7174 resultaten.
Net opgestaan, de dag vangt aan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 Ze bevalt me op die bank
De stof zo blauw haar huid zo blank
Het scherm zo tomeloos haar boeiend
Ondanks het zonlicht dat er gloeiend
Als een voyeur omheen bestaat
Voordat het neervalt op de straat
De stilte rekt zich zalig uit
Tot in een zangerig gefluit
Van vogels zwart als hartenbloed
Hij wijken moet
“Wat is er schat?”…
Op te hoog vuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
490 weerkaatste
die ik beschreef
met de eerste
woorden waarbij
openbaarheid het
gegeven van ons
samen leven in
bestaan tussen
twee werelden
een onmogelijke
opgave is zonder
echt schizoïde
te zijn of dat
dreigen te
worden onder
een voortdurende
stresshemel
waar schrik
zijn blauwdruk
in de hersenen
projecteert is het
met zwart-wit…
Droomhotel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
394 Er brandt altijd licht in de villa
met de zwarte luifels en in
de kamers van het achtergebouw
waar nooit iemand te zien is
De toeristen die er komen, moeten wel
een dekmantel zijn, het is een stil hotel
Soms wordt er piano gespeeld -
een heldere spanning in de nacht
De hele situatie doet me denken
aan handelingen die ik ken
van films en…
wie telt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
442 wie telt weet niet waar hij aan begint
duizend dingen laten geen spoor na
niemand volgt de dodentreinen
telt de uitgestrekte mijlen
niemand wil met een zwarte reis
de witte wolken bereiken
achter verre bergen de onberekenbare val
van zwermen vogels
witte brengers van engelenbrood
niemand die het verteren kan
gif laat sporen na…
Voor M
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
538 nachtelijke gedachten
kruipen onder de huid
te veel om te bevatten
te groot voor het gemoed
de Zwitserse zwarte koeien
brengen me op de koebellen
geluid door vrienden uit de Alpen
voor mijn dode broer
het traditionele klingelen valt me zwaar
hij heeft het vaak gehoord
ik kan mijn broer nooit meer vinden
we verloren elkaar uit het…
Een waarheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
408 draaien
bladzijden om
als de dagen
verstreken zijn
in de stilte van
kleine uren
turen we nog naar
de laatste letters
het blanco wit
zal weer een
volle dag gaan duren
ondanks het samen
heeft ieder een
eigen inhoud aan
het boek gegeven
niet dat we niet
nieuwsgierig zijn
maar waarschijnlijk
wel bang om een
waarheid te lezen
die zwart…
LAISCCLXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Hemelblauw is hoe zwart in licht verstart:
onbewogen vliedt alles van ons heen
en ruimte laat slechts leegte in ons hart.
Dat onverschil daarbuiten maakt ons hard
en iedereen draagt maskers dag en nacht.…
Ironia
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
640 uit regenbogen spaar ik kleuren
om zwarte gaten te verlossen
uit hun donkerte
het blijft een dingetje
op mijn bucketlist
met snaartheorieën
hemelse klanken componeren
zou een waardige tweede zijn
muziek als zoete bekoring
donzig neerdalen op aarde
wordt een moeilijke oefening
hier moet ik de wind verzwijgen
en alles wat op mijn ziel…
Verwarrende gevoelens
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
655 Weinig wit, heel veel zwart,
het maakt mij onzeker, het maakt mij verward.
Wil je diep in de ogen kunnen kijken,
het liefste niet meer van jouw zijde wijken.
Geef mij mijn verloren licht terug,
dan geef ik jou, die steunende hand in de rug.…
Eigen schaduw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
672 Er is een zwarte bladzijde
over het ruisen van het leven
bedoeld om in alle eenzaamheid
aan een vreemdeling weg te geven
een duistere schaduw van jezelf
wanneer je niet meer kunt praten
het dolle feestgedruis is afgelopen
vergeef jezelf tussen de zondaars
je doet wat je niet kunt laten
maar je bent lam en straal bezopen
keer je…
Morgenrood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
564 de tijd is de wind die blaast
en uitsterft in donker water
een gaan zonder terugkeer
het onoverwinnelijke valt uiteen
een gaai vliegt krassend langs de takken
uit het ijzer dwarrelen vonken neer
het geruis van koude populieren
een zwarte sluier strekt zich uit
over de aarde en bedekt haar
met bitter as uit de wolken
kruiken gevuld…
De laatste storm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 het hoog opspattende water
van de woedende zee
zoekt een opening
naar de zachtgroene aarde
onbeschermd door
afbrokkelende muren
staan standbeelden
hun monden wijd
opengesperd
een angstaanjagend
aanzwellend geluid
is de voorbode
een lugubere
bijna zwarte lucht
komt dreigend
naderbij
de totale vernietiging
barst los
de aarde…
onnavolgbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
529 terwijl goden over graslanden
achter demonen raasden
de mens op eeuwigheid jaagde
plukte iemand de laatste
zomerroos in het zonnerood
plantte iemand een amandelboom
terwijl een vlinder bezweek toen
de lucht haar vleugelslag licht beroerde
drakenbloed zich kronkelend
in het duister verborg
verslond de nacht de stille
zwarte schepen…
Vandaag in november
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
609 In deze allesomvattende stilte
heb ik je liefgehad met zilte tranen
in een grote ademzucht onderweg
naar de zon,
en onder wolkenluchten
vandaag in november
vind ik mezelf terug
in jouw oude brieven
liggen mijn eenvoudige
sentimenten vastgelegd
door zwarte penneninkt
en opnieuw zou ik je lief
willen hebben, het liefst
zonder relatie…
zonder reisgids
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
513 als je groot en klein vergeet
grijp je zo maar naar de zon
of sta je op ’t puntje
waar alles echt begon
dan kun je
op je eigen verwekking
neerkijken
als was ‘t de oerbron
voel de kille streling weer
van die ene hand
door jouw lichtjaren heen
of knikker de sterren
in ’t zwarte gat van ijdel heden
waarschijnlijk
ga jij je dan wel…
Avondrood
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
435 De witte vredesduiven
hebben de hoop opgegeven
ze vliegen niet langer
naar de zilveren hemel
bodemloze antwoorden
door niemand gegeven
ondergaan het verwoestende
duister van de ondergang
de dag een fiasco
zwarte bladzijden
onzichtbare zinnen
nooit meer beminnen
uit vergeten boeken
zonder persoonlijkheid
donkere wolkenbedden
in…
Ringslang
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
466 op een dwaalspoor door het labyrint
van de stad die onthoofd is, verzengd
in de gloed van een fata morgana
als ogen met zwarte mascara
weerspiegeld in glazen van wijken in tinten die op elkaar lijken
het dorp van de Os en Nieuw sloten
de bomen als eendere loten
aan takken ontwricht van hun stam...
Wat een puinhoop, die Ring Amsterdam!…
Het regent
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
142 Rode en zwarte paraplu’s,
Zelfs in mooie regenboogkleuren,
Beschutten tegen de regen
Zonder paraplu door en door nat,
Ik draag ’n jas met ’n capuchon,
Mij deert d’regen ook niet.
Dan wijken wolken voor de zon,
En gaan de paraplu’s dicht.
Ik ruik dan die typerende lucht,
Na regen in de warme zon.…
Ansichtkaart
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
341 in een stuurloze droom ontvang ik een ansichtkaart
iemand zendt me vanuit Auschwitz
vele hartelijke groeten
geen afdruk op de voorkant
geen teken van leven
het duister treedt binnen
de geur van het einde schemert
tussen stille bomen
bergen zwarte aarde brokkelen uit elkaar
de doodgraver duwt spades
in ontelbare handen
vele…
Over woorden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
480 Ik weet niet of er woorden bestaan
die het brute breken kunnen verklanken
de zwarte weemoed van het gaan…
Talmen
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
529 hoe kraaien in dichte
bomen krassen
watergeesten kronkelen
in woeste grond hoe
zwarte engelen zich verschuilen
achter struiken de buizerd
hongerig boven velden zweeft
hoe wolven huilen in
duistere nachten
de grillige wind gestaag
bloembedden vlecht
hoe de dood in
koele watergronden
geduldig wordt gewiegd
hoe de veerman wacht
bespiedt…
Gesloten wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
315 Wijzend en schreeuwend
achter rolluiken zwart
de wereld gesloten
geen uitgang, geen start
mijn vinger die zoekt
naar een knopje van licht-
een flits, een begin
het dooft in mijn zicht
ik tast in het duister
mijn vinger wordt klein
verliest zich in muren
die nergens meer zijn
een knop die ooit licht was
blijft zwijgend en stil
alsof…
Invictus
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
285 Uit de nacht die mij omhult,
zwart als een bodemloze afgrond,
dank ik de goden, zo zij bestaan,
voor mijn ziel, die standhoudt.
In de meedogenloze greep van het lot
ben ik niet geweken, niet gebroken.
Onder mokerslagen van blind toeval
bloedt mijn hoofd, maar buigt het niet.…
Te stil om te horen
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
603 Vanmorgen zag zij
hoe vogels wegvlogen
dacht zij aan de zwarte dag
die zij niet wissen kon.
Hoe zij het tere leven
in haar lijf gekoesterd had
een ademen
te stil om te horen.
Vanmorgen voelde zij
hoe leeg haar lichaam was
hoe diep binnenin het prille begin
het einde in zich gedragen had.…
Tussen het malse gras
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
476 Waar zal je groeien, tussen het malse gras
en ga je bloeien, geurend naar de rivieren
die door het vlakke land aderen
jouw sterke wortels dieper en dieper
in de zwarte aarde van het nachtwoud
gegroeid op gangbare verwachtingen
een zeldzame bloem, met een mensennaam
gemaakt door het fantasierijke verstand
van een onevenwichtig dromend kind…
Iota
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
939 de fok
vlak voor de boeg schuimkoppen
tegen de steven brallen
als een scheepsorkest
dat in maatloze triolen
van meervallen en slangen
ter kaperen boog
bevond zich de leegte
van parasangen
tot het alziend oog
in de uitkijck riep
dat zich aan de einder
geen iota bewoog
maar driemasters met tientallen
vervaarlijk uitziende
zwarte…
Tergend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
364 Zwarte lichamen
welke het pad
als inkt beschreven
Rossige dragers
onder het gewicht
van zomerzaden
Lichte zoekers langs
stengels en licht
Zij bewogen als
afzonderlijke talen
De drager bij
de uitgang
De zoeker verderop,
de wachter dieper
in de gangen
Gewicht op andere
ruggen
De uitgang verplaatst
het spoor door
andere sprieten…
onvervuld
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
173 bij zonsondergang werden
de ramen zo roze als bloemen
totdat de zon de hemel verliet
om middernacht waren ze
zo zwart als inkt toen de dichter
zijn vragen losliet
de vergeefse verplaatsing
van letters van tafel naar inktbak
een gedicht dat niet werd gebouwd
hoe schep je taal als
zoveel verschillende woorden
hetzelfde betekenen?…
Het voortbestaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
79 De zwart geblakerde stammen
Weerspiegelden het verdriet
Dat zijn hart verscheurde door
Wat hem zonder kleur achterliet.
De verschroeide aarde hij stond,
Zijn voeten en zijn lijf verbrandde,
Bood geen zicht op 'n toekomst,
Waarin hij nu alleen leven moest.…
slapeloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
983 ’t Is bijna vijf uur in de morgen
Nog dekt het zwart de sluimer zacht
En weet zich in haar veilig geborgen
Die zich liet wiegen door de nacht
Ik sliep de slaap der rustelozen
Niet meer dan enk’le korte uren
Waarin ik even mocht verpozen
Een droom, hoe kort slechts zou zij duren
O, mocht ik toch eens langer blijven
Waar vredig dromen mensen…