5375 resultaten.
Goffertpark dagdromen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.568 de avondzon schijnt afzwakkend licht
door de kerkhoge bomen
en kleurt het bloemenbed goud
net als mijn verliefde dagdromen
de schaduwen trekken lange strepen
lang en tijdrekkend duurt het wachten
van begraven bloembollen op de lente
die hier zolang overnachten
twee bomen leunen tegen elkaar
ik leun tegen spelende gedachten
de bladeren…
eight days a week
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
612 hoe dikwijls was ik niet verdwaald in het leven
begaf ik mij bekaf op onbegaanbare wegen
en ontmoette er hindernissen op mijn pad
klauterend over dwarsbalken van weerstand
en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik
wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig
doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen
vooralsnog met de hakken…
het oude pad
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
684 stilte verstijfd
in een zilverblanke kuil waterdruppen druppen
het licht vast onder de bomen en wij
wij staan te luisteren naar de stemmen uit weleer
wat geweest is, is voorbij aan ons oog en oor
maar we kunnen het niet loslaten
tot een eeuwig moment van gebrek
nog één keer licht het op voor onze ogen
en wat ons bindt tot schrikbeeld
de schaduw…
Vrije geest
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.364 Als de avond valt
Is hij de donkere schaduw
Als hij een blok op het vuur gooit
Is hij het droge hout
Als hij de gordijnen sluit
Is hij de stille nacht
Als hij naar bed gaat
Is hij de sleutel in de deur
Alles kan hij zijn
Terwijl de sterren stralen
In een donkere nacht
Hij denkt aan morgen
En hij is de trap naar boven
Hij zet een raam…
tot ik je ken
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.453 zo graag is het
dat ‘k stil op zachte lippen
rust mijn mond
laat zwijgen daar
wat in de droefheid staat
in ’t avondlijke neigen
alleen met jou
spreek ik als bloem
een vlokje sneeuw
misschien achter een schaduw
vanachter ieder masker
bovendien
jij, ik
in sterven mijn
wee ons de tijd
die nooit te moe
rust in de kronen
ongeteld…
Kleinerende lust
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
655 het klinkt
als een klokje
luidt hoge tonen
sprankelt de lucht
met verwachting
dwarrelt omlaag
in een flard
raakt mijn ziel
en mijn hart
donker genot
mensonterende passie
kleinerende lust
de schaduw van mensen
verdonkert het licht
van de wijsheid
vermindert zijn
goedheid verwatert
tot smart
ik wil terug
naar die wijsheid…
zichtbaar terugkomen
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
676 getemperde liefde in getraliede woorden
in gevang van denken,geschreven
op een blocnote klein formaat
in en schuldig tekort van kale uitvoering
in de maalstroom van zuchten
waar liefde vergeeld en verglanst
weggekropen in rijkdom van duister
denderend over het hobbelpad
maar wees wie je bent,laat nevel optrekken
verschuil je niet langer in schaduwen…
Dood in Cordoba
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.032 De dag is een kwijnend kind
dat altijd onverwachts als een
gewonde engel op de oever ligt,
er hurkt een schaduw onder de brug.
Wanneer de avond valt in Córdoba,
steeds wanneer de avond valt in Córdoba,
sterft het licht en stroomt het donker
binnensmonds vloekend onder de brug.…
De moeder
gedicht
2.6 met 52 stemmen
20.108 Ik zie haar na
het scheren elke morgen voor me, en sta
een voetstap in haar schaduw stil. Haar lach
tast mij in oog en mondhoek aan, breekt uit
zijn glazen kooi de kamer in en zwijgt wat
aldoor was verzwegen: dat ze begraven lag
onder de duim van een man, in een gat
waar een bouwvallige god het werktuig
van haar buik niet ontzag.…
Mijn mooiste plekje
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.529 De schaduw van de hoge bomen
beschutting tegen de felle zon,
lekker luieren met z'n tweetjes
'k zou willen dat het altijd kon.…
gekraamd in aardse elementen
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
4.959 de lucht strakt blauwer
in een zinderende zon
schaduw krimpt tot
iel bestaan, de hete wind
laat je niet verder gaan
je vingers spelen met de tijd
op rotsen uit de eeuwigheid
je raakt ze strelend aan
met handen die verbanden
leggen in hun stil vergaan
je drukt je lichaam
tegen steen dat weet
en in structuur geen enkel
voorval meer vergeet…
Oorlog in Sebastopol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.052 Maar tevergeefs ga je op zoek naar
de aard van haar reumatische aandoeningen,
de schaduw van haar verdriet.
Wat een leven, mompel ik,
terwijl ik mijn koffie drink
voor het venster
dat de winden en de stormen
weerspiegelt. En dan, zeg ik:
foert, dan maar!
We eten,
we stoppen met ontwaken.
We worden menselijk.…
De laatste sneeuw
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.036 kijkt ons aan
Met moeite vouwt een glimlach om haar mond
Lijkt meer met ons dan met zichzelf begaan
Want in en om dit huis stormt wanhoop rond
Ze had het graag een laatste keer zien sneeuwen
Maar elke dag steelt wat van haar gewicht
En elke nacht hoort haar in stilte schreeuwen
Zo doofde heel gestaag haar levenslicht
Nu haar gezicht de schaduw…
Nee...niet loslaten...
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.237 afscheid mag niet voorbij zijn
Vol verlangen in elkaar versmolten
Nee...mijn god nee...dit mag niet
We zijn nog niet klaar die weg te gaan
Het afscheid mag niet voorbij zijn
We zijn nog niet eens begonnen
Onze liefde geeft ons de prilheid
Van de eerste zalige kus aan elkaar
Het afscheid mag niet voorbij zijn
Bij elkaar schuilen als de schaduw…
Door donker omsloten.
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
1.129 Het licht aan de hemel verschenen
maakte schaduwen rondom mij heen,
een wonder die ik mocht aanschouwen
omdat met het licht, mijn angst weer verdween.
Zo doolde ik uren door de eenzame nacht
om zonder angst mijn reis te vervolgen,
waar ik aan 't eind de zon op zag komen
en de nacht door de dag was verzwolgen.…
Dit is de tijd
gedicht
3.6 met 56 stemmen
18.121 Dit is de tijd, de tijd om te zorgen,
zorgend staan met je rug naar het vuur,
bloot aan de dood, in het leven geborgen,
lezen de schaduwen van morgen
spelender-, spellenderwijs op de muur.
Dit is de tijd. God zelf staat zonder
zich te verroeren andersom.
Dit is de tijd.…
ONBEWUSTE AVOND
poëzie
3.3 met 10 stemmen
3.980 Van 't lauwe kroes doorgeurd ligt om de vijver loom de lucht
Op de vondel staat een late zwaan
Zo eenzaam is niet één van ons en roerloos
Niet één van ons laait zo hartstochtelik een vlam
zich toewaarts als dees' rode beuk
Van 't gipsen beeld dat tans in de schaduw staat
- alleen een gipsen garve…
Verzonken land
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.425 over de laagte van het veld
glijden mijn vingers naar
een schaduw wanneer
mijn handen traag bewegen
ik schrijf wolken leeg
in het ondergelopen veen
waar afgestorven bomen
het landschap verlaten
langs oude baggerputten
en het smal begroeide spoor
verstomt de avondwind
op het dorre blad papier
steeds dieper schreeuwt
een vogel in…
het nieuwe gebeuren
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
850 het gewicht van dagen
in waagschaal van toekomst
gravend telkens weer
naar bladzij van jouw jeugd
wanhopig blind in angst
verstaand jouw vreemde taal
uitkledend in eigen schaduw
stond je daar in breekbaarheid
in koude klaarheid
en nevels van stilte
nam ik jou in mijn armen
samen losten we op in deze wereld
de wateren van nacht…
wacht een wolkje af
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
758 ik zit hier
in mijn blote bast
wacht een wolkje af
maar voel je vingers
dartelen op mijn huid
eindelijk komt ook de lentezon
voor licht en warmte uit
we zijn een lange weg
gegaan de eerste jaren
in vol leven hebben elkaar
zoveel gegeven kom kijk
niet om zie vandaag de zon
die schaduw doet verdwijnen
en toekomst laat verschijnen…
Winteravond
poëzie
3.0 met 19 stemmen
4.523 Huizen, onregelmatig, blind verlicht,
rijzen de straat langs, bleek en schaduw-somber;
een kroeglantaren schijnselt op de dicht
gelegene sneeuw glinstering; - dan komt er
stil in 't zwijgen een grauw man over straat.…
Kosmosgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 In een enkele maand al sterft
de Maan voorbij de Aarde,
verstilt in sluipende schaduw
een goudgloeiend verglijden.
Het zonnejaar is als een wereld
die onverschrokken voortsnelt
in het heelal van lichteeuwen
doordraait in een tijdloos zwart.
Het uitgeputte leven slaakt
een donkerrood verzuchten.…
Wandeling
gedicht
3.2 met 26 stemmen
16.879 Ik hoor ze beiden boven
Strelen, hijgen, namen krijgen, zwellen groot
En vochtig liggen zij te zoenen en te bijten, geluiden
Die schaduwen zoal maken in bed. Ik sta erbuiten
En zie ons hangen uit dat raam, gearmd en dood.
----------------------------------------------
Uit': 'Tweedracht', 1992.…
dans een nieuw begin
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
773 knoppen die
nu openbarsten
vogels die snel uit
hun ei verkassen
om kleur en geur
te voelen van de
lente in het land
geef mij de hand
en dans een nieuw
begin van leven
winter is voorbij
en zomerwarmte
hangt op plaatsen
die al veel te lang
zijn stil gebleven
bloesem spruit
de bomen uit
het groen dolt
met de bloemen
zal schaduw…
hartslag
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
830 langzaam slingeren
rond de groeven op de grond
voordat de winter
met verschraalde vlagen
de maannacht laat betranen
op woorden van steen
en de wilde wingerd likt
aan het slapend rood
mag ik jouw tuin lenen
zodat ik laag na laag
kan bewegen
voelen
hoe jij teder
mijn aarde bevrijdt
met lucht doorwaaide nevels
mag het
tot mijn schaduw…
WATERMERK
gedicht
4.1 met 17 stemmen
11.925 “Weer boog Hij zich voorover en
schreef op de grond”(Joh. 8,8)
Toen de man in het zand schreef,
schreef hij het verleden weg
en in zijn gebaar verzamelde hij
het spreken en lijden, het zachte zwijgen:
dimensie van tederheid
je zag het aan de glooiing van zijn rug
een vreemd verdriet lag in de schaduw
van zijn schouders hoewel het licht…
Onheilvoorspellend
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
641 gedachteloos paden betreed
waar ik normaal gesproken angstig bezweet
met spoed mijn hielen zou hebben gelicht
wervelende wind verwaait zijden herfstdraad
als het pad donker en onheilspellend wordt
het daglicht in razend tempo verkort
en de omgeving gaat ruiken naar onraad
vanaf hier is elke stap er één teveel
om te verdwalen in grillige schaduwen…
het zijn slechts poëmen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.021 bracht het rijke land
waar jij de sfeer draagt van de beemden
mijn liefste ik wacht nu op de regen
die in eeuwenkeur ontsnapt is uit 't gevang
maar niets is éénder in ons paradijs
- met jóu ben ik niet bang -
mijn bloed hervult jouw graal
wanneer we spreken in gelei
en ik je liefdeshart bedek
met zuivere opaal, dan
herbergt mijn schaduw…
Waalsdorpervlakte
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
648 de schaduw heeft de vlakte niet verlaten
hij schrijdt er alle dagen ijzig rond
verbonden met de uitgeputte grond
hij kent er alle kuilen, alle gaten
bewaakt door vreemde zielen van soldaten
herstelt de eens gevreesde mastodont
van letsel opgelopen aan het front
hij schrijft opnieuw, bij maanlicht, zijn traktaten
argwanend schuwt hij alle…
maar op kaal beton
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
665 ik stripte het behang
op ieder laag
die ik af nam
zag ik jouw schaduw
de eersten waren
fel gekleurd
contrasten grof
en scherp getekend
in confrontatie
schreef herinnering
voortschrijdende emancipatie
het was jouw eerste vrij begin
de lagen later
hadden weer het
zacht désign de wil
om bij elkaar te zijn
maar op het kaal beton…