Alle inzendingen over vergankelijkheid

637 resultaten.

Sorteren op:

genegenheid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 421
ben ik jou trouw op de klanken van het loflied waarvan jij de noten leerde kraken dán wel op een manier waarvan jij wist dat het mij zou gaan raken? boven de grijpgrage verbazing ontwikkelde ik het sober zijn als een estafette die geen doel kende, slechts de uitgezette lijnen overmeesterden mijn tekortkomingen in een blinde vlek dewelke…
elze4 oktober 2019Lees meer >

Naakte Aap

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 515
Feuilles mortes zien we in de herfst Als dode afgestorven bladeren Onbegraven naakt en blootgesteld Aan weer en wind en Wodans elementen Stof in wederkeer vergaan tot stof Sterveling, als tijdelijk passant, Strijdt om het bestaan al duurt het even Een korte spanne tijds is hem vergund Een intermezzo in de eeuwigheid Stof vergaan…
Max9 maart 2020Lees meer >

Wind

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 547
De zucht ritselt niet, toch wentelen bladeren. Herfst luidt geen klokken.…

over houdbaarheid

hartenkreet
4.8 met 19 stemmen aantal keer bekeken 818
wij filosoferen dikwijls over het eeuwige leven dit tegen beter weten in omdat we goed beseffen dat het lichaam het niet aan kan…

Herfstmeditatie

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 484
Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken die regen zeggen, straks of al heel gauw; Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken. Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan, maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon; je kijkt toch verder, waar het al begon en weet toch ook dat droefheid…
Adeleyd18 november 2022Lees meer >

Illusie der eeuwige jeugd

netgedicht
4.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 491
Wat ochtenddauw doet verfraaien laat spinrag vergeten Zo vergeet men die jong is soms degenen die oud zijn en tot grijs vervagen De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit hun reeds vergane gloriedagen toen zij als het frisse ochtenddauw het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden de zon op hun jonge huid voelden en dachten dat…
M. Bos10 maart 2023Lees meer >

De massa belemmert mijn denken

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 945
de massa belemmert mijn denken voelbaar onvertaalbaar knotwillig ben ik niet meer maar zuig mijn woorden uit mijn lange tenen de verbindingen vinden houvast langs afgesleten treden met de indrukken bij elkaar in een creërende fantasie levenswielend koers ik door de vergankelijkheid net een rad van fortuin een klassieker op leven en dood…
klaes6 januari 2006Lees meer >

opgejaagd

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 561
In alles zit de stelligheid maar zelden laat de gestalte zich ontwaren Zo ook de wind die jaagt tot het waait en de dood met takken uit de kruinen slaat Zo ook zou het afdichten van holte moeten zijn tot het beurse uit de lippen valt ietwat van vergankelijkheid verketterd is wankel terend op slechts een paar schimmige woorden met enig voortbrengsel…

troost

netgedicht
3.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 901
al richt ik mijn ogen nog zo omhoog en mijn diepste een sterk verlangen kent naar het Hoogste mededogen toch blijf ik zoeken naar aardse hoop sterker nog, ik word juist met de menselijke onmacht meegezogen ik ben van stof ondergeschikt aan de natuur in mij brandt de vergankelijkheid dat dooft na korte of lange duur wat rest is…

Nooit meer, morgen weer

hartenkreet
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 714
Forever young is een leugen elke huid heeft een geheugen ook al verberg je je hals met een sjaal vergankelijkheid treft ons allemaal. Misschien sla ik de plank mis misschien is er geen plank en is er alleen maar een boom, een boom die wil groeien.…

Mijn lente huivert

netgedicht
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 708
dat ik zo-even jouw liefde niet verstond, mijn leven verafschuwde in de melaatse ogen van de nacht, de zucht naar wat ik meer had willen zijn drijft deze dag naar de zin van dit bestaan het sterven kent geen namen, het kiest naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid treft ons allen maar geef mij de ruimte om klein te zijn ik…
elze8 april 2012Lees meer >

Geef nooit het hele hart

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 793
Liefde is voor haar slechts een vergankelijk lot; een kort en dromerig genot. En ook al beweren zoete lippen het tegendeel, ach, prille, zotte minnaar, weet jij veel. Hij die dit schreef kan het weten, want hij gaf heel zijn hart en was zichzelf vergeten.…
J.H. Alberts27 december 2014Lees meer >

Horizon van zwijgen

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 567
droom in het heden we spreken niet dezelfde taal jouw stem klinkt in het duister je doet net of ik niet luister alle geluiden klinken traag ik probeer je te vergeten in dit uitheemse niemandsland op het kerkhof van Chaos er is geen urgentie voor mijn zwijgen of noodzaak om te spreken het begint met het verval een eerste stap vergankelijkheid…

Nachten van de regenzomer

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Ze had hier willen uitleggen hoe het is om in jouw tuin te staan maar het leven knakte jouw stengel vergankelijkheid verwelkte jouw bloem en in de nacht wanneer de geuren tot leven komen in de zilte wind ruikt ze jouw fleurige rijkdom alsof je nog altijd staat te bloeien onafhankelijk van tijd of ratio simpel in jouw mooiste kleuren…
mobar5 augustus 2023Lees meer >

Werkelijkheid

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 328
Je waant jezelf een sombere clown in mist van een verloren landschap wat je met jouw hart niet weet te bekoren: nostalgie van vlinders op stoffige meubels of bedelende geur van verwelkte bloemen naast rottend zomers fruit nu de vergankelijkheid betoogt dat je mij geen gedag zegt in de nacht nu het er op aankomt is een heldere werkelijkheid…
mobar16 april 2026Lees meer >

Een leven

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 492
Een leven Ik geloof niet in een god, niet in een hemel, niet in een daar en daarna. Ik geloof in dit ene, dit ene leven dat ons wordt gegeven, een kostbaar moment tussen begin en einde. Slechts één keer wandel je over deze aarde, slechts één keer voel je de zon branden op je huid, slechts één keer proef je de zoetheid van de dag en…

leeg gewaaid landschap

netgedicht
4.2 met 15 stemmen aantal keer bekeken 687
dan mijn armen kunnen dragen zet jij jouw wereld naast de mijne met zelfgeschreven recensies die woorden uit de winter schudden kaalgeplukt, de bomen, mijn ogen het stoten in mijn buik, de bloesems en het kijken waar ik lig, waar niemand mij mag horen met ontelbare wonden bijt en beeft de stilte, in mijn hart het wenen, de vergankelijkheid…

Winter

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 711
Rode lijnen komen samen In het blauwige water Hitte maakt plaats voor kou Licht zand wordt grauw Hoge golven nemen afscheid Van de ooit zo volle stranden Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje Een vergankelijke drukte is niet meer Nooit was er een beter moment Om terug te gaan naar wat eens was Naar de vege gure wind Die ons ieder…
Jan Hermans30 oktober 2008Lees meer >

Ambachtelijk

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 636
Het stille woud kent een vreemde vloer er heerst een zonderlinge gewichtloosheid alle seizoenen worden samengeperst in die sobere kleur van vergankelijkheid Voordat het licht verspringt naar de tint van de oorsprong vloeit alles bijeen de doden hebben hun mantels breed uitgespreid de snit verwijst nog naar de drager oogappels…

Mysterie van ons bestaan..

hartenkreet
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 989
Mijn naam in vergankelijkheid gehuld, iets in mij blijft mysterieus onvervuld, wie ben ik, met een eigentijds bestaan, een doordrongen gevoel van teruggaan. Teruggaan, waar mijn ziel ooit begon, uit de mist, naar de eeuwige lichtbron, niemand vertelt mij welke weg te gaan, geen deur die ik werkelijk kan toeslaan.…
Vos Andrea19 november 2011Lees meer >

Leenschilderij

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 628
verzin niets verlang niet meer lijkt het namens de kunstenaar te zeggen we schaduwdansen achter de horizon waar herfstvogels afscheid nemen met nieuwe moed als levensbloed ben jij jezelf en ik een vreemdeling aan de muur van het strandhotel met jouw onbekende verlangen hangt een vierkante witte leegte in een verklaring van vergankelijkheid…

Verleden tijd

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.285
dit kerkhof, teken van zo'n verleden leven dat de herinnering eraan reeds even ver weg is, als zijn vergankelijkheid. Hoe kort is dit alles nog maar geleden dat het daar lag in ruime stille weiden, misschien wel de allermooiste plaats.…
H.J.Breuren17 februari 2014Lees meer >

In dit moment

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 527
mijn huid raakt gerimpeld, doch de ogen zien schoonheid almaar toenemen door het rijpen in de vele voorbije jaren, en voelen zich minder verplicht om het “ waarom” te verklaren ik lijk dan ook meer door het wezenlijke verlicht; dat vaak het tegengestelde op liefde is gericht zelfs of juist als het vergankelijke in toenemende mate…

JAN

gedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 6.273
Ik heb u nooit door bitterheid bedrogen, Onder mijn huid bloeide blijmoedigheid, Want ook de bloemen leven snel en open, En leven heet vergankelijkheid. Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen. Ik ken de onschuld van de made, ken de averij. Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen, Gods jonge vingeren verwekken mij.…

Wenen

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 484
eenvoudig weg tegenzit een mensenziel op drift en er zijn ook geen vrouwen die beweren dat tranen oprecht zijn zoals een rivier van emoties alleen op weg naar de woordenzee waar alle zinnen in melancholie verdrinken omdat de dichter een fijngevoelig mens is en zijn dorst probeert te lessen met passie nu de herfstwind ons bezoekt met vergankelijkheid…

Aswoensdag

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 332
Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen die het aan alles echt ontbreekt we willen bidden en soms vasten zoals ook Jezus tot ons spreekt en dragen mee elkanders lasten.…
Adeleyd18 februari 2026Lees meer >

Laat ik nu leggen lichte dingen

poëzie
3.3 met 22 stemmen aantal keer bekeken 2.408
Laat ik nu leggen lichte dingen op haren lijf en gauw verganke- lijke, laat het zijn rozeranken en bloemen andere en trosseringen en wiekevlokken van grote bleke vlinders en blanke dauw geregen aan herfstrag, alles wat van de vege lente nog is, die gauw verstreken; en iets van zonlicht, nu ik het kuis en koel…

Mijn Lied

netgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 977
iemand naar mijn verhalen Ik verlang naar een antwoord Ik weet dat het er is Voor mij nog een gemis Nog nooit een ander lied gehoord Iemand heeft het gecomponeerd Wie heeft het geschreven Heeft Hij nog niet genoeg geleerd Waarom blijft Hij noten weven Handen die klappen Is mijn enige wens Mijn tijd om op te stappen Afscheid van een vergankelijk…
Adamas10 juni 2002Lees meer >

in het woud van morgen

netgedicht
3.6 met 19 stemmen aantal keer bekeken 792
raap de bladeren, mijn zoon in het woud van morgen ze vertellen van wat is geweest maar vooral wat komt en dragen de vergankelijkheid, het sterven, doch ook de nerven van wijsheid die bevrijdt buig, mijn zoon voor de aarde in bloei vertraag je pas bij het voelen van het zachte mos denk daarbij aan de mensen die onevenredig woelen…

Dauwdruppels

netgedicht
4.9 met 66 stemmen aantal keer bekeken 2.514
In mij zetelt het ongewone en vergankelijke dat altijd weer om voorrang schreeuwt, slechts mijn hart beheerst het ritme, samen verder dan de niet mis te verstane fluisteringen van een gedroomde onmetelijkheid. dat jij mij schonk in alles wat niet kon.…
Rob van Tol8 augustus 2010Lees meer >