637 resultaten.
genegenheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 ben ik jou trouw op de klanken
van het loflied waarvan jij
de noten leerde kraken
dán wel op een manier
waarvan jij wist dat het
mij zou gaan raken?
boven de grijpgrage verbazing
ontwikkelde ik het sober zijn
als een estafette die geen
doel kende, slechts de uitgezette
lijnen overmeesterden mijn
tekortkomingen in een blinde
vlek dewelke…
Naakte Aap
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
515 Feuilles mortes zien we in de herfst
Als dode afgestorven bladeren
Onbegraven naakt en blootgesteld
Aan weer en wind en Wodans elementen
Stof in wederkeer vergaan tot stof
Sterveling, als tijdelijk passant,
Strijdt om het bestaan al duurt het even
Een korte spanne tijds is hem vergund
Een intermezzo in de eeuwigheid
Stof vergaan…
Wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 De zucht ritselt niet,
toch wentelen bladeren.
Herfst luidt geen klokken.…
over houdbaarheid
hartenkreet
4.8 met 19 stemmen
818 wij filosoferen dikwijls
over het eeuwige leven
dit tegen beter weten in
omdat we goed beseffen
dat het lichaam
het niet aan kan…
Herfstmeditatie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken
die regen zeggen, straks of al heel gauw;
Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw
en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken.
Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid…
Illusie der eeuwige jeugd
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
491 Wat ochtenddauw doet verfraaien
laat spinrag vergeten
Zo vergeet men die jong is soms
degenen die oud zijn
en tot grijs vervagen
De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit
hun reeds vergane gloriedagen
toen zij als het frisse ochtenddauw
het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden
de zon op hun jonge huid voelden
en dachten dat…
De massa belemmert mijn denken
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
945 de massa belemmert mijn denken
voelbaar onvertaalbaar
knotwillig ben ik niet meer
maar zuig mijn woorden uit mijn lange tenen
de verbindingen vinden houvast
langs afgesleten treden
met de indrukken bij elkaar
in een creërende fantasie
levenswielend koers
ik door de vergankelijkheid
net een rad van fortuin
een klassieker op leven en dood…
opgejaagd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
561 In alles zit de stelligheid maar
zelden laat de gestalte zich ontwaren
Zo ook de wind die jaagt
tot het waait en de dood
met takken uit de kruinen slaat
Zo ook zou het afdichten van holte moeten zijn
tot het beurse uit de lippen valt
ietwat van vergankelijkheid verketterd is
wankel terend op slechts een paar schimmige woorden
met enig voortbrengsel…
troost
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
901 al richt ik mijn ogen
nog zo omhoog
en mijn diepste een sterk
verlangen kent naar
het Hoogste mededogen
toch blijf ik zoeken
naar aardse hoop
sterker nog,
ik word juist met de
menselijke onmacht
meegezogen
ik ben van stof
ondergeschikt aan de natuur
in mij brandt de vergankelijkheid
dat dooft na korte of lange duur
wat rest is…
Nooit meer, morgen weer
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
714 Forever young is een leugen
elke huid heeft een geheugen
ook al verberg je je hals met een sjaal
vergankelijkheid treft ons allemaal.
Misschien sla ik de plank mis
misschien is er geen plank en
is er alleen maar een boom,
een boom die wil groeien.…
Mijn lente huivert
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
708 dat ik zo-even jouw liefde
niet verstond, mijn leven
verafschuwde in de melaatse
ogen van de nacht, de zucht
naar wat ik meer had willen zijn
drijft deze dag naar de zin
van dit bestaan
het sterven kent geen namen, het kiest
naar de redeloosheid van begrip, vergankelijkheid
treft ons allen maar geef mij de ruimte
om klein te zijn
ik…
Geef nooit het hele hart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
793 Liefde is voor haar slechts een vergankelijk lot;
een kort en dromerig genot.
En ook al beweren zoete lippen het tegendeel,
ach, prille, zotte minnaar, weet jij veel.
Hij die dit schreef kan het weten,
want hij gaf heel zijn hart
en was zichzelf vergeten.…
Horizon van zwijgen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
567 droom in het heden
we spreken niet dezelfde taal
jouw stem klinkt in het duister
je doet net of ik niet luister
alle geluiden klinken traag
ik probeer je te vergeten
in dit uitheemse niemandsland
op het kerkhof van Chaos
er is geen urgentie voor mijn zwijgen
of noodzaak om te spreken
het begint met het verval
een eerste stap vergankelijkheid…
Nachten van de regenzomer
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
559 Ze had hier willen uitleggen
hoe het is om in jouw tuin te staan
maar het leven knakte jouw stengel
vergankelijkheid verwelkte jouw bloem
en in de nacht wanneer de geuren
tot leven komen in de zilte wind
ruikt ze jouw fleurige rijkdom
alsof je nog altijd staat te bloeien
onafhankelijk van tijd of ratio
simpel in jouw mooiste kleuren…
Werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
328 Je waant jezelf een sombere clown
in mist van een verloren landschap
wat je met jouw hart
niet weet te bekoren:
nostalgie van vlinders
op stoffige meubels
of bedelende geur
van verwelkte bloemen
naast rottend zomers fruit
nu de vergankelijkheid betoogt
dat je mij geen gedag zegt
in de nacht nu het er op aankomt
is een heldere werkelijkheid…
Een leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
492 Een leven
Ik geloof niet in een god,
niet in een hemel, niet in een daar en daarna.
Ik geloof in dit ene,
dit ene leven dat ons wordt gegeven,
een kostbaar moment tussen begin en einde.
Slechts één keer wandel je over deze aarde,
slechts één keer voel je de zon branden op je huid,
slechts één keer proef je de zoetheid van de dag
en…
leeg gewaaid landschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
687 dan mijn armen kunnen dragen
zet jij jouw wereld naast de mijne
met zelfgeschreven recensies
die woorden uit de winter schudden
kaalgeplukt, de bomen, mijn ogen
het stoten in mijn buik, de bloesems
en het kijken waar ik lig, waar
niemand mij mag horen
met ontelbare wonden bijt en
beeft de stilte, in mijn hart het wenen,
de vergankelijkheid…
Winter
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
711 Rode lijnen komen samen
In het blauwige water
Hitte maakt plaats voor kou
Licht zand wordt grauw
Hoge golven nemen afscheid
Van de ooit zo volle stranden
Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje
Een vergankelijke drukte is niet meer
Nooit was er een beter moment
Om terug te gaan naar wat eens was
Naar de vege gure wind
Die ons ieder…
Ambachtelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 Het stille woud kent
een vreemde vloer
er heerst een zonderlinge gewichtloosheid
alle seizoenen worden samengeperst
in die sobere kleur
van vergankelijkheid
Voordat het licht verspringt
naar de tint van de oorsprong
vloeit alles bijeen
de doden hebben hun mantels
breed uitgespreid
de snit verwijst nog naar de drager
oogappels…
Mysterie van ons bestaan..
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
989 Mijn naam in vergankelijkheid gehuld,
iets in mij blijft mysterieus onvervuld,
wie ben ik, met een eigentijds bestaan,
een doordrongen gevoel van teruggaan.
Teruggaan, waar mijn ziel ooit begon,
uit de mist, naar de eeuwige lichtbron,
niemand vertelt mij welke weg te gaan,
geen deur die ik werkelijk kan toeslaan.…
Leenschilderij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
628 verzin niets
verlang niet meer
lijkt het namens
de kunstenaar
te zeggen
we schaduwdansen achter de horizon
waar herfstvogels afscheid nemen
met nieuwe moed als levensbloed
ben jij jezelf en ik een vreemdeling
aan de muur van het strandhotel
met jouw onbekende verlangen
hangt een vierkante witte leegte
in een verklaring van vergankelijkheid…
Verleden tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.285 dit kerkhof, teken van zo'n verleden leven
dat de herinnering eraan reeds even
ver weg is, als zijn vergankelijkheid.
Hoe kort is dit alles nog maar geleden
dat het daar lag in ruime stille weiden,
misschien wel de allermooiste plaats.…
In dit moment
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
527 mijn huid raakt gerimpeld,
doch de ogen zien schoonheid
almaar toenemen door het rijpen
in de vele voorbije jaren,
en voelen zich minder verplicht
om het “ waarom” te verklaren
ik lijk dan ook meer
door het wezenlijke verlicht;
dat vaak het tegengestelde
op liefde is gericht
zelfs of juist als het vergankelijke
in toenemende mate…
JAN
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.273 Ik heb u nooit door bitterheid bedrogen,
Onder mijn huid bloeide blijmoedigheid,
Want ook de bloemen leven snel en open,
En leven heet vergankelijkheid.
Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen.
Ik ken de onschuld van de made, ken de averij.
Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen,
Gods jonge vingeren verwekken mij.…
Wenen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
484 eenvoudig weg tegenzit
een mensenziel op drift
en er zijn ook geen vrouwen
die beweren dat tranen oprecht zijn
zoals een rivier van emoties
alleen op weg naar de woordenzee
waar alle zinnen in melancholie verdrinken
omdat de dichter een fijngevoelig mens is
en zijn dorst probeert te lessen met passie
nu de herfstwind ons bezoekt met vergankelijkheid…
Aswoensdag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
332 Vandaag willen we herbeginnen:
een assenkruisje op ons hoofd
ten teken van vergankelijkheid
maar dat niets voorgoed is gedoofd;
laat ons bewust leven in deze tijd.
We willen delen met de velen
die het aan alles echt ontbreekt
we willen bidden en soms vasten
zoals ook Jezus tot ons spreekt
en dragen mee elkanders lasten.…
Laat ik nu leggen lichte dingen
poëzie
3.3 met 22 stemmen
2.408 Laat ik nu leggen lichte dingen
op haren lijf en gauw verganke-
lijke, laat het zijn rozeranken
en bloemen andere en trosseringen
en wiekevlokken van grote bleke
vlinders en blanke dauw geregen
aan herfstrag, alles wat van de vege
lente nog is, die gauw verstreken;
en iets van zonlicht, nu ik het kuis
en koel…
Mijn Lied
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
977 iemand naar mijn verhalen
Ik verlang naar een antwoord
Ik weet dat het er is
Voor mij nog een gemis
Nog nooit een ander lied gehoord
Iemand heeft het gecomponeerd
Wie heeft het geschreven
Heeft Hij nog niet genoeg geleerd
Waarom blijft Hij noten weven
Handen die klappen
Is mijn enige wens
Mijn tijd om op te stappen
Afscheid van een vergankelijk…
in het woud van morgen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
792 raap de bladeren, mijn zoon
in het woud van morgen
ze vertellen van wat is geweest
maar vooral wat komt
en dragen de vergankelijkheid,
het sterven,
doch ook de nerven
van wijsheid die bevrijdt
buig, mijn zoon
voor de aarde in bloei
vertraag je pas
bij het voelen
van het zachte mos
denk daarbij
aan de mensen
die onevenredig woelen…
Dauwdruppels
netgedicht
4.9 met 66 stemmen
2.514 In mij zetelt het ongewone en vergankelijke
dat altijd weer om voorrang schreeuwt,
slechts mijn hart beheerst het ritme, samen
verder dan de niet mis te verstane fluisteringen
van een gedroomde onmetelijkheid.
dat jij mij schonk in alles wat niet kon.…