gram voor gram
tot de logica van de adem
capsules in een handpalm
zij tellen geen munt
zij tellen de seizoenen
een kind groeit in de marge
een man roert in de nacht
in wat de markt vergat
dan de schaduw van het goud
het sjieke papier dat dreigt
de adem beprijsd
de reus…
Gedaalder zonne
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.511 Aan het oost baadt de trans
Schoon als ooit dan in glans
En zullen de vog'len haar prijzen,
Die na 't duister steeds lacht -
Maar wanneer na mijn nacht,
Wanneer zal mijn zon weer verrijzen?…
Waarom
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.246 Waarom lijden er nog mensen,
aan de last van een leven zonder glans.
Terwijl wij met zo velen zijn
grijpt eenzaamheid nog steeds z'n kans.
Waarom noemt men een missile
'n bewaker van de wereldvrede.
Terwijl zijn doel is om te moorden
krijgt niemand last van z'n geweten.…
Ochtendkrant; de Zucht
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Veel in 't duister
Soms pech, maar altijd een goed gevoel
Als abonnee op tijd krant kan lezen
Schrijver van 'Ochtendkrant'
Wil slechten die muren
Eind aan de strijd
Ver voor de eindtijd
Versmolten culturen
Soms een zucht met weer een erg'lijk' insteek
Als echter de laatste krant in
De bus ligt: altijd luister*
*glans…
Van de drank
poëzie
3.2 met 11 stemmen
7.079 Wijn dient van goede reuk en goede smaak te wezen,
Dan nog een klare glans die wordt er in geprezen,
Ook dient hij niet verschraald, maar vers getapt te zijn,
En vocht aldus gesteld dat noem ik goede wijn.
Maar wijn van rode verf dient niet te veel geschonken,
Want 't maakt de buiken hard in overmaat gedronken.…
6811 BJ Armhem
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
740 Selfkickers praalhansen nu uitsluitend voor etalages
En Oergedichten zijn op=op, bijna uitverkocht en goedkoop
Johnny, waar is toch je geest gebleven
Die is wel erg ver van deze plaats gewaaid
Het plein is grauw en grijs als een koud bord pap
zo bleek als je gezicht en het ontbeert je krullen
Alleen jouw naam geeft dit roerloos plein nog glans…
Amstelstation 7.1.76/9.15 uur
gedicht
3.9 met 9 stemmen
5.742 slechts als tekstlichaam intact gebleven
men las liefde en seizoenen af
aan je gegroefde huidstructuur
winter duurde eeuwen;
kou vrat je niet aan
wat strijd om het bestaan was
werd de kunst van overleven
nog zijn de tijden guur en wij
al voor de oerschreeuw aangetast
nu ik je aanraak met mijn ogen
zie ik weer
de glans…
De gevangene
poëzie
3.7 met 7 stemmen
1.387 Toen rees een grote en rode maan
En bloesems blonken in haar glans.
Ik heb lang aan een raam gestaan
En warm geluk vulde mij gans.
Gij moet niet komen als ik roep:
Ik spreek soms luid voor mij alleen.
Mijn denken draagt mij als een sloep:
Gij staat aan de oever op een steen.…
Er was aarde om ons heen.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
522 Het moest zo zijn, wij zijn de reizigers die
de glans deden verbleken in een oceaan
van de voorspelbaarheid, in het wakend oog
welt een traan als een liefdevolle bezinning,
in de wederkerigheid ligt de kiem tot inzicht,
een dialoog die wij tot heilsgebied hebben verklaard
er was alleen de huid van aarde om ons heen.…
Troostlied voor wie met Kerst alleen zijn
gedicht
1.8 met 177 stemmen
36.990 Eten is beter dan gegeten worden,
ook in de glans van Lucas 2..
Zeg 'nee' als mensen je te eten vragen,
want in een anders gelukkige gezin
daar is de kerstboom enkel te verdragen
met een uitslaande brand erin.
Wees niet zo bang voor Kerst.…
ALLEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
931 Kònden zij het blauw bevolken
Met hun beeldende gezichten,
Tuinen zouden door de wolken,
In een teelt van rozen, lichten;
Ieders ander land ging gloren
In een glans van zomerweders,
En zijzelven, nieuwgeboren,
Zweefden op ontploken veders.…
Een huid van lavendel?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
495 vloeibare film van pixels
samengebracht tot één fragment,
zinnebeeld als decor op het
fluwelen doek van de nacht,
we zochten naar de duizend
vensters van lichtzinnigheid,
gevonden in de magische
paringsdans van elk mens
en dier, ondeelbaar tijdloos
houdbaar ongeacht de strijd
het moest zo zijn dat wij als
reizigers die de glans…
Van de drank
poëzie
4.2 met 9 stemmen
2.999 Wijn dient van goede reuk en goede smaak te wezen,
Dan nog een klare glans die wordt er in geprezen,
Ook dient hij niet verschraald, maar vers getapt te zijn,
En vocht aldus gesteld dat noem ik goede wijn.
Maar wijn van rode verw dient niet te veel geschonken,
Want 't maakt de buiken hard in overmaat gedronken.…
Spreek je nu eens uit
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
703 Luisteren is voor mij niet moeilijk
een en al oor zijn voor jou
we gaan het bos in om samen te zijn
je klemt je teveel vast aan het leven
luister niet meer naar die boze trom
je komt steeds dichter bij de waarheid
hoe meer je er over praat en nadenkt
je bent echt wie je denkt dat je bent
ik zie al weer die vertrouwde glans in jouw ogen…
Oude waarden?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
501 Veulens bij een hek terwijl de
schemer valt, koppen dichter
bij elkaar, de ogen kool getint
waarin blikken vol vuur om
de warmste glans te stelen
hun hals getooid met fiere
manen, opgetuigd in een land waar
de hemel haar onbelaste lichaam
torst, een onbeschilderd stilleven,
in het web van de vrijheidspin
met zijn penseel de ware…
In de schemer van onze lichaamstaal (Liedgedicht)
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
983 weet voltrekt zich dan het wonder
van het bijna altijd dicht bij elkaar
vergt de tijd van ons geen groter offer
of de zindering van het totaal
in de schemer van onze lichaamstaal
is de stilte in de ban gedaan
Waar je nu ook bent, ik richt mijn blik
niet naar buiten, waar je in het veld
naast mij opeens verdwenen was
de zomer is zijn glans…
Wabi-sabi
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
615 Wanneer bladeren langzaam
droger worden en hun glans verliezen, is
er geen verdriet, slechts een zacht teruggeven. Het buigen
gebeurt zonder enige weerstand, een stille erkenning dat alles een plek heeft.
Wat achterblijft, keert rustig
terug naar de aarde die haar geduldig draagt,
de cyclus voltooit zich zoals altijd.…
De echo van een regenboog
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
435 Zo koester ik de tederheid van
dit broze bestaan, waarin de kleinste glans
al een wereld kan openen. Ik buig het hoofd voor wat velen
voorbijgaan en bewaar de regenboog voorgoed in de plooien van mijn hart.…
Zwanenzang
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
76 Laat de bladeren maar vallen in het slijk,
alsof het vermoeide sterren zijn die hun glans verloren.
Luister liever naar het holle hout, waarin het verval
zijn monotone lied zingt zonder valse hoop.
Er schuilt een vreemde waardigheid in dit einde.
Geen drama, geen verzet.…
De Kersenpit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
23 Rood aan de steel in de nazomerzon
de glans van een tijd die niet blijven kon
voor haar de herinnering, diep en vertrouwd
voor hem de belofte van winst en behoud
Zij draagt in haar blik de vergane pracht
de geur van een zomer, een jeugd die verzacht
hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag
een recht dat hij koestert, een langverwachte dag…
Wij denken, herdenken en denken nog
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
660 een nummer ziet
verleden is heden...af te keuren
de ziel van Auschwitz verdwijnt toch niet
mijn god...laat dit niet nog een keer gebeuren
want terrorisme is als een tang
het werkt beknellend en doet pijn
onveiligheid maakt mensen bang
en kunnen niet zichzelf meer zijn
geloof is niet waar het om gaat
filosofie is het gemis
ongeloof de gouden…
Buiten
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.777 niet moe
Was die rust ook maar in jouw hoofd
Gedachten verdringen daar elkaar
Voor elk hersenspinsel een plekje vinden
Dat maakt deze tocht ineens weer zwaar
In gedachten ben ik bij je
Achterop de fiets
Mijn armen om je heengeklemd
Dat gevoel, dat doet me iets
Liefst zou ik naast je rijden
Samen, dicht bij elkaar
De zon die je haren goud…
koepel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
638 daaronder een verstilde
witbevroren wereld
dan de jonge lente
met ijlgroene bosranden
witgewolkte luchten
met de zon
die ons langzaam
levenswarmte teruggeeft
we kunnen dromen
van zomerse trillende einders
vol beloften in een
kleurrijk bestaan
waarin we bij elkaar zijn
in de pracht van de
teruggekeerde herfst
terwijl het kostbare goud…
pepiet in riffels
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.170 tot hete bliksem
zou amalgameren
een soort pepiet
maar dan
in riffels
ik had het
nog niet verzonnen
of het was
al begonnen
vrouwen wonden op
ze wilden
zonder stop
een werkelijkheid
die men steeds
moest repasseren
-----------------------------
oorspronkelijke betekenissen:
pepiet: vakterm, voor klomp gedegen goud…