8371 resultaten.
SU DONGPO
gedicht
3.1 met 7 stemmen
12.928 Een ander kan de woorden die te groot en te klein zijn
vergeten als ballen die hij kort na elkaar hoog in de lucht gegooid heeft,
maar neem hem zijn gedichten af en wat houdt hij over?
Hij wil nog meer gedichten schrijven, genoeg om de halve wereld te vullen.
------------------------------
uit: 'Eerst dit dan dat', 2004.…
September
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
545 Nevelslierten, lucht aan flarden,
dauwparels in een spinnenrag,
stralenbundels door gebladerte
van een koperen, omfloerste zon.
Hoe glorieus begint deze dag!
Wat kan meer poëtisch stemmen
dan een boom nog half verborgen,
verguld boven een watten deken
door de lage horizon-zon
op een laat septembermorgen.…
glazen wand
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.208 Het was zo glad als ijs
De muren leken wel van steen
De lucht van glas
De hoop was laag
Zelfs te klein voor geluk,
Want het vertrouwen was verdwenen als sneeuw
Vriendschap kwam niet door de glazen wand
Liefde drong niet tot me door,
Want mijn leven was alleen
Maar vandaag voelde ik het
mijn geloof in het onbekende
het verre mooie geluk…
Nat-Blad
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
884 Geelgroen en bruin
bezaaid over straat
Regen ,wind, mist
waar je gaat of staat
Bomen laten los
elk blad haar verhaal
Groeven diep gesleten
hun voeder bijna kaal
Ruilen van seizoen
de warmte nu voorbij
Bijna onopgemerkt
in het nieuwe jaargetij
Ik snuif de lucht op
van nat blad en kou
De geur die mij beroerd
herfst ik hou van jou…
Hebzucht in overwintering
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
726 dozen vol sigaren met gescheurde
enkelbandjes, gedoseerd en op rijm
gesneden in dozen die van heling
en eerzucht afkomstig blijken te zijn
wel met hier en daar een knaagrandje
want de muizenbevrijder
kent geen waarde aan die dingen
die eens in de lucht wolkjes gaan kringen
zelfs de al opgeraakte stompjes
in een verzameling van pruimtabak…
Soms,
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
503 streelt het verleden
als ruwe zijde, hunkering in
evenbeeld, waar ze mijn
droom in deelt en de
schroom en eindigheid
weet te ontwijken, verdiept
de draaikolk zich in weelde,
om de kern te bereiken, is
verdriet niet te vermijden,
in dat licht blijft niets
gelijk, waar de rede haar
bijt en ook weer voedt om
de liefde uit de lucht…
Kristalbloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
418 Nu pas zie ik
dat ijsbloemen
op het glas
door koude lucht
met een zucht
in schitterende
verschijningsvormen
prijken
we zullen vandaag
niet naar buiten
maar naar binnen kijken
hoe lichtstralen
een poging doen die
bloemen te ontdooien
als sneeuw voor de zon
uit zelfbehoud
voor later
vormen ze een regenbui
ééngeworden met
alle…
Betoverend blauw(Griekenland)
netgedicht
4.9 met 60 stemmen
1.210 In dit land
struikel ik niet maar
zie de stenen zingen in de zon
handenvol juwelen
eeuwenoude wijsheid
binnenin de ziel van het zijn
ontstaan door stralen van warmte
lichtjaren ver hier vandaan
gekleurd en gevormd
van vroeger tot nu
en later
door zon, lucht, water
zand en zout
het hart van een steen is niet koud
maar een baken van licht…
Een wonderzucht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
488 sieraden aan het strand
geliefden blozen als de rozen
verstrengelde innigheid
loopt hand in hand
kringelrondjes drijven
rond zilte vissen die krioelend
wachten tot het tij zal keren
de zon zakt langzaam weg
zeilen manoeuvreren, laveren
in rood gekleurde sferen
tientallen vogelvleugels
zwermen vliegensvlug
in vrijheid door de lucht…
Zaailing van zwarte grond IV
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
866 het wicht van Brechtje zoog zich
aan haar borsten, de kaakjes geklemd
rond rode tepels, stalen de ogen
ongetemd het licht van valse vorsten
die in blinde woede het gepeupel
door het hengstenpad joegen
kreupel geslagen braakte Krelis
zijn gif op het ritme van de roede
de lucht verdonkeremaande
zwarte raven op hun onheilsvlucht
terwijl…
"liefde" in een luchtbel
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.503 Als een luchtbel, hoog in de lucht.
Kijk, zei zij,..met een verlichtende zucht...
...onze luchtbel spat uiteen...
voel je die druppels om ons heen..?
Dit is ons laatste restje verdriet..
want meer dan dat.. was er niet.
...hij begrijpt haar wel..
al scheppend van.. alweer.. een nieuwe luchtbel.…
Elke keer opnieuw
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
601 peppels kwispelen
met hun toppen in buurtwegen
een muze van trots
oh, zo eerlijk, zo vrij
bladeren dempen gekruist
als druppels van één toon
met kleuren en schaduwen
dat vormen kent
wijd vertakt is in het licht
net als woorden, die opgaan in noten
door de winden van het hart
bloed en adem
tussen land en sterren
in de lucht van licht…
Twee kanten van water.
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
605 We reden onder luchten, bevoeren de golven
raakten bedolven door wat
werd voorgeschoteld en ingeschonken
We werden niet moe, en maar niet dronken:
we hebben vanmiddag -aan twee kanten van water-
de zon gekust.…
In een schrale wind
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
543 nog midden in
mijn bloementuin
vol lentegroei
en zomerbloei
sprokkel ik
de vruchten
van mijn bestaan
bij elkaar
opkomend groen
verdroogde in
een schrale wind
tot zorgenkind
een zomer die
niet warmen wilde
betrokken luchten
die het hart verkilden
ik las de aren
van het veld
heb als volwassene
geoogst in geld
de herfstmand…
Nooit meer oversteken.
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
534 Samen beleefden we een nieuwe wereld
met veelkleurige luchten
en een zon die nooit onder gaat
Hij is alleen van ons
en van niemand anders
met kwalijke bedoelingen
Alles hebben we gezien,
geproefd en geroken,
zelfs de pont
die nu nooit meer zal oversteken
hebben we gezien
Nu zoek je mijn vroegere ik,
met meer gevoel en meer begrip…
onweer
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
876 kracht uit je arm
de zin uit het leven
je was pas vier
groeien was pijn
kijken naar
afzien van
maar binnenin
onrust en honger
innerlijk ongeschonden
verbeten streven
surrogaat leven
maar iedere avond
toch weer naar huis
met je krachteloze benen
je kromgegroeide arm
geen zin meer in leven
en weer slaat de bliksem
hoog in de lucht…
Jij bent de godin
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
531 ik zie je
na de lange nacht
het leven scheppen
jij geeft groen
aan gras en boom
schemert blauw de lucht
laat in wit
de wolken komen
dromend op hun vlucht
opent bloemen
in de kleur van het seizoen
ontsluit het donkere van toen
jij schenkt ziel
aan alles om je heen
zonder jou ben ik in kou alleen
jij bent de godin
die leven schept…
Veillsonnaz
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
873 er weer en hoewel
ze zich eerst in nevels verstoppen
vertonen ze zich na enkele uren
bergen van ongepolijste helderheid
de stappers aangetrokken ondervinden we
geloften van wolken, zon en wind
murmelende beekjes, fladderende vlinders
onopgesmukte beelden omringen ons
de onophoudelijke stil fluisterende schoonheid
schenkt ons zuivere lucht…
Onheilspellend
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
900 het gehuil is niet van de lucht
maar dringt door tot op het bot
grijze nevel nadert de grote stad
spreidt zich uit met diepe zucht
onheilspellend schijnt het dwaallicht
tikt een rijs zachtjes tegen een zerk
klinkt geritsel van bladeren dichterbij
daar gehoor het overneemt van 't zicht
penetrant de geur van vergetelheid
onder de voet gelopen…
De kolenkit van moeder
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
550 blotevoetensneeuw
gelesporenpies en de laatste afdruk
van dit jaar, voor mij geen grote maat
het passen heb ik afgeleerd
klompen uit en klop de sneeuw
uit de plooi van je broek, deuren dicht
de kolenkit is pas gevuld en kijk uit
dat je niet op mijn breiwerk zit
aan de muur hangt Volendam in het Delftsblauw
er hangt een siddering in de lucht…
Gebonden
gedicht
3.0 met 4 stemmen
6.061 Want waartoe gaaft gij dan uw bosschen, heiden,
Uw luchten, wateren en ruime weiden
Den mensch als lokaas van zijn plichten weg?
Het is het woord van velen dat ik zeg.
Er zijn er meer die snakken naar ontkomen,
Wier hart uw zeeën meedraagt in hun droomen.…
bronnen en barsten
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
636 aan de ochtend
jezelf nabij
maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit
zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken
of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken
tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt
in het diepe van de lucht…
Ik wandel met voeten
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
725 wolken witberen helder
als ik de horizon aanschouw
aan het verlaten strand
alleen diverse vogels
vergezellen mij op de wandeling
er is een zoutzilte zeelucht
dat zweeft in de lucht als een trotse veer
ik wandel met voeten
in maanwitte duinen met open grenzen
dat maakt iets los in mij
en ik herdenk: nu blijde
de wonderlijke magie van…
Herinnering aan vader (II)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 De lucht die ik proef is vol vergane winters.
Pomanders nagelen kruidig de weemoed in mijn geest.
Ik meng hun geur met die van smeulend hout
dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden.
Zo was ik kind...
Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur,
terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…
gevallen engel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
608 gevallen engel
het leefde van de lucht in je longen
tilde door je maag heen de zware stenen op
tegen je te zwakke rug aan
het begon op deze dag met negenenveertig uren
een koude week
de eerste bladeren vielen
en jij zag de engel voor jouw dood aan
overschrijd geen grenzen
wie zonder naam een rots kan zijn
mag als lijk bekeken…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 zo hier en daar
een boom die geschiedenis vertelt
of een bos vol frisse geuren
een tuin vol weelderige bloemen
park met borders van kleuren
waarin concerten van vogelzang
mensen op bankjes langs paden
rust van water in rivier, meer of beek
geluid van klaterende waterval
wind zacht ruisend door de kruinen
geluk onder stralend blauwe lucht…
Vrijheid
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
850 gestroomlijnd, zonder enige weerstand
stijgend, dalend, door de lucht
al mijn liefde en pijn
gebundeld in een kleine beweging
ik wou dat ik jou kon zijn
niet te hoeven denken aan
de leegte en pijn
mijn handen om jou
vrijheid, dat is wat jij wil
ik ook
mijn handen ontvouwen zich
laten jou los
zonder het te weten
put ik kracht uit…
Onweer
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
692 Maken wij elkaar ontroostbaar
hou ik mezelf als kind op schoot
languit liggen op een draagbaar
en even vrijen met de dood
schreien wij dezelfde tranen
zodra de zielen zijn ontbloot
ver van huizen en van banen
hou ik mezelf als kind op schoot
onze weerzin tegen onweer
dat valse lucht met water hoost
spant regenboog als ommekeer
naar diepe…
familie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.371 (de boomklevers liepen snel omhoog- omlaag
en soms vertrokken traag wat waterdragers uit de lucht)
er werd een glimlach om me heen gelegd
heel zacht uit ogen neergedaald verwarmde
het mijn haar
ik voelde klein, onzeker ook, maar niet bij jou
je droeg me door het bos
in zusterhanden, broederhart, zo zeker
als de bomen
levend over bladgroen…
Zomerdromen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
494 Het licht valt als druppels
uit de lucht en voert
geuren mee die sporen
naar een tijd waarin
ik op kleine voeten
naar de bronnen van
de dromen liep.
De lindebomen groeiden
toen tot in de hemel
en behoedden mijn dagen
die vol zon stonden
en er toch al heimwee
werd geboren.…