5143 resultaten.
ONZE EERSTE NACHT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
683 Grauwe wolken lagen boven ’t land
duisternis had al haar mantel gelegd
Samen wandelden wij, hand in hand
woorden werden met kussen gezegd
Duistere vrede hing over het gebied
waar geen enkel gerucht weerklonk
Zij die zich volkomen op mij verliet
was ‘t, die met mij van liefde dronk
Koele lucht maakte adem zichtbaar
in ‘t erg kort schijnsel…
Zie hier een schoon verhaal
poëzie
3.5 met 6 stemmen
1.004 Zij ziet de Rijn, de bergen dalwaarts glijden,
Zij speurt het Oosten af met vrome zin,
En eind'lijk, plots zij houdt de adem in,
Wie is de ridder die ginds aan komt rijden?
Keert hij thans weder uit het Heilig Land?
Zij tuurt en tuurt, dan wuift ten groet zijn hand
En daalt zij schielijk, ijlings van omhoog.…
Als glas
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.481 Leven is leven en ontmoeten
samenzijn verheugen wenen
Dood is stilletjes verdwijnen
laat harten zomaar verstenen
Ik denk aan jou en glimlach
zo lief en zo trouw als jij was
De warmte die je me schonk
blond haar doorzichtig als glas
Dood is dood en plots verlaten
niet meer kunnen aanraken strelen
Voorbij alles wat vrij kan ademen
gedachten…
in paradisum
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
589 er ligt een open tuin op jou te wachten
nu morgenlicht de nieuwe dag ontsluit
met elke adem haal je levens krachten
terwijl een merel luidkeels voor je fluit
temidden van de witte schapenvachten
rondom de vijverplas het groene kruid
met bloemenkleuren die je hart verzachten
de zonneschijn verwarmt je naakte huid
dit is de tuin waarin je…
heb je dat ook weleens?
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
722 het nu een mooie wolkenlucht is
of een hap van een banaan
geluk ligt soms in van die korte momenten
het zit 'm niet in een knip vol centen
niet eens in een heel gezond lijf
geluk zit in je ziel zonder kijf
op dit moment werd ik geraakt
door een plaatje dat ik ooit zelf heb gemaakt
plotseling bij het zien van dit geheel
benam het de adem…
gaan in liefde
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.104 gaan in liefde
toen viel alles even stil
ons hart in de jouwe, onze ogen bij elkaar
onze handen streelden al het laatste leven
buiten liet de zon een vlinder vallen
binnen scheen de dood op jouw gezicht
het was mooi hoe rust in overhand
langs ingevallen wangen -zocht
tot dat moment
waarin jouw laatste zucht
de allerzachtste adem…
Zeegolvende artieste
hartenkreet
0.7 met 6 stemmen
843 (voor Halil Moustafa)
Je lichaam zwelde op
gaf alle liefde aan het publiek
terwijl je tedere stem ontroerde
en iedereen roerloos op zijn stoel
vurig hoopte dat je geen octaaf miste
want Griekenland zelf trilde in jou
en de Middellandse Zee haalde adem
in de etherische klanken van je
zeemeerminnenzangprestaties
die Mozart, Beethoven…
Een wijle ten gronde
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
691 kijk stuurs nabije verte in
gedragen door lijfelijke steunen,
verscheurende schreeuwen
doen mijn hart kreunen
het is mogen raken aan de moeder
voorbij haar is er geen diepte meer
ik toon mijn tranen aan haar boezem
zuig haar liefde, keer op keer
*
na volle overgave
spannen mijn vingers zich aan
kracht rijst verstild op
hoor mijn adem…
Ik droomde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Wat is het dat zich in mij roert en groeit,
Is duur de zachtste adem van de tijd?
Waar kan ik anders zijn dan in het leven?
En in mijn eigen oerknal ingewijd?
Mijn tere huis verdort, daarbinnen beven
dromen van zon, van licht en regenboog,
In ieder oog groeit al een ander oog
dat hiervan van geluk niet meer zal weten.
Hier ben ik.…
Keervers
gedicht
3.0 met 19 stemmen
4.708 spelen
de lente een klaproos op slagvelden legt
als kinderen vragen waar vaders naar toe zijn
als wie er asiel zoekt geen brood krijgt maar steen
dan weet ik van zeeën
van nooit en nog verder
en dat liefde vluchtte
per voertuig verdween
er stroomt nog wat water door stille rivieren
er houdt nog één boompje haar blad even vast
de adem…
Mijn profiel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
591 Ik adem uit de fantasieën van oor tot
mond, in van het zwijgen van het nu
van nog verborgen vragen, nomade
van de toekomst en daarna misschien.…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 je
woord voor woord voor woord
de stille en holle klanken
uit je smal getrokken mond
vervagen vergrijzen kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen…
uittreden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
500 ik leef, adem, bewust
terwijl m’n lichaam slaapt
is m’n geest klaarwakker
zo vaak als m’n mond gaapt
brand ’t vuur van m’n ziel
als een kaars zonder voet
geworteld van m’n hielen
in een trance gelanceerd
klim ik geleidelijk door ’t plafond
om vanaf het dak van m’n slaapkamer
de stad te bezien
ik volg stadskanaal de vaart
langs het postkantoor…
Gelijke munt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 Ik wil de valse lucht die mijn adem blaast
niet langer laten rondwaren zonder doel.
Mijn ware aard onthullen die mij verdwaast,
want vriendelijkheid veinst een goed gevoel.
Ik heb mijn oren laten hangen naar de nachten
zonder ooit ontwarring te hebben bedongen.…
GROND
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
659 mijn voeten vinden stevigheid op warme grond
voorbij alweer de tijd van ongeduldig wachten
houd in mijn adem en verzink in mijn gedachten
hier is het waar ik mijn bestemming vond
nu werpt de zon haar stille stralen in het rond
'k voel de geschiedenis en denk aan alle krachten
die deze grond verwondden en een broze vrede brachten
proef hier…
in een andere kamer
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
818 wanneer ik eenzaam geworden of geen licht meer zie
op de tast mijn schaduw in een andere kamer zoek
waar stofraggen mijn huid beroeren
je warm gebleven adem
aan mijn droge lippen hecht
is daar rumoer van motten
het gerucht over vallend pleister
zwijgen alle schilderingen
als ik geen licht meer zie of eenzaam geworden
in een andere kamer…
Wezenlijk.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
477 Iedere ervaring hoe betekenisloos ook
is een adem die mijn bestaan bewaarheidt.
Zorgen door eenvoud gedompeld in helder water
en verspreid door lucht zo zuiver.
Luider wordt de stilte, donkerder het grijs,
duisternis doet dan zijn intrede.
Wezenlijk is alles in en om mij.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Op de blanke toppen van de
duinenrij maakte ze haar
uitzicht en boezem vrij,
de adem van de horizon
borstelt het golvende helm
en bindt het gebronsde haar,
gebleekt door het zout van
eerdere jaren, waaruit haar
meeuwen waren opgestegen.…
Stille tekens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
877 Zwalkend op het pad der weemoed
spreekt de taal zijn stille tocht
Een plaggenhut markeert verlatenheid
wanneer koude mijn ogen blind traant
De windhoos blaast een boomkruin kaal
lenig dansend
herfstig sjansend
wat meteen de adem stokt
En waar mijn geest de winter wacht
waarin ik jou zo naarstig zoek
met handen blauw gevroren
draagt…
Donker mooi als het licht...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
853 van eeuwig vooruitzicht
Terug zonder traan naar de zwarte filmrol,
verzadiging van elk hunkerend begin
In een duidelijker aards rock & roll,
op een toneel zonder podium gewin
Euforie in stilte, equivalent in geluid,
de balans in waarneming verstoort
En altijd is nooit slecht in goed besluit,
want licht wordt in donker beantwoord
Een adem…
Poesje voor Loesje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
831 Met haar handjes het poesje omklemd
werd wel zijn adem sterk afgeremd
hij kreeg het benauwd ze was te hardhandig
het deed zelfs pijn hij werd opstandig.
Hij krabde haar handjes
beet met zijn tandjes
ze gilde en hij viel op de grond
ze keek naar haar handjes ze was gewond!…
iets herkent de schuchterheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 meedogendheid van
tonen toont mijn gevoel erbarmen, het opent
wondertjes in mijn denkpatroon
***
buiten graast de kou op het terras, het groen
is grauw en dorstige vlagen wind hoeden
de vragen die niet willen weten van rijm of rijp, het
verliest ergens van maar van wat kunnen we
beter niet vragen
het voeren van de kippen sluist mijn adem…
Ruilverkaveling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
403 de weg die krult is toch het langst
verderop zie ik de anderen dolen
hun adem doet echo’s uithollen
nog overmand door de slaap van gisteren
met hoofden die halsstarrig knikkebollen
ook ik droom wel eens
van hekken en wallen doorzagen
op onbewaakte overgangen
als gedrukte woordwaarden vervagen
en ik ken de naam van het uur niet
betwijfel…
Magisch schouwspel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
656 Zie hier de volgelopen vlakte
versteende lapilli om ons heen
Enkele volbepakte kleurige reizigers
staan ademloos als bevroren stil
Zoveel ruig fenomeen, vaak in nevel gehuld
Dat verhalen vertelt alleen
al over 't onstaan en vervlogen tijden
Wadend door een magisch schouwspel
laat de ijzige koude van de rivier
een ieder van ons naar adem…
Lila aster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
465 Voor je iets zei,
hoorde ik jou,
mijn lief,
het woord van eeuwen
uitademen
en je adem raakte even
mijn nekvel,
zo zwoel en licht,
zo fris en loom.
Ik dacht:
ik neem je in mijn armen,
ik kus je, ik streel je.
Ik wist:
jij bent verdwenen
en toch aanwezig.
Op het tafeltje
een lila aster.
Jij vulde heel de ruimte.…
Ik blijf dat wezen…
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
425 en stamp tegen
mijn rupsenhuid van ijzer, door
schors van de seizoenen dichtgesnoerd
waarin de wereld zich telkens
openvouwt waaruit mijn naam
en ikzelf vervreemd gebleven zijn
laat de zon weer geboren
worden in het januarilicht
schreeuw me los, verlos
me als een vlinder in
haar ongebroken vlucht
de wind onvermoeibaar z’n adem…
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Als een krachtige boom
houdt dit lichaam vast
aan het ritme van haar eigen adem
verzoend met het doffe geluid van elke hartslag,
verlangend naar het neerstrijken van het leven
tussen haar dragende takken en blaren.…
Verjaardag (2)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
769 December is nog maar enkele dagen oud
als van overal de hip-hip-hoera's
de gelukwensen en wat men al niet zegt
op haar toekomen en haar omhullen
als dons als engelenhaar
wat haar wellicht het ademen enigszins belet
nu ze toch op de rand van 2015 zit
met vermoed ik het besef
één stap
en een zoveelste volgend jaar heeft me beet.…
Erosie?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
418 avond de
zonnen ondergaan
verbleken schaduwen
op de voorbestemde weg
in mijn tijd en ervaring zijn ze langer
rekken zich uit in het voortbestaan
het lichaam verliest aan kracht,
de lichten wordt milder, transparant
in de rimpeling van water door de warmte
van de huid ingebed , de tijd houdt me in
z’n greep en wijst mij met zijn adem…
op weg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
588 naar beneden drupt terwijl
wij onze tongen uitstrekken
en onze monden openen en happen
op dit eindeloze plein
vol roodmeesjes en kogelborstjes
en niet te vergeten de buidelbavianen
die zo het hunne denken van de geeuwen
en de djangovruchten
die over straat rollen
en maar rollen en rollen
naar beneden omhoog tegen de heuvel
we ademen…