4084 resultaten.
Herinneringen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
970 Kom bij mij langs
En treedt mijn kamer binnen
Geef mij je hand en loop met mij wat rond
Het is een kamer vol herinneringen
Die vlek daar op het kleed
is nog van de hond
Dat theeblad op de tafel
met die stenen kommen
is nog van het vaderlijk huis
Ik heb er heel wat thee uit gedronken
met mijn moeder;want, ach, die moeders…
ongelooflijk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
796 grijns
we liggen hier vruchteloos te kijk
in de gemartelde klei van ieper
tussen de kamillen en klaprozen
wij doden zwijgen niet
we vertellen in doodse stilte
het allergruwzaamste van de mens
er komt een nette begrafenis
met muziek en een toespraak
onze tachtigvoudige boodschap
wordt straks keurig versluierd
door een prachtige witte steen…
cel
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.279 - cel -
wenende muren
sporen in gehouwen steen
van zilte eenzaamheid
gestorven gedachten
pulver onthecht in schrijnend
wachten op een loze dageraad
wenende muren
voegen murw geplet
gevangenen in zwaartekracht
geloken venster
traliën gelijk een stramme wacht
onwrikbaar in hun kille kader
wenende muren
deur vergrendelde verrader…
De Perendief
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
859 peren
Stak ze grijnzend in zijn zak
Ook zijn buis werd volgeladen
Wacht daar heel hoog bovenaan
Daar hing nog een hele dikke
Die zou hij nog halen gaan
Lenig klom hij nog wat verder
Nee die peer hing toch te hoog
Jantje reikte klom nog hoger
op de tak die langzaam boog
Ha nu had hij, krak zo klonk het
Jantje viel neer gelijk een steen…
Mist
poëzie
3.6 met 15 stemmen
3.186 Over de vette stenen
Stolt het goud van een lamp.
Uit een boos oog beschenen
Staat er de mensenramp!
Wat zouden ze doen bij zo'n licht?
Daar wordt wel wat smerigs verricht -
Hallo!
Daar staan ze als paddenstoelen -
Een zwart, giftig gedoe.
0! konden ze het voelen -
Maar hun harten zijn toe!
Er zwerft een roep in de mist.…
Honing en Zwavel.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.088 Naakt stapt ze de oorlog in en toont
Haar uitgebrande buik en borsten
Op alle pleinen waar de pijn
In de stenen wordt gestampt.…
droge voeding, kassa vier
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
844 woede
schijnzwanger van een koortsdroom
ik lees het in de kerven rond haar mondhoeken
zij wuift naar een kindse vrek
die door het zilver van zijn buidel roert
zijn dekens nat van oud en koud zweet
omdat de rekening nooit klopt
hij schuift aan, kassa vier
zijn sleutel gloeit onder de deurmat
straks in zijn kamer wekt zijn hand
de steen…
Het geheugen van zand
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
772 Maar de stenen van mijn leven zijn
weg.
Ze kunnen nooit meer samen komen
ze zijn overal verzwonden in het zand,
platgedrukt
alsof het zand
mijn
leven voorgoed mee wil nemen.
Misschien, heel misschien vind ik
mijn leven terug in
het geheugen van het zand.…
Sterfgevallen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
819 Schuiven
uit op bemoste
stenen. Wachten vanzelfsprekend als troost op verdriet
tot de aarde begint te leven, te beven of afkoelt,
tot ook zij uitlopen als de mascara van een
vrouw, nu zonder kind of man. Geen regenbui
maakt haar nog zwaarmoediger.…
eindig licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
902 Wat jij zegt, wat ik zeg
en jij en jij en jij
het heeft er grondig lak aan
alles komt op hetzelfde neer
alleen lijkt het allemaal zo verdraaid
want uiteindelijk draait de steen rond
in een paar onderzoekende handen
Het schemert altijd aan de onderkant
Al het kostbare
bevindt zich luchtig en ongrijpbaar
tussen de zuilengalerijen van generaties…
- Oorlogsmelancholie -
hartenkreet
4.3 met 39 stemmen
1.249 Bloemen liggen aan hun steen,
het grootste graf dat draagt de naam.
De mars om het meest weerloze
jonge leven zo dapper verloren gegeven.
Wat kan onbelangrijker, zinlozer zijn
dan deze bittere oorlogsmelancholie.
Speel brave fiddler, word geïnspireerd,
door al die miljoenen naamlozen,
ze worden geëerd.…
- Jeruzalem -
hartenkreet
5.0 met 40 stemmen
970 De vallende stenen die de Tempelberg raken,
beslecht met een strijd niet met vrede?
Israëlische klanken trekken trots voorbij,
ooh weemoed vul mijn gemoed,
vraag niet van onschuldigen het bloed.…
- Mos groeit overal -
hartenkreet
3.5 met 50 stemmen
2.674 Mos..het groeit overal
overwoekert alles om mij heen
verbijsterd volgt mijn hart
en niet begrijpend wachten,
loopt op een weg van steen.
....want mos groeit overal ...…
Bij sneeuw
poëzie
4.1 met 7 stemmen
1.959 Doch koud zijn boom en steen,
Mijn dorre hart meteen,
Daar korte vreugde schallen
Die lang verbitteren.
Ik voel de winter wegen
Spijts al 't geflonker,
En zie in liefs gelaat,
Dat mij tot spiegel staat,
Mijn hoop op lentezegen
Nog immer donker.…
De Abdij
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
773 Eeuwen lang werd hier
geloof beleden,
leeuwenbank omgeven,
voorover buigend namen
in gedachten opgeschreven;
hervonden zangers van de cantorij
hun evenwicht op de in stenen
uitgehouwen randen
bij ’t repeteren van de Vogelmis,
hun zeer geliefkoosde
geloofsbelijdenis.…
Manhattan
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.384 Van kastelen keek ik uit
over haar stenen lange leegte
42nd Street - de ijsbaan
lieve zusters van de nacht
Fifth Avenue in neonlicht
een jongensboek nooit uitgelezen
schoof gordijnen van het raam
hoorde het schreeuwen van sirenes
zou de A-Train nu nog gaan - dacht ik
verdwaalden van de nacht
las er een bladzijde vooruit
tot waar de wind mij…
in memoriam
hartenkreet
4.9 met 49 stemmen
2.246 wij zijn nu
zonder jou
en ook ons thuis
zijn wij kwijt
maar we blijven hopen
dat je ons kunt laten weten
hoe wij moeten lopen
want de weg terug
die er niet meer is
ligt vol met stenen
van gemis
soms rapen wij
er een paar op
en gooien ze terug
in vijvers van vroeger
wij gaan daar wel eens vissen
en vangen dan
wat tranen en verdriet…
Klein elfje...in het grote bos..
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
652 Een bloem zou haar hartje van, inmiddels lijkend, steen..
weer doen laten geuren.
Een bloem zou haar weer kunnen laten kleuren.
Een bloem,
zou het mooiste van de wereld weer kunnen laten gebeuren.…
Elke dag anders
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
984 douche je wel, of douche je niet
Elke dag heeft zijn eigen inbreng, de ochtend loopt over in de middag
Elke dag heeft 24 uur, de klok telt de slagen, slag voor slag
Elke dag heeft soms zijn charme, is licht en zonnig bovendien
Elke dag laat zich dan, van een andere donkere kant, ook wel eens zien
Elke dag, kan zwaar zijn als lood of soms een steen…
Stof in de wind
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
2.516 Je denkt te kunnen weten
Kunt benoemen hoe het heet
Je denkt dat alles simpel is
Omdat je niet kunt weten
Hoe het leeft met een gemis
Je kent geen tegenslagen
Geen ziektes, niets is stuk
Je kan alleen maar putten
Uit een leven vol geluk
Nu sta je te stralen
Draait de wereld om je heen
Ooit gaat dit veranderen
Zachte klei hardt uit tot steen…
Herinnering
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.174 Bedankt OC de Cerf
jullie zijn de opbouwende stenen
geweest voor mijn verder
kunstenaars bestaan.
Voor de 15 de keer laten jullie mij weer begaan.
Gesterkt door de jaren,
gevorderde beschouwingen
van het schilderen,
heeft mij voldoening en geluk gebracht.
De verhouding tussen ons
kan nimmer of nooit meer stuk.…
Victoria
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.166 Haar beenderen schrijden zielloos langs het ongegraven graf,
terwijl de stenen schallen en de bakker zijn brood niet lust.
De lach van de raaf verstomt de klucht van de troubadour met eenvoud!
Want wanneer de weemoed plaats maakt voor een vrolijke noot,
dan dansen de tranen tot de weerklank bezwijkt.…
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 Zelfs wij, de architecten,
Vergaten onze weg naar de vrijheid
En dwaalden door de koele krochten
Wimperslag - de tijd geeft vleugels
Onwennige ledematen van was en veren
Zonlicht nodigt ons hoog uit
Voeten los van de vochtige stenen
We stijgen op in hemels blauw
Mijn vlucht duizelt
Stormt door Helios' vlammen
Duikt door het kolkende schuim…
RELIQARIUM
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
628 Ik knik naar Batseba en wuif naar Delilah
Totdat het aloude CHANGEZ klinkt
Een engel met kroon op mijn schouder tikt
Voor ik de zaal verlaat, vang ik de lege blik
Van Vanitas, zij is altijd van de partij
Eenmaal buiten, geen koets, geen glazen muiltje
Maar Hispeed en snowboots en een nabeeld
Van twee open, stenen handen, een kosmische…
Een zondagavond
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
738 Het sneeuwballenfestijn na uren zeuren
om toch naar buiten te mogen,
al vroor het stenen uit de grond.
Het maanlicht en het dansen op de brug
waaronder water klotste en frazelde
over liefde die nog zou ontluiken.…
No! No! No!
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
583 Je dronk de wodka uit een
limonadeglas, je keel verschroeiend,
je vervloekte je vader door je tranen
en kilterillingen heen, te dronken om
nog iemand te bellen, je viel met een
harde knal op de stenen vloer, boos
spoot je nog meer bruine suiker naar
binnen, boze wezens overmeesterden
je niet van zwart naar zwart
een onverwachtse engel…
IK HEB DE LIEFDE LIEF
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
841 opdat het loze tasten
naar handen in voorgoed vaarwel
te gane tijd slechts lengen wil,
in vleug’len ingebed
Mijn tranen reiken naar de wind
waar heimwee zich laat leiden
langs hoogtes zo amechtig diep,
naar zielegronden ongerept
waar hartstocht zich laat vlijen
omdat ik haar zo lief
Toon mij vergeten weten
waarin de zerk noch steen…
Helmond opgehemeld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
580 (bij 'De wolkenjager' van Saskia Pfaeltzer)
Hoog op een stoere sokkel
grijpt de gevleugelde wolkenjager
als een Pegasus naar hogere waarden
terwijl iedere toeschouwer begrijpt
dat hij de volgende Don Quichot
symboliseert, een nieuwe Icarus
die met zijn hoofd in de wolken
loopt en door de zwaartekracht
binnenkort op de harde stenen
in…
Liedje van de molenaar
poëzie
2.3 met 3 stemmen
1.507 De stenen ronken en 't werkend bint
Laat vrolijk zijn krikkrakken horen.
Doch klonk door de molen Marieke heur taal,
Dan wist ik, waarvoor ik mijn koren maal.
De dis is bereid, de pot hangt te vuur,
Gevuld zijn kist en kasten,
Maar 't is geen leven zo op de duur,
Al heb ik meer lusten dan lasten.…
GEMASKERDE TRAAN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 van de gemaskerde traan
Pas als de maan zijn vage licht gloeide
pas dàn blonk ineens haar waar gezicht
In de duisternis was dat ’t traan vloeide
in ‘t reine eenzaam buiten het voetlicht
Pas als het straatrumoer gestorven was
pas daarna wist zij zich helemaal alleen
Ja dàn kwamen eindelijk die tranen pas
dan pas ontdooide in haar hart ’t steen…