570 resultaten.
De mist
poëzie
3.5 met 15 stemmen
3.596 De schim van stranden,
van lage landen,
verzonk, verdween.
Wij turen, turen
door eenzame uren
en dan, een wijl, -
als vanuit dromen
tot ons gekomen, -
verschijnt een zeil.
Wij zien, - een rimpel
in 't licht, - de wimpel
hoog in de mist
voorbij ons drijven.
Daaronder blijven
als weggewist
de vage lijnen,
die weer verdwijnen.…
Zomeravond
hartenkreet
3.5 met 28 stemmen
2.015 We keken zwijgend naar het dalen,
van de ondergaande zon, die blonk,
terwijl de laatste zonnestralen,
de zee bereikten en verzonk.
We ademde de zilte geuren,
van zeelucht, zittend tegen ‘t duin,
en keken naar het zacht verkleuren,
van ’t avondrood, een stil fortuin.…
Son-net
gedicht
2.6 met 14 stemmen
10.595 hun oorspronkelijk dubbelnaakt,
of 't oog gesperd de waterspiegel raakt
waar de beminde knaap verdronken ligt,
dan duikt hij naar haar schimmige tweeling-vacht,
of splijt hij met zijn vlijm gesloten schacht,
met gouden tong likkend een duister gras
ondersteboven in een woudmoeras,
of daar in zilveren ketenen gekneld
met goud bespat verzonken…
Puch
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
653 ach, oude Haagse nozem op je Puch
een helm verhult je wilde grijze haren
je vrienden kwamen langzaam tot bedaren
het is alsof de tijd jou oversloeg
nog dikwijls stop je bij die oude kroeg
en denkt terug aan glorierijke jaren
er klonk muziek van losgebroken snaren
je was er altijd zat, maar nooit genoeg
je staat daar maar, verzonken in getuur…
Plezant
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.317 Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,
en leg me neer bij treurnis' heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.
Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.…
VERLANGENDE BLIK
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
637 's Avonds loopt een kind peinzend achter het huis om,
ziet door zwarte boomkruinen het sterrenrijk:
hoge èn verzonken hemels binnen bereik
van één wijd, overweldigend vorstendom.
Benauwend klein is de wereld rondom,
glazen wanden onder duwende lucht gelijk.…
OUDE VERTELKUNST
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Haardvuurgeknetter, geurende oven
gaven de boerderij geborgenheid,
brachten verzonken sprookjes weer boven.
Heel het gezin was huiverig verblijd:
verhalen mochten zich om vlammen stoven,
riepen het bange bijgeloof tot strijd.…
Doka
gedicht
3.0 met 10 stemmen
4.143 Slaapt zij zich uit, schrikt
in water, verzonken in een opgelicht donker.
Zo komt zij in beeld. Daarbuiten ga ik in haar
zwijgen op. Ze ligt glanshard in haar huid.
Wat nu aan het zicht benomen is, ruist
achter een gordijn. Is een hand die zich opent,
sluit in die van mij. Een hand die afdrukt.
Dat het uitlekt geen hand te zijn.…
Kringloop
gedicht
3.0 met 3 stemmen
5.181 Pronkstukken van weleer,
anoniem verzonken in een vale kwaliteit.…
Herfstzon.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
745 Herfstzon op bladeren, glinstering
in rust verzonken.
De dag komt langzaam op gang, gestaag
gaan mensen over straat en plein.
Iedere adem, hun gedachten en ogen
die lonken naar het schone dat hen omrandt
in het bos waar gekleurde bladeren van
bomen verspreid liggen op het zachte mos.…
Rouw
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
637 Denkend aan Holland
zie ik vanaf nu voortaan
40 stille zwarte wagens
plechtig door het laagland gaan
over wegen en rivieren
in dat groene weidse land
door een laan vol populieren
mensen zwijgend langs de kant
ieder in zichzelf verzonken
met een scherf van het verdriet
met de woede en de beelden
uit dat onbekend gebied
40 stille zwarte…
het afschermen van tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 waarlangs voeten strijken, iets gespt zich
aan de werkelijkheid die in nuances als
idolen zijn neergelegd -wellicht zullen iconen
een wederopstanding bespoedigen
zelfs de uitnodigende schemering ontlokt
het verhaal dat het licht in kijkvertes als
lumen worden vertaald, er blijkt een schijnbare angst
als nevenobject in het verhaal te zijn verzonken…
De kathedraal van Syracuse
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Nog staat het middenschip nog strekken zich de bogen
Buigen moet de rots om tot het dak te komen
Oude steen staat hypostiel in nieuwe wand verzonken, komen
Kwelling en Kwansuis-dat alles was hier altijd al
Verstomd vermomd is nu van alles van
Godsmoeders tot de kaarsvlamschaduwen op palen nog
Fluiten gespolieerde zuilen Hera’s hymnen uit
Het…
SCHIETGEBED
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
295 De bende woorden mag zich aaneen rijgen
tot een wild slingerend gedachtensnoer
vol springende spraak naast verzonken zwijgen.
De klankenwirwar is heilzaam werkend voer
voor het groeien van gezonde twijgen
aan de geloofsboom, verfijnd toch sterk en stoer.…
Moederkloek
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.134 Om te vergeten hoe het huis beeft
Hoe tafel en bed in slijk verzonk
Omringd door dik beton
Hoor ik het gesuis in mijn schedel
Een hersenvlies dat scheurt
Rondom verspreide scherven
Glassplinters waarin ik rol
Tot ze me sussend naar boven draagt…
De reutel van de mammoet
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.332 Doorboort het hart
De jager klooft het vlees
Schuilt in de tent van zijn vacht
Uit ivoor snijdt hij een beeld
Het skelet wordt een gebinte
Tot het klimaat keert, het kwik klimt
De zeespiegel nipt aan de poolkap
Een vloedgolf sleurt prooi en jager
In een warreling van luchtbellen
De mens delft naar de resten
Slagtanden, kiezen, botten
Verzonken…
Stoor me niet
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.217 Hier zit ik dan: in gedachten verzonken,
en hoor Neil Young door de speakers klinken.
Laat me maar, misschien ben ik nu dronken,
maar laat me in mijn verleden verzinken.
Flarden van vroeger, flarden van mist,
beelden van wat nog nét niet is gewist,
trekken aan me voorbij deze zomernacht.
Dat ik terug zou gaan, wie had dát gedacht.…
Weer is het nacht
gedicht
2.8 met 99 stemmen
49.988 Weer is het nacht, verzonken klokken luiden,
een gore wolk hangt om de scherpe maan.
Het kerkhof droomt, waar oleanders staan,
en zerken om de graven aan te duiden.
De spanning stijgt. De wijzerplaten slaan.
De klokken durven niet meer goed te luiden.
Er stroomt een grote luwte door het Zuiden,
het is het uur dat graven open gaan.…
Boom
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
7.333 Bruin blad van de herfst reeds lang verzonken,
een lentelach en een traan op de grond,
woorden van haat uit een bijtende mond,
gestorven vriendschap heb ik gedronken.
In het woud van verlangen rijst eenzaam mijn stam
tussen talloos veel stammen in eendere grond
graaiend met grillige takken in ledige lucht.…
Liefde en Zonde
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.429 Doch, toen ik omzag naar de verre weg
Die, achter mij, verzonk in duisternis,
Toen zag ik Schaamte en Wroeging, hand in hand.
En, droef, school Schaamte in witte sluiers weg,
En, bleek als eene die gestorven is,
Toog Wroeging mede naar 't Beloofde Land.…
Wandelgang van de beklaagde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
614 En hij leek bitter,
maar de zware regenval
verontschuldigde hem
van zijn verzonken silhouet.
En hij vroeg zich af
of nu werkelijk iedereen de onmens
in zijn timide gelaat kon aflezen.…
Omfloerst struweel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
860 flarden zon verwarmen mijn koude gezicht
terwijl ik in dromen verzonken paden betreed
waar ik normaal gesproken angstig bezweet
met rasse spoed mijn hielen zou hebben gelicht
wervelende wind verwaait zijden herfstdraad
terwijl het pad vaag onheilvoorspellend wordt
een donderwolk razendsnel het licht verkort
en de hele omgeving laat ruiken naar…
Bezweet geweten..
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
747 Verzonken idealen dwepen mijn slaap
in ongewilde wentelingen welke tergen
het matras omsluit mijn zwetend lijf
rouleert in een vergeten droom
De nacht asemt zijn verbeten angst
door de poriën van een gekwelde ziel
verdrukkende strekking bindt zich vast
en vertonen druppels van verzuring
Een plengende tranenzee ontsprint
gedachten dringen…
Zaagt ge immermeer?
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.957 Zaagt ge immermeer, op d'Oceaan gevaren,
Als de avondzon in 't koelend nat verzonk,
De zeemeermin zich wieglen op de baren,
Wijl 't deinend goud haar groene vlecht doorblonk?…
Veldoven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
748 Waar eens de oven stenen bakte
van kleirijk land naast de rivier
trompettert nu een wilde zwaan
en pikken houtduiven voldaan
de zwarte bessen van een vlier
gegraven gaten werden meren
waarin de vissen lustig paaien
en aan de oever wilgen pronken
die in spiegelbeeld verzonken
statig naar het water zwaaien
hoe schoon is deze weidevlakte…
DE ZALIGEN
poëzie
4.1 met 15 stemmen
3.363 In diepe stoelen liggen zij te rusten,
De zaligen, die elkaar gelukkig kusten,
De toekomstlozen; heel hun leven was
Een dringen naar de voorgeweten uren,
Waar alles eensklaps in vergeten is;
‘t Verwaait nadat het stukgereten is
Hun oud bestaan; en nooit kan iets meer duren
Naast dit verzonken zijn, dit niet meer wezen,
Deze vervaarlijk stille…
schildersblik
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.581 hoe raadselachtig 't licht hier alles
belaagt en streelt langs het volle
geel van zonnebloem en over het
ruisend groen van druif en rank
dwarrelend boven het geurend paars
van lavendel dan weer spelend met
vlinder en hagedis door al wat leeft
bemind de ganse dag bezongen
doch vooral verzonken in puur azuur
van wolken en zee in…
De zachte krachten zullen zeker winnen
poëzie
4.1 met 52 stemmen
29.197 .
--------------------------------------------
uit: Verzonken grenzen (1918)…
Verschraald winterlicht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
620 Diep in gedachten verzonken
draagt hij zich naar de overkant
waar hij, hangend aan de rand
meewarig het hoofd schudt
en hij zijn modderbenen
onhandig stut
Door vergroeiing tot
versteend lijden,
leeft hij met verknoeiing
aan beiden zijden van het bestaan
en tracht hij zorgvuldig
de gemene deler der geheimen
te benoemen
Een onbezonnen…
Bedolven onder de massa
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
530 Hij verzonk in gebed:
'O verlos me toch van deze tang!'
Op een bergtocht met haar kreeg-ie hoop:
bij een brug ging-ie plots op de loop.
'Kom onmidd'lijk terug!'
riep de tang op de brug,
die bezweek onder haar. Ze verzoop.
_________________________________
(Tangverlossing)…