4766 resultaten.
Burj khalifa
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
552 dan ruist in 't struikgewas het riet
dat nimmer buigt doch stil geniet
een vogel zwierend door de gloed een vlinder die hen 's ochtends groet…
Als het bloesemt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
699 Warmte omhelst mijn lichaam, als een zachte gloed van vreugde.
Wind fluistert, krachtig en vernieuwend, vol leven
en licht. Knoppen breken open, bloesems vullen elke tak, de
lucht trilt van geur en kleur. In tinten en tonen schildert zij een caleidoscoop
van vreugde, een ongekend lenteconcert dat het mooie voorjaar tot een wonder kroont.…
De Blinde Man en het Laatste Licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
110 En toch, als de storm zijn diepste dieptepunt bereikt,
en de felle paarse gloed aan de horizon bezwijkt,
fluistert een stem in de nacht: Laat het los, laat het zijn.
Er is een einde aan de strijd, een grens aan alle pijn.
De blinde man laat zijn wapen zakken in het zand,
en de rust keert eindelijk terug in het geteisterde land.…
vader en zoon
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.443 moment van absentie
wees alert
voor een boom jou velt
je lijkt het te controleren
maar ze spelen met je
de schijn van een rustige dag
in het bos
open je ogen
bomen, takken, struiken
liefde die ondefinieerbaar is
ik wil je
niet verliezen
maar kan je niet grijpen
of je bent verloren
onderschat de gevaren
van het woud niet
weg met het vuur…
Café
poëzie
4.1 met 8 stemmen
2.848 Dan in geroes van vele talen,
In spraak-gewar dat Babylonisch gromt,
We hurken om tafels, naar elkaar gekromd,
Als om een vuur, doende ónze buit-verhalen.
Daar zitten we onder zuilen als in dag,
Stoer lijf bij lijf, elkaar, wijl de uren vliegen,
Vertrouwelijk van 't leven te beliegen.…
HIJ DROOGT EN ZIJ WAST AF
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.637 en zijn ogen spugen vuur
strafschop voor haar leedvermaak
zo gaat het bijna ieder uur
zolang al als ze samenzijn
hij zeurt
en zij schiet elke keer weer raak
’Wil je koffie?’…
waar blauw de Here is
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.524 kom vrij met mij
de kaarsen dansen
donker licht en lust
benevelt zicht, drank
geeft ons de kans
te spelen met elkaar
gulzig voelen handen
dwingend bijten tanden
in het vlees dat zonder
vrees en schaamteloos
voor donker koos om zich
met passie te gaan openen
de hitte lijkt
een stukje hel
zonde is het vuur dat
wiegt en loeit en…
't Is eind augustus, zondag
poëzie
3.7 met 11 stemmen
2.235 . - Blauwig waas
Om verre dennen in laat middaguur;
Naar 't glooiend stoppelveld, vol sprietjes vuur,
Uit stofwolkjes van grindweg loopt een haas.
En ouërwets bolronde dahlia's
Gloeien, mooi evenwijdig met de muur
Van 't boerenhuis; laag tjisp'ren om de schuur
Zwaluwen, over 't pad langs 't ijzergaas.…
Water
netgedicht
2.8 met 19 stemmen
1.475 We staren
samen naar het reinste licht en dansen in de kalmte
van ons heimelijke vuur, het wrange aardse latend.
Broze vriend, nu kan ik amper nog dit lijdend
wachten dragen. Daarom dit lijkbleek teken:
mag ik me in u verweken? Me eeuwig maken
in uw tijd? Un baiser infini de Marie Cornélie.…
Ik zat aan 't roer
poëzie
3.7 met 15 stemmen
2.360 Jouw fosf'rend haar leek een roodstralend vuur:
En even zag ik de ondergaande zon.…
Mijn Drenthe
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
4.223 Bij 't vrolijk knappend vuur.
Die beelden uit dat zoet verleden,
Wat blijven zij mij bij!
Vaak heb ik zware strijd gestreden,
Dan hielpen, sterkten zij
En nu, ten volle dankbaar,
Wijd 'k u mijn beste lied,
Mijn heilrijk, heerlijk Drenthe,
vergeten kan 'k u niet.…
Kanaal
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.115 Een bries sluipt
over het braakland dat een naam kreeg,
'Groene Vallei'
over het kruispunt dat baadt in de smog
'Duizend Vuren'
De hitte straalt naar mijn lippen,
scheldende motoren.
De ochtendspits...
de jacht op afspraken in het prilste licht.
Ademnood van een chauffeur
om de grillen van een hondse klant.…
verlichte duisternis
hartenkreet
3.4 met 24 stemmen
1.583 gvoel
een gevoel iets te beleven
zo echt en puur
dat het waard is
ervoor te leven
ik ben van jou en andersom
jij bent jij voor mij volmaakt
en als je bij me komt
vergeet ik zo gauw jouw huid
de mijne raakt
zacht zo met oneindig veel geduld
zoek je met je vingers
mijn figuur
en ietwat ruw heb je me lief
maar het is gemeend en vol vuur…
Haven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
848 De schepen van geluk
Zinken tot de bodem van de hel
De eeuwig durende droom is stuk
En vormt zonder partner een eenzaam stel
Het heilige vuur laait weer op
Maar laat zich door de tranen doven
De liefde was een strop
Om zo je hart te kunnen roven
De duivels nemen de overhand
En verslaan de goden van het plezier
Ze vormen een onzichtbare…
Mijn man...mijn allesie
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.367 Dat ik zo ontzettend veel om je geef
Maar ik ga het je niet eens uitleggen
Laat het je wel voelen, zolang ik leef
Kijk hem nu lekker slapen, mijn man
Mijn allesie, mijn steun en toeverlaat
Die in mijn ogen alles kan
Voor ons door 't vuur heengaat
Dit is de liefde van mijn leven
Deze man die ik beschrijf
'k Zal liefde aan hem blijven geven…
Kamergeleerde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
780 Hij sprak in vreemde taal
over Het Boek, Het Vers,
met langzaam dovend vuur.
Wij keken van de ramen
naar de kale muur
en wij verveelden ons,
luidruchtig a-verbaal.
Na jaren kwam ik in 't
verpleegtehuis hem tegen;
hij was op zaal.
Rondom werd weer gelald.
Hij tikte lijdzaam met zijn lepel.…
Toen Moeder Aarde beefde
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.270 Lijkzakken vol grauwe, naamloze buren
ploffen in de grond, verteren in vuren.
En dan die blik, die radeloze blik van grote kinderogen.
De MENS gewikt en gewogen.
Elke geboorte gaat met vuil gepaard.…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren
van een passiebloem
rillingen, verstijving
het zachte zuchten naar meer
een bron, jouw lippen
wijken, krijgen kleur
extatisch vervallen in begeerte
het vuur…
Fabrieksrook
poëzie
3.6 met 8 stemmen
4.463 waant, wijl de lucht haar roerloos draagt,
En van benee haar hitte en arbeid schraagt,
Tot zij het wanklend hoofd verbergt in 't ijle, -
Zo steeg ik statig uit de nauwe laagt'
En stuwde een stoet van donkre drome' uit veile
En zieke ziel, - toen boog 'k het hoofd een wijle,
Waar de eigen geest tol voor de hemel vraagt: -
Ik zie me uit vuur…
redder van de nacht
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
909 liefde te omzomen
zodat engelen de tederen maken tot helden
zuig mij in je armen
redder van de nacht
vertraag het doodse malen
over het vermaledijde aardse dwalen
ik zweef met open ogen en vragende handen
op het immer lengende lover van lichte luchten
luisterend naar de slepende zoete stille zuchten
die eenmaal in mijn hart een
vlammend vuur…
Leidsterren van mijn hoop, planeten van mijn jeugd
poëzie
4.2 met 8 stemmen
4.759 Leidsterren van mijn hoop, planeten van mijn jeugd,
Vermogen ogen schoon, in hemels vuur ontsteken,
Als gij uw vensters luikt, zo ziet men mij ontbreken
Mijns levens onderhoud, een teder-zoete vreugd.
Want gij besluit daarin een zaligende deugd,
Vriend’lijke vrolijkheid.…
Sporen van morgen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
612 Ontstegen aan de middelmaat de dingen
waarin altijd een opwaart verlangen huist
zich te plooien in de tonen van hun natuur
de aard getooid in eigenwaarde,
gaan ze voor elkaar door het vuur
in tollenrantie en in vrije vlucht
daardoor kennen werelds grenzen niet
voor natuurlijke barriëres niet beducht.…
Levenslijn
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
930 zachtjes omsluit je mijn hand
fluistert me terug in dat
wat ooit gebeurde
de wereld verstilt, de tijd laat los
de gevleugelde zingt
een tinteling in mijn hoofd
hij leidt de tocht naar teloorgang
zwarte kraaien
dragen mijn schouders, hun schaduw
wijst het brandpunt
waaruit de sluier het vuur spuwt
waar ik verdronken water draag…
Veertig dagen
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
915 Veertig dagen vol van zoeken,
stilte, vroomheid, delen ook;
veertig dagen, zeggen boeken,
waar er vuur is komt er rook,
maar ook licht van nieuwe dagen,
kracht van Geest en sterk verhaal,
doen ze ons naar zin weer vragen,
spreken in hun eigen taal.…
Een bloeiend 2008!
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
995 bloemen
om het jaar tot een boeket te schikken
de witte sneeuwklokjes passen nog net
tussen de veelbelovend groene klimop
een kleur van ongerepte schoonheid
die zich laat aanvullen door de toekomst
seringen vertalen mooie herinneringen
als de kamperfoelie zonnige dagen omhelst
waarin ze zich slingerde om de gouden regen
terwijl ze vol vuur…
Langs 't meer schitterde 't vuurwerk, knal na knal
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.409 klankbonken naar 't dal;
En gouden-regens klommen naar 't heelal,
Naar de aarde wierp clematis paarse klokken;
'T leek of apotheozen samentrokken
Om ons, brandpunt van dubbel hol kristal:
Want weer droeg ons het luchtschip; en we speelden,
Twee zaligen, vangbal met sterrebeelden,
Dat Cassiopeia op je scheiding viel;
En toen ekstatisch vuur…
De zee is mijn aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 De zee is heilig vuur.
Zij woedt,
verteert,
zegent.
Golven wiegen en stillen nood.
Dwaze wensen verwaait de wind.
Zand en zout verstuiven.
Niets strooit zij blind.
De zee is mijn horizon
Zij kust,
raakt,
bereikt.
In haar sferen veer ik op.
In haar schoot word ik man.
Ontembaar bruist de branding.…
Enschedees cardiogram
gedicht
3.2 met 52 stemmen
20.301 Schoot je vol vuur gedichten af, zij was niet
licht ontvlambaar, vloog alles in de lucht -
zelfs hoogte kreeg je meestal niet van haar.
Het dichtstbij kwam nog de fietsstang - die blonde
haren aan je lippen, die blozend nodigende wang -
maar nooit, nee nooit heb je het hart gehad.…
Maanruiters
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
687 Geharnaste ruiters vuren
paarden aan om hun vurige
sprong te wagen, stranden
op harde kolders,maliën
gesmeed door een blinde maan.
Het duister sluipt met trage
vleugels door tij en zinken goot,
aangespoord door strakke
teugels, onthult het schuim op
paardenkaken, aangelijnd
door mensenhanden, wacht
hen een zekere dood.…
Op slag
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
634 krast ons kansloze bestaan
groeven diep en laat ons beven
is harmonie en rust beleven
langdurig en slepend vergaan
wordt op het pallet van bestaan
berustende grauwheid verdreven
door dodend vuur in gruwende kleuren
is de geest angstig sluipend heengegaan
dan veranderd weer onverwacht snel
dit neerslachtig angstig beeld
als een penseelstreek…