Alle inzendingen over schaduwen

5375 resultaten.

Sorteren op:

Goffertpark dagdromen

hartenkreet
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.568
de avondzon schijnt afzwakkend licht door de kerkhoge bomen en kleurt het bloemenbed goud net als mijn verliefde dagdromen de schaduwen trekken lange strepen lang en tijdrekkend duurt het wachten van begraven bloembollen op de lente die hier zolang overnachten twee bomen leunen tegen elkaar ik leun tegen spelende gedachten de bladeren…
Namasté1 januari 2006Lees meer >

eight days a week

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 612
hoe dikwijls was ik niet verdwaald in het leven begaf ik mij bekaf op onbegaanbare wegen en ontmoette er hindernissen op mijn pad klauterend over dwarsbalken van weerstand en springend voorbij greppels van wanhoop moest ik wel toezien hoe de dood mij quasie onverschillig doch nauwgezet als een schaduw bleef volgen vooralsnog met de hakken…

het oude pad

netgedicht
3.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 684
stilte verstijfd in een zilverblanke kuil waterdruppen druppen het licht vast onder de bomen en wij wij staan te luisteren naar de stemmen uit weleer wat geweest is, is voorbij aan ons oog en oor maar we kunnen het niet loslaten tot een eeuwig moment van gebrek nog één keer licht het op voor onze ogen en wat ons bindt tot schrikbeeld de schaduw…
klaes24 juni 2007Lees meer >

Vrije geest

hartenkreet
4.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.364
Als de avond valt Is hij de donkere schaduw Als hij een blok op het vuur gooit Is hij het droge hout Als hij de gordijnen sluit Is hij de stille nacht Als hij naar bed gaat Is hij de sleutel in de deur Alles kan hij zijn Terwijl de sterren stralen In een donkere nacht Hij denkt aan morgen En hij is de trap naar boven Hij zet een raam…

tot ik je ken

hartenkreet
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.453
zo graag is het dat ‘k stil op zachte lippen rust mijn mond laat zwijgen daar wat in de droefheid staat in ’t avondlijke neigen alleen met jou spreek ik als bloem een vlokje sneeuw misschien achter een schaduw vanachter ieder masker bovendien jij, ik in sterven mijn wee ons de tijd die nooit te moe rust in de kronen ongeteld…
sunset9 september 2008Lees meer >

Kleinerende lust

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 655
het klinkt als een klokje luidt hoge tonen sprankelt de lucht met verwachting dwarrelt omlaag in een flard raakt mijn ziel en mijn hart donker genot mensonterende passie kleinerende lust de schaduw van mensen verdonkert het licht van de wijsheid vermindert zijn goedheid verwatert tot smart ik wil terug naar die wijsheid…
wil melker10 november 2006Lees meer >

zichtbaar terugkomen

netgedicht
4.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 676
getemperde liefde in getraliede woorden in gevang van denken,geschreven op een blocnote klein formaat in en schuldig tekort van kale uitvoering in de maalstroom van zuchten waar liefde vergeeld en verglanst weggekropen in rijkdom van duister denderend over het hobbelpad maar wees wie je bent,laat nevel optrekken verschuil je niet langer in schaduwen…
Klaes24 november 2006Lees meer >

Dood in Cordoba

netgedicht
4.2 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.032
De dag is een kwijnend kind dat altijd onverwachts als een gewonde engel op de oever ligt, er hurkt een schaduw onder de brug. Wanneer de avond valt in Córdoba, steeds wanneer de avond valt in Córdoba, sterft het licht en stroomt het donker binnensmonds vloekend onder de brug.…

De moeder

gedicht
2.6 met 52 stemmen aantal keer bekeken 20.108
Ik zie haar na het scheren elke morgen voor me, en sta een voetstap in haar schaduw stil. Haar lach tast mij in oog en mondhoek aan, breekt uit zijn glazen kooi de kamer in en zwijgt wat aldoor was verzwegen: dat ze begraven lag onder de duim van een man, in een gat waar een bouwvallige god het werktuig van haar buik niet ontzag.…

Mijn mooiste plekje

hartenkreet
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.529
De schaduw van de hoge bomen beschutting tegen de felle zon, lekker luieren met z'n tweetjes 'k zou willen dat het altijd kon.…
Moeke4 april 2004Lees meer >

gekraamd in aardse elementen

netgedicht
3.1 met 12 stemmen aantal keer bekeken 4.959
de lucht strakt blauwer in een zinderende zon schaduw krimpt tot iel bestaan, de hete wind laat je niet verder gaan je vingers spelen met de tijd op rotsen uit de eeuwigheid je raakt ze strelend aan met handen die verbanden leggen in hun stil vergaan je drukt je lichaam tegen steen dat weet en in structuur geen enkel voorval meer vergeet…

Oorlog in Sebastopol

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.052
Maar tevergeefs ga je op zoek naar de aard van haar reumatische aandoeningen, de schaduw van haar verdriet. Wat een leven, mompel ik, terwijl ik mijn koffie drink voor het venster dat de winden en de stormen weerspiegelt. En dan, zeg ik: foert, dan maar! We eten, we stoppen met ontwaken. We worden menselijk.…

De laatste sneeuw

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.036
kijkt ons aan Met moeite vouwt een glimlach om haar mond Lijkt meer met ons dan met zichzelf begaan Want in en om dit huis stormt wanhoop rond Ze had het graag een laatste keer zien sneeuwen Maar elke dag steelt wat van haar gewicht En elke nacht hoort haar in stilte schreeuwen Zo doofde heel gestaag haar levenslicht Nu haar gezicht de schaduw…

Nee...niet loslaten...

hartenkreet
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.237
afscheid mag niet voorbij zijn Vol verlangen in elkaar versmolten Nee...mijn god nee...dit mag niet We zijn nog niet klaar die weg te gaan Het afscheid mag niet voorbij zijn We zijn nog niet eens begonnen Onze liefde geeft ons de prilheid Van de eerste zalige kus aan elkaar Het afscheid mag niet voorbij zijn Bij elkaar schuilen als de schaduw…

Door donker omsloten.

hartenkreet
3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.129
Het licht aan de hemel verschenen maakte schaduwen rondom mij heen, een wonder die ik mocht aanschouwen omdat met het licht, mijn angst weer verdween. Zo doolde ik uren door de eenzame nacht om zonder angst mijn reis te vervolgen, waar ik aan 't eind de zon op zag komen en de nacht door de dag was verzwolgen.…
moeke7 februari 2004Lees meer >

Dit is de tijd

gedicht
3.6 met 56 stemmen aantal keer bekeken 18.121
Dit is de tijd, de tijd om te zorgen, zorgend staan met je rug naar het vuur, bloot aan de dood, in het leven geborgen, lezen de schaduwen van morgen spelender-, spellenderwijs op de muur. Dit is de tijd. God zelf staat zonder zich te verroeren andersom. Dit is de tijd.…
Jan Wit15 februari 2004Lees meer >

ONBEWUSTE AVOND

poëzie
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.980
Van 't lauwe kroes doorgeurd ligt om de vijver loom de lucht Op de vondel staat een late zwaan Zo eenzaam is niet één van ons en roerloos Niet één van ons laait zo hartstochtelik een vlam zich toewaarts als dees' rode beuk Van 't gipsen beeld dat tans in de schaduw staat - alleen een gipsen garve…

Verzonken land

netgedicht
4.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.425
over de laagte van het veld glijden mijn vingers naar een schaduw wanneer mijn handen traag bewegen ik schrijf wolken leeg in het ondergelopen veen waar afgestorven bomen het landschap verlaten langs oude baggerputten en het smal begroeide spoor verstomt de avondwind op het dorre blad papier steeds dieper schreeuwt een vogel in…

het nieuwe gebeuren

hartenkreet
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 850
het gewicht van dagen in waagschaal van toekomst gravend telkens weer naar bladzij van jouw jeugd wanhopig blind in angst verstaand jouw vreemde taal uitkledend in eigen schaduw stond je daar in breekbaarheid in koude klaarheid en nevels van stilte nam ik jou in mijn armen samen losten we op in deze wereld de wateren van nacht…
klaes22 maart 2006Lees meer >

wacht een wolkje af

netgedicht
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 758
ik zit hier in mijn blote bast wacht een wolkje af maar voel je vingers dartelen op mijn huid eindelijk komt ook de lentezon voor licht en warmte uit we zijn een lange weg gegaan de eerste jaren in vol leven hebben elkaar zoveel gegeven kom kijk niet om zie vandaag de zon die schaduw doet verdwijnen en toekomst laat verschijnen…

Winteravond

poëzie
3.0 met 19 stemmen aantal keer bekeken 4.523
Huizen, onregelmatig, blind verlicht, rijzen de straat langs, bleek en schaduw-somber; een kroeglantaren schijnselt op de dicht gelegene sneeuw glinstering; - dan komt er stil in 't zwijgen een grauw man over straat.…

Kosmosgedicht

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 567
In een enkele maand al sterft de Maan voorbij de Aarde, verstilt in sluipende schaduw een goudgloeiend verglijden. Het zonnejaar is als een wereld die onverschrokken voortsnelt in het heelal van lichteeuwen doordraait in een tijdloos zwart. Het uitgeputte leven slaakt een donkerrood verzuchten.…

Wandeling

gedicht
3.2 met 26 stemmen aantal keer bekeken 16.879
Ik hoor ze beiden boven Strelen, hijgen, namen krijgen, zwellen groot En vochtig liggen zij te zoenen en te bijten, geluiden Die schaduwen zoal maken in bed. Ik sta erbuiten En zie ons hangen uit dat raam, gearmd en dood. ---------------------------------------------- Uit': 'Tweedracht', 1992.…

dans een nieuw begin

netgedicht
4.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 773
knoppen die nu openbarsten vogels die snel uit hun ei verkassen om kleur en geur te voelen van de lente in het land geef mij de hand en dans een nieuw begin van leven winter is voorbij en zomerwarmte hangt op plaatsen die al veel te lang zijn stil gebleven bloesem spruit de bomen uit het groen dolt met de bloemen zal schaduw…

hartslag

netgedicht
4.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 830
langzaam slingeren rond de groeven op de grond voordat de winter met verschraalde vlagen de maannacht laat betranen op woorden van steen en de wilde wingerd likt aan het slapend rood mag ik jouw tuin lenen zodat ik laag na laag kan bewegen voelen hoe jij teder mijn aarde bevrijdt met lucht doorwaaide nevels mag het tot mijn schaduw…

WATERMERK

gedicht
4.1 met 17 stemmen aantal keer bekeken 11.925
“Weer boog Hij zich voorover en schreef op de grond”(Joh. 8,8) Toen de man in het zand schreef, schreef hij het verleden weg en in zijn gebaar verzamelde hij het spreken en lijden, het zachte zwijgen: dimensie van tederheid je zag het aan de glooiing van zijn rug een vreemd verdriet lag in de schaduw van zijn schouders hoewel het licht…

Onheilvoorspellend

netgedicht
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 641
gedachteloos paden betreed waar ik normaal gesproken angstig bezweet met spoed mijn hielen zou hebben gelicht wervelende wind verwaait zijden herfstdraad als het pad donker en onheilspellend wordt het daglicht in razend tempo verkort en de omgeving gaat ruiken naar onraad vanaf hier is elke stap er één teveel om te verdwalen in grillige schaduwen…
Nina Laverona21 augustus 2006Lees meer >

het zijn slechts poëmen

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.021
bracht het rijke land waar jij de sfeer draagt van de beemden mijn liefste ik wacht nu op de regen die in eeuwenkeur ontsnapt is uit 't gevang maar niets is éénder in ons paradijs - met jóu ben ik niet bang - mijn bloed hervult jouw graal wanneer we spreken in gelei en ik je liefdeshart bedek met zuivere opaal, dan herbergt mijn schaduw…
elze19 september 2006Lees meer >

Waalsdorpervlakte

netgedicht
4.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 648
de schaduw heeft de vlakte niet verlaten hij schrijdt er alle dagen ijzig rond verbonden met de uitgeputte grond hij kent er alle kuilen, alle gaten bewaakt door vreemde zielen van soldaten herstelt de eens gevreesde mastodont van letsel opgelopen aan het front hij schrijft opnieuw, bij maanlicht, zijn traktaten argwanend schuwt hij alle…
Daan de Ligt19 september 2006Lees meer >

maar op kaal beton

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 665
ik stripte het behang op ieder laag die ik af nam zag ik jouw schaduw de eersten waren fel gekleurd contrasten grof en scherp getekend in confrontatie schreef herinnering voortschrijdende emancipatie het was jouw eerste vrij begin de lagen later hadden weer het zacht désign de wil om bij elkaar te zijn maar op het kaal beton…
wil melker28 september 2006Lees meer >