4016 resultaten.
Macedonië
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
665 En ‘s avonds overlaadden z’ ons
met paprika salades en vers brood.
Dan kwamen jaren dat we gescheiden waren.
Maar heel blijft de herinnering!
Ohrid, parel van de Balkan, bron van heiligheid,
hoe je daar prijkt.
Trots ben ik,
dat mijn schoot jouw bloed mocht baren.…
Barrière
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
329 glijdt kwijt
ze danst langs randen
licht, lenig en snel
alsof de leegte haar draagt
zonder dreiging of spel
maar diep in de muren
blijft iets nog paraat
een geur van wat altijd
misschien ooit weer
zich doet verschijnen
laat
geen weten, geen woorden
alleen maar een stand
van zintuigen wakker
een gespannen rand
dan keert in de avond…
maart
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.220 (Als een roomijsje dat vijf minuten duurt)
We moeten dansen op de schouders van de avond
alsof hij een mens was
die ons gepruil, onze grimmige wens verdraagt.
Tranen vallen in zijn haar fonkelt
een ijsschots in de zomer.…
Heugenis aan een landverblijf
gedicht
2.9 met 16 stemmen
6.382 Zomer en zon bewogen om u heen
De dag voorzichtig als een zwaar te beuren
Bloemkorf, die vol van landelijke kleuren
Iederen keer welriekender verscheen
En lomer scheidde, tot de blaren geelden,
De wegen ritselden onder uw voet:
Hoe was bij haard en lamp dan de avond goed,
Als vrienden van uw brood en wildbraad deelden.…
Opa
netgedicht
3.5 met 29 stemmen
4.051 Maar ’s avonds is de hoofdzuster gekomen,
Nadat de gasten waren weggegaan,
En heeft al die cadeautjes meegenomen,
Waarvan het gebruik hem niet was toegestaan.
Tabak en chocola, het vest met mouwen,
Daar wol nog wel eens irriteren wou;
Alleen het paar pantoffels mocht ie houen,
Toch jammer dat hij nooit meer lopen zou.…
De oude zeeman
poëzie
3.9 met 10 stemmen
4.321 En 's avonds, als de regen plast
En holle winden tieren
En dat het schip mij morgen wacht,
Om weêr in zee te stieren,
Dan vat mijn hert een droef gevoel,
Ik kan het niet verdrijven,
Maar 'k wenste wel een kind te zijn,
Om t'huis te mogen blijven!…
Argus Panoptus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.157 Argus Panoptus
‘s Zomers is de blauwe man
meester van het groene veld
de winter dreef hem in de stal
en iedere avond meldt hij zich dan,
voor een plaats in het gebint
de vrouw waar hij van houdt
is hem ontstegen door wat zij weet
geen nijg meer met de kroon
vele nachten blijven koud
door de groene droom van hoon
als de zon de dagen…
leven met een minnares
hartenkreet
3.4 met 20 stemmen
4.912 Dat je zielsveel van me houdt
Dat is buiten kijf
Ik tel de dagen
kijk naar avond/dag
wordt het 4, 6, 8 weken
wanneer het weer mag
Heb je een structuur
Een veilig plan
Iets gebaseerd en echt
Waarop ik vertrouwen kan
Ik vraag je niks
Ik dwing je niet
Maar ik ben een man
Die van jouw sex geniet
En als ik eerlijk ben
Denk ik wat…
Minnezingers Meilied
poëzie
5.0 met 4 stemmen
1.761 Hij lag in de domende zilveren wei
waar hij des ’s avonds te slapen hem lei.
De zingende vogelen, de vliegende stem,
begroetten de Maagd en wekten hem,
en ’t eerste dat zijne ogen zag
het was de Maagd en hare lach.
Ei, ei, ronkende snaren!
Zingende stemmen de ruimte doorvaren.
Zij kwam daar juist langs hem gegaan.…
het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
739 langs spoorwegrails
die het eerste walsende lentelicht ontvingen
aan hun nog natte voeten
-oh bella italia-
het paard bromde, effende het pad
alsof vriendschap ongezadeld zinderde tussen zwarte wimpers
alsof hij mijn naam lispelde met laag geluid
wanneer hij de kar langs de ietwat scheefgezakte gevels
verder trok
als de zon ’s avonds…
Kloosterherinnering 3
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
610 Dus na de Completen, eindigend rond negen uur 's avonds,
sjokte ik vermoeid in mijn alsmaar zwaarder wordende,
zwarte habijt de akelig stenen trappen van het dormitorium
omhoog, waar de stofwolken alweer inhaakten, die ik
iedere week moest zien weg te werken, maar eenmaal
in mijn kloostercel smeet ik het habijt woest
op de grond en ging ik in…
De tango
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.541 En daar stond Greet, ze had mijn partner afgetikt
Ik kon niet terug, nee nee, ik moest er aan geloven
Daar sta je op je vrije avond met zo'n dove
Het vette haar was in een paardenstaart gewrikt
Och lieve help, wat was ze houterig en stijf
Dit werd een zaak van even heel diep ademhalen
Die rose kousen en dan ook nog die sandalen
De gele bloemenjurk…
1 november
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
883 Ik zet een kaars bij hun foto en zeg hen
elke avond slaap wel.
Ik heb zielenrust en ik voel me goed in mijn vel.
Tijd heelt de wonden, dat moet, of we maken ons stuk.
Wees gerust, uw leven kent nog geluk.
Denk nu en dan eens aan al diegenen, die ons zijn voor gegaan.
Zij waren met jouw begaan.…
Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 De avond gaat met de dag spelen.
Kikkers zetten hun kaken bol en kwaken een avondlied.
Vlinders en dwaallichten bewegen als lichtende stipjes en brengen haar gedachten weer thuis.
Schaduwen vallen,
losgelaten door een frisse avondwind,
spookachtig zwevend over donkere akkers.…
Je niet kennen
gedicht
3.7 met 37 stemmen
12.905 Je ligt er prima bij vandaag
Ik raak je even aan
Het is alsof je even naar me lacht
Alsof je mij nog een keer
Zwijgend voor je kunt zien staan
Voordat je rustig inslaapt voor de nacht
Net als die ene avond
Toen ik trillend bij je stoel stond
Omdat die ene jongen me bleef jennen
En die vage angst
Zo'n onbegrijpelijk gevoel vond
Je zei: Laat…
STILLE MARKT
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
1.127 lachenden vanuit de etalages
Lacht om de bewoners van de roltrappen
Goden leiden de verkoop
Personeelschefs en pijlen
Brengen iedere behoefte naar zijn eigen markt
Het leven bevindt zich in de boodschappentas
Mijn warenhuis, elke dag een feestelijke dans
In de tuin een kastanjeboom
Waar de klanten na sluitingstijd langsgaan
Waar `s avonds…
MACHTELD
poëzie
4.1 met 31 stemmen
3.864 Macheld had wel horen luiden,
Wat of vensterkens beduiden
Die des avonds open staan;
Maar een weinig frisse koelte
Was zo welkom na de zoelte.
En het hare stond maar aan.…
Ballade
poëzie
3.6 met 31 stemmen
12.225 En iedere avond wacht zij hem.
En strookt zijn peluw glad,
En luistert – tot het laatst geluid
Gestorven is in stad.
En als zij ’t oog voor altijd sluit,
Dan is ‘t, schoon bleek en stom,
Als murmelden haar lippen nóg:
‘Houd moed; ik kom weerom.’
----------------------------------
uit: Aquarellen (1887)…
Het station
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.222 Het station is koud, maar droog
De stoel waarop ik zit voelt koud
Mijn wereld is veilig
Mijn wereld veranderd
Haar verschijning vult mijn blik
Mijn boek leg ik weg
Haar stem, zacht als honing
Blonde lokken vallen zacht langs haar gezicht
De middag gaat voorbij
De avond gaat voorbij
We lachen, raken elkaar aan
Ik zie de blik in haar ogen…
Het station
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.156 Het station is koud, maar droog
De stoel waarop ik zit voelt koud
Mijn wereld is veilig
Mijn wereld verandert
Haar verschijning vult mijn blik
Mijn boek leg ik weg
Haar stem, zacht als honing
Blonde lokken vallen zacht langs haar gezicht
De middag gaat voorbij
De avond gaat voorbij
We lachen, raken elkaar aan
Ik zie de blik in haar ogen…
Een Sint surprise
hartenkreet
4.4 met 27 stemmen
2.580 Na wat geworstel, gevloek en pijnlijke kreten,
Werd Sint die avond de cel in gesmeten.
En zo eindigde hij zijn dag zonder kado,
Via drank, sex en geweld op het bureau.
Dus lieve kind, al spijt het me zeer,
Voor jou is er geen geschenkje dit keer.
Maar kop op schattebout, nu niet getreurd,
Misschien ben je straks met Kerst aan de beurt.…
Een passie van onschatbare waarde
hartenkreet
4.3 met 17 stemmen
2.507 verlangen zink
In volle vaart op de linker rijstrook
Adrenaline stuurt mijn oplettendheid
Nog een paar honderd kilometer
Dan ben ik bij mijn Oostenrijkse meid
Duizend meter tot de grensovergang
Zie ik op een wegwijzer staan
De snelweg loopt even stijl naar beneden
Het uitzicht op de Bodensee komt er aan
Het is al laat op deze vrijdag avond…
MATTEN VLECHTEN
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.803 Uit geel' en bruine biezen kan
Een oude vrouw en kleine man
Saamvlechten een karpetje;
Hij dekt de ketting, zij de slag,-
En als de avond haalt de dag,
Dan gaan zij naar hun bedje.…
De maan
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.183 Die, na een dag vol moeite en zorgen,
Een schone zachte avond geeft,
En elk gevoelig mens, met vreugde,
Zijn God doet danken, dat hij leeft.
Die 't kwijnend oog, door lijdens tranen
Verdonkerd, heldrer glanzen doet;
In 't matte hart, vermoeid van klachten,
Een stille blijde hoope voedt.…
Het verzonken eiland
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.646 Met elke morgen als zich 't licht
verdiepte tot een gloeiend rood,
duwde hij van het hellend strand
zijn opgetrokken, kleine boot
en koos het water, maar éénmaal
des avonds kerend van zijn tocht
voorbij de verste horizon,
vond hij niet wat hij zocht.
…
Kunstenaar of ambachtsman
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
919 In de avond nam hij afscheid van zijn kwasten
en eindigde zijn dag als altijd in de kroeg.
Nadat ze hem op vele borreltjes vergastten
begaf zijn lever het de ochtend vroeg.
Zijn vrouw schonk hem daarop aan de wetenschap
en zo ontstond met hulp
van zijn blootgelegde achterkwab
`De anatomische les van dr. Tulp'.…
Geboren nachtegaal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 mens was
De tijd staat nu weer stil, met jouw ideaal
dromen in eeuwigheid, stemt de juiste noot
klank uit paradijs, met de nacht in het zicht
geboren nachtegaal, in het avondrood
Leven in utopie, van jouw ideaal
de droom van eeuwigheid, zomaar op mijn schoot
verlicht paradijs, met de nacht in het zicht
geboren nachtegaal, in het avond…
Cyclus voor Salome
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
891 Nog niet
al wordt het avond
ga niet weg
laat bladeren verdorren
rood goud is in je haar verweven
dat ik streel tot aan je ingevallen lendenen
de nacht kan je nog niet verzwelgen
want de flonkerendste sterren zijn je ogen
toe, ga niet weg
je maakt je mooi
je blijft
II.…
Slotzang.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.470 Maar, vergeefs bij 's Dichters avond, hoe zijn ochtend blinken mocht,
Hoe zijn middaghitte blaakte, schittering of gloed gezocht!
Ach! het bloed in 's grijzaards aadren is geen vuur, geen lichtvlam meer,
Door geen boezem in te dwingen, afgestraald uit hoger sfeer.…
Meeuwen.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.008 De meeuwen sneeuwen aan uit verten al bedolven:
Vleugelig vlokkenspel in avonds luchtenvreê.
Het is een wiegen en een wieken, een ópgloren
En dovend deinzen, vlucht van grote vlinders, wit
Van zeegnend manelicht op veld vol leeljenwit:
Lichtvlinders, boogjes glans uit manelicht geboren.…