1206 resultaten.
SLOOT
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.198 Zo oud niet of hun jeugd treurt in de wilgen,
het water spiegelt ze nooit rimpelloos,
het gladde blad en niet bladerloos,
het is een dak waarover zij zich spreiden,
waarop een eend in landschap weggezakt,
met een gevluchte in de grond bevriend,
laag water zoekt en boven water tracht
een nieuwe eend te vinden die haar dient…
Onderweg
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
671 keer op keer nam ik
de verkeerde afslag
reed uren op rotondes
gleed gevaarlijk over te
gladde wegen tot eens
die keer dat ik een
omleiding volgde die
nergens toe leidde en
toen ik eindelijk de weg
vroeg aan mensen die
niets zeiden en hoe ik
bij je aanbelde en dat je
me omhelsde en dan je
mij toonde waar ik woonde
en ja waar en…
Het gemorste kind
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
509 ik besta in een
mengeling van gedachten
vlucht uit het
evenwicht, balanceer
aan de rand daar ik
niet wil weten
of de overzij
mijn biechten
had begrepen
nietsdoende en afkerig
streel ik de glad
gestreken wind
vraag me af
of de dood ook
de regen kent, een snuifje
sneeuw of de naam
van het gemorste kind
het is slechts gissen
wat…
liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
581 Als een gladde waterspiegel,
als blinkende morgendauw,
met zorgen en ook geluk
wil ik altijd leven samen met jou.…
Winter
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
504 Als de eerste felle kou in het gemoed
van de liefhebber weer onrust zaait
De sneeuw het land overrompelt en
langzaam weer naar zich toe graait
Glij ik de ultieme vrijheid tegemoet
op het glad gespannen Wyde Wied
Het blijft een prachtig plaatje
een mooie onvervulde droom
want helaas schaatsen – ik kan het niet…
Wat ik voel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
499 Ik leer zien
wat belangrijk is door na te doen
hoe jij kijkt
Ik voel wat jij voelt
door na te doen wat jij voelt
Als een brabbelende kind
volgt mijn kennis
mijn lichaam dat
jouw bewegingen volgt
Hoe dichterbij hoe beter
mijn weerspiegeling is
maar nooit precies hetzelfde
zelfs als het water glad is
en dat is weg
zodra ik erin duik…
Verval
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.324 Wel ben ik onveranderd gaaf en glad,
denk ik, en net zo slank als vroeger.
Maar tijd en ondervinding strijk
ik niet meer met mijn handen strak
als ik in de spiegel kijk -
rondschouderig, hangtepelig.…
Perigeum
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
459 ik ontschuw mezelf, leg me neer
schil voor schil
strooisellaag voor heuvelschaam
ik strijk de plooien glad, knik de
wervels van ruggengraat
korenmaat en schaduw in het gelid
ik dompel in kalmte, aan de lijzijde
van luwte, met een streling
van tong over bovenlip
ik keer de kring van eb en vloed
ben het meest nabij,
bij de huid van mijn…
de smaak van zout
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
429 stamelend jong was ik
ver voor het verdriet
dat groen als gras uit
het niets bijna om de
hoek kwam kijken
abrupt en rijkelijk
welden argeloze tranen op
om beekjes te vormen
die meanderend over
de gladde weg van mijn
gezicht stroomden
troostend bijna kusten
zij mijn rode bitterzoete
lippen mijn mond kende
de smaak van zout…
Een oude man slapend bij het vuur
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
1.003 Met de hand over zijn hart
werden de dagen glad gestreken
een lang gekoesterde wens
rimpelt mee met zijn oude lijf
zijn vuist milder geworden
ondersteunt in mindere tijden
de levendige beelden in het hoofd
alle droombeloftes ten spijt
doen zijn verstilde hart
tot levenslust aanwakkeren
als wapen tegen eenzaamheid.…
Ont-moeten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
551 Harde regen op 't zoute glas,
de warme sprei ligt glad en strak,
de nacht zwijgt zonder zware last,
tondelvuur dat zachtjes sprak.
Blauwe kuisheid sluimert stil,
gebodsbord noch verbodsbord wacht,
slapen lijkt een verre wil —
het hart verlangt een zachte nacht.…
Verlaine sterft
poëzie
3.3 met 50 stemmen
23.602 Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.
Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.…
Ontnuchtering
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.252 Angstige tunnels vol donkere zorgen
grillige gedachten zonder herstel
slechts ontknoopt door de waarheid
die zich openbaart in de morgen.…
miserieman
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
632 het vuur dat hem verteert
door de kronkels van elke nacht
en sleept doorheen de lange uren
van telkens weer een eindeloze dag
kan niet geblust
iedere graad medisch vertaald
tekent zich af op zijn gelaat
grillige tekening van het lot
dat hij maar niet ontloopt
bestemmingen zijn
wat ze moeten zijn
hij spoelt elke kater door
met hetzelfde…
Meeuwen.
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.554 boven de zee in de zilte lucht
meeuwen in hun zijlende vlucht
duikend met veel geschreeuw
brullend als een zeeleeuw
de zandplaat is droog gevallen
met vele aangespoelde kwallen
zeehonden aan het zonnebaden
op de nieuwe wadden kade
strand in grillig wadden water
tijdelijk eiland met veel gesnater
de natte vloedlijn vol voedsel
voor…
Toennudan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
716 Als de wereld zich bekend maakt
Onbekommerd, onverschillig
Perfecte bol, soms o zo grillig
Als een ruimte waar van klein naar groot
De tijd verstrijkt van dood naar dood
En waar slechts Wil haar stempel drukt...…
Cumulus humulus
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
919 golven strelen, nee
schurken het strand
deinen mee
op het zicht van de storm
schuimbekkende vloedlijn,
onstuimige zee
onheilspellend de wind
het zilte schuim
als wolken gegrepen
grillig rollend
over het strand
naar het land
Zij lossen slechts
op als mist in de zon.…
Even voor eeuwig bevrijd
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
525 Grillig vervliegen zij
over land over water
als mist in de zon.
Met het water tot aan de lippen
overspoeld door het moment,
omhelst zij mijn voeten,
ze kust me en
ik ontspan bij
dit zilte schuim
van het wassende water.
Mijn vloed ebt weg
in de zee van ruimte
verbleekt tijd.…
Uitgeleende tijd, (Haiku’s)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
485 Groots en wreed de mens
onvoorspelbaar grillig lot,
z’n grootste dwingeland.
Slepend teloorgang
volmaakte zinneloosheid,
van uitgeleende tijd.
In aardse spasme
ruist de zilte branding na,
in dwingend orgasme.
Maangesmolten meer
vertraagt in lichtend kwikzilver,
in tempo geringd.…
stille strijd
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.014 op een dag
kwam dan het verdict
eerst verdriet
dan de vraag waarom ik
neen, langs de buitenkant
onzichtbaar
maar
reizend door mijn lichaam
grillige
blauwe bliksemschicht
het wordt een deel
van mij
pijn, energie weg
mijn vijand, mijn lichaam
auto-immuunziekte
ga toch weg
goede dagen
het leven
bejubelend
zo mooi, het is feest…
Ik zoek dus ik besta
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
538 stekelige heggen
waar je soms overheen kunt kijken
maar niet over heen kunt stappen
zonder voortdurende pijn
heel hard roept hij –stop-
maar je kunt een rijdende trein
niet zo maar stilzetten
tenzij je aan de noodrem trekt
maar een noodstop in een doolhof
klinkt niet als een aantrekkelijk perspectief
je kunt ze alleen maar volgen
die grillige…
kroondomein
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.307 eenmaal weer ontharnast
meten zij op meermaals grillige meters
toegewijd de mate van zijn
van de in versteende eenzaamheid
in slaap gesusten.
in hun hevige verlangen naar nabijheid
houden zij, de kroongetuigen, stand
en onthand afstand van de ongekusten.
vandaag veel zon, morgen
een dag met wat regen
en een graad of negen.…
Ode aan de Levenskunst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
666 Grillige lijnen krijgen betekenis.
Het vormeloze ontvangt vorm.
Woorden worden gedichten.
Geluiden harmonie.
Volgens artiesten is onze Schepper
een inspirerende levenskunstenaar.
Het zinloze geeft hij nieuwe zin.
Zoals een mysterieuze Muze doet.
God is een Godin.…
God is groen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 Hij is de poelkikker die aan een hongerige reiger weet te ontsnappen
En blijmoedig in het donkere water verdwijnt
Het bladmos ligt als een donzen deken over de grillige boomwortels heen
Omdat Hij dit met nauwkeurigheid heeft weten te weven
Hij beweegt de groene specht tot het eten van de bosmieren
Die in groten getale in de voedzame bodem…
was vergeten
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.103 ik was vergeten, glad vergeten
maar vandaag hoe mooi het brein
ik was vergeten, dat vergeten
wat de beste weg kan zijn
wel het verdriet, nooit de persoon
nooit de persoon maar soms de pijn
ik was vergeten glad vergeten
hoe mooi het iets kwijt te zijn
nooit de persoon, maar kleine dingen
te verbannen uit mijn brein
en dat het soms een enkele…
Stil water
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
988 Rimpels trekken over het
gladde oppervlak van mijn gezicht.
Zie je reflectie,
zie je reflectie in mijn ogen.
Zie hoe elke steen ook
jouw gelaat veranderd.
Laten we zwijgen,
laten we zwijgen liefste
en het stille water van dit leven
met zachte vingers strelen.…
De etalage
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
2.298 Met de verkiezingen in zicht
worden de tongen glad.
De rol van de burger is onderbelicht,
de ombudsman heeft het er druk mee gehad.
Welke regering er zal komen,
voor mij staat echter vast:
er zullen mooie verhalen stromen,
bezuinigingen gaan even in de kast.…
Sporen
netgedicht
4.2 met 35 stemmen
835 Verkleurd blad
vochtig groen mos
talloos gesponnen webben
en
in grauwgroen uitgewoekerd graspad
een diepgetrokken
glad glanzend modderspoor
doorgelopen over verhard pad
en
in een smalle net uitgebaggerde
rechte sloot
zwemt een eenzame woerd
onwennig rond
sporen van vertrokken zomer
-van een nieuwe herfst!…
Pad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 We zijn het pad
gegaan
het gladde pad
de aarzeling
in onze stappen
We verwachten
van mist het nat
zon scheen schielijk
vanachter
strepen wolken
Waren we niet
goed ter been?
ijzel deed zich
plots gelden
...onverwacht
uit onverdachte hoek
het boek
van winter
-blijkbaar-
nog niet uitgelezen.…
Het Kind te Paard (Einde van de lente)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
169 Haren glad geborsteld
briesend van vertrouwen
de wereld in kijken
Oude kwesties
recht te zetten, toegangen
te forceren, risico's te nemen
Door de dag heen
manoeuvreren, loeren
op kansen
op goede werken
in gedachten al
honderd keer verricht
Uitrusten naast mijn paard
vertrouwend op mijn kracht
mijn morele kracht…