Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.975):

Invictus

Uit de nacht die mij omhult,
zwart als een bodemloze afgrond,
dank ik de goden, zo zij bestaan,
voor mijn ziel, die standhoudt.

In de meedogenloze greep van het lot
ben ik niet geweken, niet gebroken.
Onder mokerslagen van blind toeval
bloedt mijn hoofd, maar buigt het niet.

Voorbij dit veld van woede en tranen
rijst slechts de schaduw van het onbekende,
en toch zal wat nog komen gaat
mij onverschrokken vinden.

Al is de weg nog zo smal,
al weegt het oordeel nog zo zwaar,
ik ben de meester van mijn lot,
ik ben de kapitein van mijn ziel.