inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 88.016):

Over woorden

Ik weet niet of er woorden bestaan
die de schittering van vroege sneeuw
of het zomerlied van cicaden verstaan.

Is er woord dat ergens toe leiden kan
naar olijfgaard pijnboomwoud of naar
het licht dat in de dood verschaalt?

Ik weet niet of er woorden bestaan
die een pad van ijs doen smelten
kilte en kaalslag kunnen verslaan.

Is er woord dat als gemis schuurt
en schrijnt over de huid woordeloos
van eenzaamheid?

Ik weet niet of er woorden bestaan
die het brute breken kunnen verklanken
de zwarte weemoed van het gaan

Schrijver: J.Bakx, 19 januari 2026


Geplaatst in de categorie: taal

3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 222

Er zijn 7 reacties op deze inzending:

KarelMaria, 3 weken geleden
Dank je wel, Joseline!

Arioso (Johann Sebastian Bach)

*
muziek die als gemis schuurt
en schrijnt over de huid woordeloos
van eenzaamheid ...

*
J.Bakx, 3 weken geleden
William Congreve slaat de spijker op de kop evenzeer als Bach die ons zonder woorden precies weet te raken. En jij KarelMaria brengt in je reactie alles bijeen. Dank je wel.
KarelMaria, 3 weken geleden
... of neemt Bach het over als woorden sprakeloos worden?

'Music has charms to soothe a savage beast, to soften rocks, or bend a knotted oak.'

(William Congreve)
J.Bakx, 3 weken geleden
Lieve reageerders…..dank en ik weet het ook niet.
Max de Lussanet, 3 weken geleden
@JB: prachtige fenomenologie van de ontoereikendheid van taal.
Juist daar waar woorden tekort schieten...
Eskimo's kennen wel honderd verschillende woorden voor sneeuw...
Trump kent er niet één!

@CB: ik zou eerder zeggen: als een zoeken dat niet opgelost kàn worden..
R.E.N.S., 3 weken geleden
Ik doe mee met het niet weten...
CB, 3 weken geleden
Dit gedicht beweegt zich op de grens waar taal haar eigen tekort erkent en juist daarin betekenis krijgt. De vragen blijven open en resoneren na, als een zoeken dat niet opgelost wil worden. Wat voelbaar wordt, is het verlangen om te raken zonder te bezitten, om te benoemen zonder te verharden. In die aarzeling schuilt een grote zachtheid: woorden hoeven niet te redden of te verklaren, ze mogen getuigen van wat te groot, te rauw of te stil is om vast te leggen.

reageer Geef je reactie op deze inzending: