637 resultaten.
Sigaret
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
733 De sigaret slaat niet aan tot haar derde alcoholische benutting
Dan paft ze hem weg en maakt ze zich klaar om een nieuwe te bietsen
Ze is geen roker, maar ze snapt het genot
Dit is een euforische wending die de scherpe randjes doet slijten
De bladeren aan de bomen krijgen weer vorm,
gezichten gaan weer spreken,
en ze denkt “nu ben ik aan het…
Lentelicht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
527 Bloesems dwarrelen
als vallende gedachten
in de ochtendlucht
De bloesems openen zich in
stil ochtendlicht, hun geur is pril, maar
draagt al het zuchtje van verdwijnen. Bloemblaadjes vallen
als ongezegde gedachten, de takken buigen terug naar hun kale oorsprong.
Langs de rivier glinstert het water
als bewegend glas, maar aan de rand kleven…
Vlinder van het licht
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
274 Kleurige vleugels
vlinder glijdt door zomerlucht
stilte in de lucht
Onder een zachte hemel
glijdt een vlinder over het blad, zijn
vleugels glanzen als dun glas in het zonlicht. Een
trilling raakt kwetsbaar het hart, en de wereld lijkt even stil te staan.
De wind wiegt voorzichtig
de randen van de bloemen, een fluistering
langs stengels…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 De ziel van een boom
groeit wortels zo natuurlijk
klimt dan naar de zon
In stilte ademt hij het
licht dat tussen bladeren zwerft; wortels
luisteren naar de taal van het grondwater. Tijd beweegt
traag door zijn vezels heen, als herinnering zonder begin of einde.
De seizoenen schrijven
hun letters in zijn bast; elk litteken draagt
het gewicht…
Herfsttranen
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
447 Druppel op een hoed
wereld weerspiegeld in klein
stilte van de herfst
Eerste traan rust op een
dor blad. Hij glijdt langzaam naar de
rand en blijft daar even hangen, alsof hij luistert naar
het zwijgen van iets dat voorbij is - een stem die nog nadraagt tussen de bomen.
Daarna volgen anderen in
een ongekend ritme. Ze dalen neer op
mos…
De zachte stroom van tijd
netgedicht
2.3 met 10 stemmen
430 Vergankelijke bladeren
drijven langzaam mee op de stroom,
draaien hun eigen kring van loslaten, en ik blijf staan,
luister hoe het verborgen water de ongehoorde novemberverhalen draagt.…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Ergens vergeet een blad dat het groen is,
als het zich laat dragen door de fluistering van herfst.
Het verlangt naar één laatste blik,
één zachte bevestiging van zijn bestaan,
voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen.
In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden,
als een traag vloeiend verhaal
dat de wintergrond met stille gaven zal…
Bloesemdrift
netgedicht
2.5 met 32 stemmen
663 de lente ontwaakt
bloesemgeur drijft in de lucht
tegen de schemer…
De dagen die achter ons liggen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
264 Leeg parkbankje
waar wij ooit samen zaten
alleen wind blijft
In het stille kantelen van de
ochtend komt een zachte helderheid vrij
die door mijn binnenwereld trekt, een herinnering
aan hoe kwetsbaarheid soms het enige is dat richting geeft.
De dagen die achter ons liggen
liggen niet als gewicht maar als dunne
huidlagen die ik voorzichtig…
de muren
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
175 vaak zijn het de muren
die mij binnen
danwel buiten houden
zij blijken dan invoelbaar
of een gevisualiseerde opstandigheid
een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal
maar soms
overleven ze de eeuwen
die wij goden moeten doorstaan
dan kunnen wij nog duizend keer proberen
te vliegen
onze hielen lichten voor de zon opkomt
alsnog moeten…
Ode aan Hiroshige
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
269 Maan boven het veld
wilde ganzen verdwijnen
nacht blijft nog even…
Het stoffige zilverglas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
127 De gezichten in het glas
waren ooit van vlees en bloed
een jonge man met vrome ogen
een moeder die zacht zong
nu zijn ze opgelost
in het kille kwikzilver van de tijd
hij schraapt de achterkant
van de spiegel kaal
in de hoop een glimp
van zijn eigen jeugd op te graven
maar hij vindt slechts
het stof van een mislukt bestaan
zijn vingers…
De stille terugkeer
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
732 En wanneer regen hun randen
verzacht tot bijna niets, blijft slechts een dunne
herinnering achter in donkere aarde, waar het verval zich
mengt met nieuw begin en vergankelijkheid ademt als een stille terugkeer.…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.
In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf…
Gevallen blad
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
23 Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets
Het laat zich niet haasten, dat loslaten
van de tak die het zo lang gedragen heeft.
Het rust nu even in het gras van de tijd,
zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert.
Soms vangt de huid alle geluiden te hard op,
soms glijdt de dag geruisloos langs je heen.…
Schemerrood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Zachte schemering
streelt de kwetsbare klaproos
en grijze wolken
De klaproos staat
langs het pad waar stof en stilte
elkaar ontmoeten. Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.
Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder…
Herwaardering voor Van Herwijnen
snelsonnet
4.8 met 4 stemmen
770 Carol...Ik was hem eigenlijk vergeten
Althans, ik denk er niet zo vaak meer aan
(Bekende weg die spelers dikwijls gaan
Alsook degenen die nog van hen weten)
Het beeld is schrijnend midden in de roos:
'n Levensloop in 'n kartonnen doos…
Mijn Lied
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
977 iemand naar mijn verhalen
Ik verlang naar een antwoord
Ik weet dat het er is
Voor mij nog een gemis
Nog nooit een ander lied gehoord
Iemand heeft het gecomponeerd
Wie heeft het geschreven
Heeft Hij nog niet genoeg geleerd
Waarom blijft Hij noten weven
Handen die klappen
Is mijn enige wens
Mijn tijd om op te stappen
Afscheid van een vergankelijk…
Laat ik nu leggen lichte dingen
poëzie
3.3 met 22 stemmen
2.408 Laat ik nu leggen lichte dingen
op haren lijf en gauw verganke-
lijke, laat het zijn rozeranken
en bloemen andere en trosseringen
en wiekevlokken van grote bleke
vlinders en blanke dauw geregen
aan herfstrag, alles wat van de vege
lente nog is, die gauw verstreken;
en iets van zonlicht, nu ik het kuis
en koel…
in het woud van morgen
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
792 raap de bladeren, mijn zoon
in het woud van morgen
ze vertellen van wat is geweest
maar vooral wat komt
en dragen de vergankelijkheid,
het sterven,
doch ook de nerven
van wijsheid die bevrijdt
buig, mijn zoon
voor de aarde in bloei
vertraag je pas
bij het voelen
van het zachte mos
denk daarbij
aan de mensen
die onevenredig woelen…
Dauwdruppels
netgedicht
4.9 met 66 stemmen
2.514 In mij zetelt het ongewone en vergankelijke
dat altijd weer om voorrang schreeuwt,
slechts mijn hart beheerst het ritme, samen
verder dan de niet mis te verstane fluisteringen
van een gedroomde onmetelijkheid.
dat jij mij schonk in alles wat niet kon.…
Herinnering van morgen….
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
543 Vergeet je heemtuin niet,
onderga de vergankelijkheid
in alles wat er is, versta de
schoonheid in elk segment
van wat je vergeten bent,
verteer de wisselwerking
die een omhelzing biedt,
eet uit de hand van de
betrekkelijkheid in het licht
van rozengeur en maneschijn.…
Pats!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 als wil
Ik het moment vangen in
Mijn hand die zich meteen
Daarna sluit, maar tussen
De kieren van mijn vingers
Is het al weer gevlogen
In de tijd, en mijn leven
Niet meer dan louter vergankelijkheid…
Roos
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
679 Want schoonheid is vergankelijk.
Dus pluk een roos
en neem er dan ook maar
de doornen bij.
De distel heeft geen hinder,
ieder gaat hem uit de weg.
Hij kan bloeien zo hij wil
en hij geniet,
samen met zijn mooie vlinder.…
Rust in je hoofd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
701 Laat de wereld even voorbij waaien
het ziek zijn is al zwaar genoeg
maak je hoofd leeg en denk aan niets
het is niet te verklaren waarom de een
meer moet lijden dan de ander
je bent een man zonder land
een toekomst zonder horizon
een verleden vol vergetelheid
vergankelijk op weg naar het einde
ik heb je lief gehad in barre tijden
de…
Lege fles
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
581 Lege fles was je maar vol gebleven
alles is inherent en incompleet
door grove vergankelijkheid
vergeten in het dagelijkse nieuws
door deze worsteling met eeuwige dorst
mijn baard groeit harder dan mijn salaris
er zitten bladluizen in de frisse avondsalade
ik laat de moed vooralsnog niet zinken
in de badkuip vol met geurig badschuim
je…
ontmoeting
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
907 van mij mag
de hemel komen
zei hij
en ik begon aan mijn
derde taartje
ik zag hem dromen
van een bestaan
zonder aardse pijn
het huisorgel
speelde als automaat
klanken van bach
zijn vingers
toonden het verraad
van vergankelijk bestaan
die hij reeds
bij aanvang van 't leven zag
toch was zijn engel
nog volledig aards
en gastvrij…
Zo de steen bedoeld is
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
949 Ook jij kunt me niet bevrijden
van vergankelijkheid of van de steen die geen echo’s
wil herhalen. Niet zonder toeschouwers of minder schaduw.
Dat weet ik,
antwoordde je.…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 verdiep me in oude foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting…
Opstaan van het beest
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
483 Verstand heerst en voorkomt
dat ‘t gevoel escaleert, maar
soms staat hun ziel in brand
gaan gevoelens - sterker als
de leer - in hun brein te keer
Even zijn ze weer het beest
-dat wij lang zijn geweest-
zonder besef van tijd en van
vergankelijkheid, primitieve
toestand van redeloosheid
Hun wankele geest
overgeleverd aan gevoelens…