35704 resultaten.
Kompas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
577 vissen in een vijver
zonder aas toe te voegen
wat versta je onder gevulde ijver
als altijd lege handen je droegen
ik leef zo het leven brengt
eerst beheerst, vooringenomen
later draag je mee wat is verzengd
soms beklijft dat aan gewenste dromen
het is zoals het is, niet meer
doch zeker ook niet minder
het is wuiven met een gevonden veer…
Essentieel begrip voor kerst en vrede
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
527 Als wij eens de vrede van Kerst
Echt zouden leren begrijpen
Weer wensen het ware geluk
Liefde voelen en tonen voor alle mensen
Bereid tot delen van voedsel en bezit
Dan zou de aarde hemelse glans vertonen
Vrij van jaloezie en haat
Wat scheidt ons nu dan nog ver van liefde
Door egoïsme en dom gedrag
Nee, als wij werkelijk Kerst leren begrijpen…
Lazen ogen mee
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
521 niet zo scherp
daar speelde de lach
met mimiek een
doorslaggevende rol
begrepen worden was lol
pas toen zij echt
iets wilden zeggen
probeerden dat met klanken
uit te leggen lazen ogen mee
kwam er diepte in
communiceren en voorbij
de grens van nu konden zij
ook eindelijk presteren
de vroege dichter was zijn
leeftijdsgenoten ver…
Sedona
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 en zakken weg in de schaduw
van zwarte wolken, ik wacht
op dampende opklaringen
die weer kleuren schieten
in mijn stille huis
De dag heeft veel tijd
en al die tijd sta ik hier moe
hard te werken, emoties
heen en weer te kaatsen
tussen alles en niets, een voor een
ze te bundelen in het prisma
van mijn hart en ver…
De Koerdische vluchteling
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
568 Schrijver ben ik - was ik - ben ik
Mijn pen geworteld in Koerdistan
De uniformen pakten mij op
Rukten mijn snorharen 1 voor 1 uit
Al waren het woorden tegen hen
Sloegen en spiesden mij met stokken
om er een punt achter te zetten
Een zin kende ik niet meer
Ik schrééuwde VERWARRING uit
Nu woont mijn bewerkt lichaam
in een ver en vreemd…
Universa
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
422 Maar zodra je weg weer,
hoe ver we uit elkaar
alsof we
steeds andere, nieuwe
universa bevliegen
flauw en vaag je wetend
op een achtergrond
Hoe het verlangen de kop opsteken kan
je terug te halen
jou, raadsel, met open ogen te zien
weer als blinde
je te voelen.…
En U
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Hier en nu,
in vers geweven,
smijt ik mijn laatste greintje tederheid op de bühne,
omgeven door sneeuw en hagelstenen -
En u...
U verstopt uw stiften achter zonnebrillen,
en pulkt mijn hulzen tot purschuimgedichten.…
Dat zonmoment
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
441 zij was geen
kolibrie of bij
maar haar
sfeervolle plaatje
overweldigde mij
vingers die
voorzichtig het
hart opende waar
daglicht zacht
naar binnen ging
op dat zonmoment
spiegelde de bloem
zijn bloei in
specifieke kleur
aan het firmament
dat beelden zond
langs nanodraden
naar een ver heelal
waar ook vingers
waren van jouw…
Vergeten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
609 Oh ja, die oud collega door de drank ver heen
en die blondine met mannen bij de vleet
Ik mag een biet zijn als ik hun naam nog weet.
De tijd heeft in mijn hersens aan cellen zitten knagen
Het geheugen is vaak weerbarstig en gaat haar eigen gang.
Maar dan opeens komt er toch weer een naam opdagen
Dementia praecox ben ik bang.…
In een ademtocht ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 Stap nimmer in een trein
zonder bagage met je dromen,
als jouw trein arriveert in
wat vreemdsoortig oord,
niet ver van je vandaan, dan
vind je in elke stad of plaats
je onderkomen, of in een bocht
van je bestaan, waarvan je de
naam nooit hebt gehoord,
dan is het doel bereikt, dan
leer je eerst wat reizen betekent
in de wereld…
OPTELSOM
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 wat we soms vergeten
is dat we niet meer zijn
dan een optelsom
misschien van boeven of andere proleten
zo gezegd klinkt dat wel stom
misschien zelfs wel van profeten
een gedachtegang toch niet zo krom
maar vertel me wie kan het weten
wat zich in ons ver verleden
ooit onoverkomelijk eens ontspon
ach bedenk ik van denken moe
wat doet het…
nagelaten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
590 ver terug in de tijd
liet jij je brieven na
zijn het impressies
van jouw binnenruimte
een onverwachte diepte
in wie je eigenlijk was
lees ik je waanzin het diepe
litteken verzonken in je huid
jij schreef de brieven
wie ben jij dan
het onmiskenbare handschrift
zet aarzelingen in draf
voor lange tijd maak ik
jouw brieven zoek…
HERDENKEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
602 ze droegen zwarte
en bruine hemden
stampten alles
in en uit de grond
schreeuwden met
heel harde stemmen
hoe lang hoe lang
gaan we dit nog herdenken
die onmenselijke
volkerenmoord
we zijn bijna ver
genoeg om te vergeten
hopelijk duurt dat
nog heel lang heel lang
velen leven opnieuw in angst
zijn weer als toen
voorzichtig bang…
Elan
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
465 Gisteren las ik op onze site
Dat stof tot nadenken zich op blijft hopen
Wat wij ons eigen maakten ligt maar binnen
Als loze spinsels die ten dode lopen
Een schrale oogst van wat ooit was gezaaid
Waar is het dat een kiem zich zal ontginnen
Een vers dat van zichzelf een oorsprong heeft
Dat wat onstuitbaar onze geest doet waaien…
Bloemen Poëzie
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
462 Op vleugels
van ongelijk
stort ik neder,
op vleugels
gezalfd
met olie stijg
ik weer op
kom naar
je toe met een veer
in het Woord
leg ik mijn hand
in het Woord
is het goede
stroomt de liefde
de barmhartigheid
maar ook de pijn van
het vervolgde volk
mijn broeders
en mijn zusters
de haat die ons
verwondt om
het breken
en delen…
Levende lijve
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
386 Nooit hadden we kunnen denken,
dat het ooit zo ver zou komen.…
TIJD HOUDT HUIS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 ach jij
ik kwam je tegen
het leek een kleine stap
maar was zo schokkend groot
pats boem zo uit een ver verleden
ze zei herken je me niet
ik zag aarzelend hoe de tijd
huis gehouden had
ze was ooit zo mooi toen ik haar
in mijn geheugen achterliet
en ik begreep
in een flits heel even
jouw lichte huivering
het subtiele beven
en je…
Het werkelijke bestaan?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
356 de
toekomst te vergaan
waaruit een
purperen maan
hem uit het verleden
baarde in een
sacrale metafoor en in
het daglicht vergaarde
in de fluistering
van stemmenrijk en
vanuit het bladerdak,
van eigenwaarde
met energie geladen
door uitzicht van de dromen
in inzicht openbaren daardoor
onsterfelijk te worden,
zijn we van ver…
mannetje Ties
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
364 en je mama’s
tedere bedroefde
handen voelde op
op het zachtste
plekje op je hoofd
toen die
overweldigende
liefde resoneerde
in je fragiele
gave baby-lijf
toen wist je dat
het goed was
een leven lang en
daar ver voorbij zullen
ze van mij houden
dag mannetje dag
mannetje Ties
ga nu maar je
ouders houden je
tot in…
Groentenboer
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
709 Drie aubergines – niet te groot,
Of nee, doe er dan toch maar vier
Lekker, grillen en met vers brood
Twee peren en die appel hier
Ik heb altijd “anders nog iets?”…
Bevrijding
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
528 een wattenstaaf zonder snot
eindigt ver in je strot
al voel je je wat rot
het is toch gewoon te zot
zet die prik er maar in
er is een klein begin
oudst, ouder, oud
zorgzaamst, langzaamst
ziekst, zieker, ziek
het is misschien de griep!…
soms
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
508 De zon het groene gras
die blauwe lucht
van toen wij zelf
de bron
van plezier maakt akoestiek
de kleintjes waren
Zij staat voor me
vaker staat zij daar
misschien al ver voor deze zomer
soms
mag ik op haar handdoek passen
soms
weet zij mijn naam
ik pas op
dat is alles wat zij vraagt
Zomerdagdromen
lang ging het goed
wij leken…
Haast Pasen
snelsonnet
3.4 met 8 stemmen
655 De kippen daar zijn opgetogen
– dat choco-ei gaf schele ogen –
en gaan nu bar vroeg uit de veren
om grootse leg te garanderen.
Bevlogen leggen zij de dagen door.
Reeds klinkt hun paasbest kakelkoor!’…
Het Gerucht Gaat
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
473 het hangt het hangt
waar iedereen zo naar verlangt
koeien als kinderen zo blij
bespringen met bokkensprongen
de jonge verse frisgroene wei
het bos ritselt liefdevol
met tedere geuren het gerucht
wie herkent de opbloeiende klanken niet
van de vogels die de stilte vullen
met hun aanzwellend teder liefdeslied
de wind strooit het over ons…
Prachtig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
588 Acht pogingen om
het woord prachtig te peilen:
de wijze waarop de pauw
zijn veren showt
de Eiffeltoren priemt
door het oog van een drone
de bollenvelden met hun kleurpatronen
de geboorte van een deerne
of een zoon.
Dat je bent teruggekomen om
je ongelijk te bekennen.
Hoe fonkelt het licht op de golven!…
Deze lentegift
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
427 jij bent
als zacht fruit
in harde handen
die de energie
al ver voorbij
de tanden
hebben opgebruikt
door alleen al
de geur van
deze lentegift
nog zijn de
kraampjes dicht
maar het warm
aroma ontsnapt
tussen de zeilen
uit de vol voorjaar
opgetaste stalletjes
nog houdt een klein
probleem de
verkoop tegen
het is de
donker
dreigende…
Debacle van de eeuw
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
572 .* de stadionbouwers welbedeeld
In Qatar, met Van Gaal, komt ver De Leeuw
Mét rouwrand, in het debacle van de eeuw
*In tegenstelling tot…
Verliefd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
480 Het wekt verbazing
dat ik in gedachten
bloemen laat verwelken
in de eenzame vaas
op het dressoir
ik leef nu vrolijk verder
met een tuin in mijn buik
in een jurk die te groot is
om stilletjes in te wonen
en jij in een ver landschap
traint jouw manlijke spieren
voor de omvangrijke spiegel
die diepe dromen laat zien
later wanneer…
Voorjaarsdauw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 wordt nooit meer zo als toen
jouw ziel nog puur en onbedorven
onaangetast door maatschappelijke
belangen, niet meer gevangen was
al lang geen prille puber meer
geniet je van jouw lichaamsgeur
ouder dan je gisteren was
jongeling voor de toekomst
de ochtend is uit mist ontstegen
jouw onderbewustzijn voelt kaal
dit is de tijd voor een vers…
Boze Droom
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
430 systemen goed te krijgen
Er zijn onverwachte effecten
of knellende eisen
Niemand is verantwoordelijk
Leiders afzetten, dictators
vermoorden maakt niet uit
Het volk gedoogt de opvolger
Er is hulp nodig
Van buitenaf, maar
de grenzen zijn dodelijk
voor menselijkheid
Dus moet ik kleine dingen
waarderen, een oogopslag
de wolken, een keer vers…