6269 resultaten.
Duister
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.286 In het duister tastte ik steeds maar rond,
het was alsof ik de uitgang niet vond.
In het duister was ik radeloos verdwaald,
het was of de dageraad niet was gehaald.
In het duister zoek ik naar een weg,
waarom is er niemand die luistert naar wat ik zeg.
In het duister is het o zo zwaar,
wat is nu echt en wat is waar.…
Een stille getuige
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.423 we spraken over het leven
over de dood en alles er tussen
naar de lijn
waar niemand naar toe wil gaan
als we konden
deden we alles nog eens over
nu rest ons alleen
wachten op het sterven
als afscheid komt
kijk ik over mijn schouder
het voelt alsof je valt
ver uit het zicht
en zweeft tussen
deze wereld en een andere
zo stap je uit…
Zinloos
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.246 De dagen klinken hol zonder jouw stem
en doelloos dwaal ik door de klanken
die jij achterliet
een zucht, een lach, jouw adem
levenskracht voor haar
bij wie jij stilstond
lief hebt
had
de ‘ik’ in mij
het was alsof ik eindelijk
de reden van het leven wist
zoals ook jij vervulling vond
voor even
daar de zin van mijn bestaan
jou…
Patroon
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.502 verschoten leuning
plukken nog steeds in het niets
het tapijt waar voeten rust vonden
is versleten, verbleekt en wel kleurrijker
dan het laatste mooie boeket rozen
haar schaterlach en ondeugende ogen
worden gevangen bij het sluiten van
de lange velours overgordijnen
die de grond net niet raken
langzaam draait zij zich om
en vraagt alsof…
Eenzaamheid en vertwijfeling
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.262 Je liep weer door, je schouders licht gebogen en
kijkend alsof je je laatste duppie had verloren.
Opgelucht ging ik weer verder met niets doen,
maar ik voelde me schuldig, omdat ik wist hoe eenzaam
je was. Toen ik later in de straat keek was je weg
en je naam roepen zou geen enkele zin meer hebben.…
WEEMOEDIG SINTERKLAASGEDICHT
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
4.052 dit is het derde jaar dat ik die school
passeer, de kinderen staan er gedwee
- ze zitten in groep één of in groep twee -
te wachten op de komst van die Spanjool
ik fiets er langs, alsof ik door het dool-
hof rijd van mijn geheugen, lang gelee
toen de kabouter en de toverfee
de dag voorzagen van een aureool
het is terecht om hen niet te benijden…
de afgelegde weg
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
719 ik werd gisteren
naar een stoel verwezen
om heel even te ervaren
hoe leven zou zijn, zonder
ze namen mij
het struikelen af, met
vallen en opstaan
om het onvermogen
zelf te beleven, zonder
ik zag lager
hoe eng de wereld
ruimtes bouwt, hoe hoger
het doel leek, alsof tranen
en een lach zwaarder waren
van gewicht, zonder
gaven…
Vlokjes licht
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
2.379 alles is te schrijven
zelfs jij, mijn vlokje sneeuw
dat in de lucht blijft hangen
alsof je plagerig denkt
zie de vrede dit jaar maar eens
op een andere manier te vangen
creëer deze kerst zelf
wat vlokjes licht
en laat ze weerkaatsen
in ontmoetende ogen
warm je handen
niet in schoenen
maar in de handen
van een ander
alles is te…
Advent
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.471 zwartgesleepte sluier, soezende zomer
tuimelt lichtvoetig als een vilten stemvork
over ons glinsterdak, ondermaans bestaan
krioelt van noten, zingt van opschudding, klinkt
lentelijk, tot winterstof helderhoog zweeft,
licht wordt als groeiend gras haar bloemen
ten hemel richt alsof God spreekt, zij
vergeten dat bangtrillende kou
anders is dan…
was geketend
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
611 dwangbuis uit
mijn woorden te rukken als mijn
doodskleed nog steeds de muren schildert
met luide koningen die wild de maagden begeren
in een land waar ik nooit zal komen, zelfs niet met
de papiersnippers van mijn testament die onvruchtbaar
over eeuwige rust liegen en haastig de schaduwen volduwen
met zaad dat strijdend de troon raakt alsof…
Junkengeest
hartenkreet
4.7 met 14 stemmen
1.165 Spuit dan maar snuif maar
Rook je dan gek aan weed
Slik prik je broze aders lek
Wees afwezig stoned geniet
Lieg maar bedrieg mij maar
Je bent zo geslepen gemeen
Jouw ogen staan vaag wazig
Draaien om de realiteit heen
Vlucht maar ontken het maar
Bedrieg je zieke junkengeest
Doe maar alsof ik het niet zie
Gedraag je maar als een beest…
legifer ( toner van de wet) tweede versie
netgedicht
2.9 met 50 stemmen
7.596 lopend op de lange streek krijgt amos
gezelschap van een mager scharminkel
dat een soortgenoot tot leven roept
die wekenlang met franse krijgsgevangenen
van joodse komaf opliep terwijl een vijandige
bevolking hen aanstaarde alsof ze apen waren
bobby was vrolijk, dartelde om hen heen
en liet zelfs bij het ochtendappèl van zich horen
ze…
KLACHT
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
972 Zij reageert alsof ze werd geslagen
en ik krijg bars en bitter toegesnauwd
dat ik mijn grote mond maar beter houd
en niet zoveel moet zeveren en zagen.
Vaak is het slikken, als je bent getrouwd
met iemand die kritiek niet kan verdragen.
Dus zwijg ik, ook al is dat klatergoud.…
Hij blijft dood
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
764 Nog hoor ik de klank van je stem,
alsof die nooit meer zal vervagen.
De twinkeling die ik in je ogen zag,
lijkt ieder uur weer terug te komen.
En ik gooi mijn leven op de rem,
omdat ik het niet kan verdragen.
Geen discussies meer, geen lach,
alleen jouw gezicht in m'n dromen.…
Sterk
netgedicht
4.2 met 50 stemmen
20.410 Alsof je spieren krijgt
van liefde.
En kijk, het klopt:
het hart van oma
slaat nog altijd over
als ze opa ziet.
Maar nu hij oud is en te bed,
mischien nog net de hemel haalt,
loopt oma sinds een poosje
krommer en vraagt ze vaker
om mijn arm.…
zomeren
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.023 alsof het regenen kan deren
jij zomert in mij
van elke druppel
maak je strelende parels
en ik snap er eigenlijk niets meer van
wat valt er te leren?
wat doe jij met mij?…
Nieuwe kans
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
4.958 Ik tel de voetstappen naar jouw kamer
in het mooie, koude huis, wij praten
om te overleven jij en ik, wij
rijgen woorden aan elkaar en kijken
vooral kijken naar elk gebaar
meten de intensiteit van de ogen
Wij proberen weer alleen te zijn
na alle samen doorgebrachte dagen
houden elkaar vast en voelen
ons verliezen alsof we nooit
hebben bestaan…
Een ontmoeting
gedicht
3.0 met 55 stemmen
20.463 ze weer dikker geworden
en dat zijn vader beter gekleed was dan ooit
en dat ze niet moesten zeuren over wat
volgens hem onbetekenend was en dat - ,
hij had hen zoveel willen zeggen over hoe
wat hem betrof de tijd voorbijging
maar het bleef bij de dingen die iedereen
altijd zei en hij was blij toen ze weg
waren en hij over hen kon nadenken
alsof…
Jij was zo anders
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.361 Ik heb vrouwen gekend
vele vrouwen
Vrouwen
die lief waren
of gedreven
rad van tong
en mooi
Maar ergens was er iets
dat ik niet vond in hen
Hun blik was gericht
naar buiten
en als ik dieper keek
zag ik slechts leegte
Toen ik jou ontmoette
was het
alsof ik ontwaakte
uit een eindeloze slaap
Jij was zo anders…
zo speciaal...…
Grits
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
490 er staan her en der
wat omgevallen letters
net of het er niet meer toe doet
zo eventjes tussen leven en dood
nogmaals proeft ze
het zoete sap van perziken
ruikt de geur van zonnebrand
voelt weer de korreltjes
tussen toch gesloten vingers
die langzaam schelpen
proberen te verstoppen
terwijl zij leest
schudt ze haar lange haren
alsof…
de verleiding
netgedicht
3.5 met 20 stemmen
2.332 niet dat ik zoveel
luidop in woorden zei
of zo mannelijk
aandacht trok
neen, ze zag me
zoog me naar haar toe
als aasgier
met grijpende klauwen
mijn weerstand
was snel gebroken
alsof die er ooit was
toen haar aanwezigheid
als een paraplu
mij overdekte
en ik bijvoorbaat
verzoop in een
omgekeerd bassin
zweetdruppels
vertaalden…
Portret van Agatha Bas
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
877 Van af de eerste ontmoeting
laat het niet los
de wijze waarop ze ons volgt
Tijdloze Agatha,
speelt met één kijkmoment
ernstig, ze zegt
welkom en vaarwel
vanuit de eeuwige deuropening
die zekere honger
naar de onsterfelijkheid
van één vrouw en één kunstenaar
bijtende in alle uren en ogen
alsof ze kersen en appelen van
de korte…
De edelsteen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
620 in het puin
zag hij de edelsteen
hij was een kenner tenminste
dat beweerde iedereen
het afval dat hij onderzocht
bleek van een bekende
hij zag haar jong en niet verwend
alsof iets haar voor hem bestemde
ze leerden van elkaar de zon
de wind en ook verdriet waarderen
in het houden van vandaag
verlangden ze ook morgen te proberen
ze…
Alleen
hartenkreet
1.8 met 9 stemmen
1.574 Een lichaam kan hoe klein het is
eenzaamheid uitdrukken voelbaar
alsof een hand op de schouder ligt.
Mijn lijf voelt nu louter bekommernis
met een meisje dat zo jong al zwaar
gebukt gaat onder loyaliteit en plicht.…
de keuze
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
860 vandaag
beweegt er niets in de tuin
maar ik voel de kraaien nabij
wij zullen samen sterven of ieder alleen
door verdere dagen
de zomer is weg, straten worden langer
alsof schaduwen
geen bestemming meer vinden
voor de zoveelste maal
zie ik het kind opnieuw
ze woont aan de rivier
gevormd uit een beetje poëzie
en mijn innerlijke…
Ik doe het stap voor stap
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
744 veel dagen maanden jaren
gingen voorbij
sinds je voor het laatst fluisterde
welterusten schat
jouw kant van het bed
leeg en koud en onbeslapen
alsof je me nooit
vurig bemind
en met passie in je armen
genomen had
het leven is anders
zo zonder jou
ik red me wel
laveer tussen
euforie van dromen
of de harde werkelijkheid
elke morgen…
Jachten en jagen
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
820 De herfst is de tijd van de wind
die me jaagt en onrustig maakt,maar
er zit veel dieper nog een jacht, een
niet te stillen drang naar altijd maar
iets anders, niet luisterend en kijkend
maar alsof een boze geest me
kwelt en voortdrijft, niet te stoppen.…
Het spiegelend vuur
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
606 Ik heb ze gevouwen en beoordeeld
jouw musicerende briefjes
alsof de zon voor ’t laatst
de middag noemt en sober
wijzend naar jou het kermend
licht herkent dat zich om je heen
schaart, om toch vooral
het duister in je ogen te doorklieven
ik zag op het eiland een veld met dahlia’s
ja ook jij bloemde eens in kleuren
die ik niet wil noemen…
verandering
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
960 vandaag sta ik aan zee
en zie hoe golven doen
alsof de wereld niet veranderd is
nu ik door mij en jou verlaten ben
blijf toch... smeek ik de zee
die zachtjes uitwaaiert
over het strand waar
krullend schuim gelaarsde voeten streelt
naar terugtrekkend water
strek ik mijn handen uit
tot de verbinding is verbroken
en voetsporen zijn uitgewist…
zo spreekt de wind tot het droomhoofd
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
750 Hoe jij ter taal zwerft
in het zwerken
van een school woorden
met nieuwwassen vlerken
het schurkt er
aan de regen, het rijpen hijgt er
in een rijgen van kransen
en de windvlagen
die schudden
de woorden vallen er als pruimen
alsof je voorhoofd het stalen gebinte is
je gedachten metalen wind beslaat
en al het gesprokene als lood
platvalt…