1075 resultaten.
Haiku Voor Alfonsina
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
410 Jij de dichter jij wachtte
Het einde niet af
Jij koos voor de zee
Daar liep je statig en trots
Over de bodem
Zeepaardjes schelpen
Lichtgevende zeewezens
Begeleidden jou
Vol van verlangen
Hebben zij uitgekeken
Naar jouw poëzie
Die jij zal schrijven
Voor hen op de zeebodem
Dood was niet je eind
Het was een begin
In de diepzee…
ER GAAT NIETS BOVEN GRONINGEN, OF TOCH!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
469 ER GAAT NIETS BOVEN GRONINGEN
ja, ja in figuurlijk zin
maar letterlijk natuurlijk niet
De Groningse Waddeneilanden
onbewoond en puur natuurlijk
Rottummerplaat en Rottummeroog
mooi oog en een plaat van een eiland
daar ben ik vriend van
daar zet ik ooit voet aan grond
dan kniel ik, kus de bodem, in alle stilte
ga ik op in onze meest Noorderlijkste…
Koude oorlog
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.304 Elk glas heeft zo zijn dubbele bodem,
dubbele betekenis, dubbel bedrog.
Een veelkoppig monster dat leeft
van gestolen dromen, verstopt
achter een vizier van zwijgen. Hier
ligt een man onder een doodwit
laken te kijken naar een raam
aan het eind van zijn hijgen.
Donker ommuurt, verslagen in strijden.…
mijn lijk zal tussen hout betalen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
843 het bos is hol
de bomenrij komt
maar niet naderbij
het pad is al verleden
ik wil de stammen voelen
de sappen horen gaan
maar ze ontwijken
kijken me niet aan
ik zoek wortels
om de boom te raken
maar in de bodem
vind ik enkel gaten
het blauw dat
hemel biedt is er
nu niet, bladerkronen
dichten zich volkomen
angst laat me verdwalen…
Vrijheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.530 je kunt me blinken zien
als een zeiljacht of een schip
varend aan de zilte kim
niet meer dan een verre stip
mijn verhalen die zijn stil
mijn tranen zijn onzichtbaar
de straffe wind is met me mee
mijn zeilen zijn onklaar
mijn angsten zijn verborgen
geen maan of leidend ster
het anker overboord gegooid
maar de bodem is te ver…
laat ik het zo zeggen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
875 laat ik het zo zeggen
nee nu,
het ijs weer dunner wordt
de bodem omgekeerd
als roerloos spiegelland
bijna vervalt in vroeger staat
het oude kind
dat dragen wil
en alles ook verdragen heeft
dat kou verhulde
en licht weerkaatste
met vastgeknoopte schaatsen
losjes op de rug
nu spreek ik –
niet van toen –
na vele winters op een rij…
Verzuchting
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
704 Als woest water die mijn oevers
doen inkalven en jouw bekken
uithuizig wordt in mijn bodem.
Zullen wij ons dan bloot
te glunderen leggen voor elkaar?
Als een kamerheer en
een Chinees theemeisje?
De uitkomsten van ons vlees
en lusten samentellen op het telraam?…
Bloesem van Magnolia
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.450 Zacht dwaal je neer
als naar de bodem van de zee
waar je opnieuw zal bloeien.
Maar wees geen bloesem die
opstijgt en nooit meer terugkeert
naar haar witte lakens.…
Vaakbeestjes
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.555 In jouw ogen zijn, verdrinken
zinken naar de bodem waar
kalk en zout conserveren
schelpdieren, anemonen hechten
Draai om vrouwen van Lot
bedek de ogen, volg of versteen
zie geen meteoren brandend dalen
onmensen smelten in de straten
Massief blijf ik bewegen en jij
kraakt steen, verkruimelt mij
krakend tussen de vingertoppen
van duim…
dansende beuken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
640 de grillige verstarring
van dansende beuken
reikt naar de hemel
een dreigende storm
het bladergoud verdoft
de geur van de herfst
warrelt door het woud
raast over de bodem
de wolken sluiten en
verdonkeren deze plek
een veluws mysterie
woelt in de razernij
vannacht zal de legende
in ‘t zilveren maanlicht
nahuiveren door dit woud
in…
Vluchtend zand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 maar diepgebogen spijt
toen ’t spreken mij nog toebehoorde
in talen wereldwijds
het gezucht van falende duinen
en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos
de afstanden schiep werpt nu
stroken nevels met aan de randen
het stoffige vluchtend zand
zelfs het water krijt strepen
aan de horizon en ergens
ligt een driemaster diep verzonken
op de bodem…
Hoe diep
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.213 zij groef de jaren op
en stuitte telkens
laag na laag
op wat opnieuw met pijn
weer bovenkwam
waar ligt de bodem dan?
hoe diep moet je nog gaan
voorbij de jaren die zij deelden
nog verder dan de rituelen
dan liefde vol intimiteit
nog sterker dan de steun,
geborgenheid?…
Het oog van Pasen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
620 Toch raakt de zon mijn huid
zo anders nu je handen me
zalven, me raken
tot aan de bodem
van het geluk
je lach bloeit in het oog
van Pasen en al het nieuwe groen
is de pleister die de herinnering bedekt
aan de lente die slechts boze dromen baarde
en onze harten uit elkander dreef
maar het anker haakte aan het besef
dat liefde onvoorwaardelijk…
Zonnestraal
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
558 In een zwarte woeste wereld
waar wolken blijvend samenwoekeren
de bodem zompig kluiten blubbert
wacht ik op dat herlicht moment
waar tussen duistere dagen
een spleet van zon zal vallen
zo schrijden doet de wereld
tot glimp van nieuw begin.…
bedrogen kom ik uit
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
690 en ik mijn droom fantaseer
waar ik in fabelen door krochten
marcheer en hoerensteegen markeer
door te urineren tegen hoekstenen
van steeds een nieuw adres
de diepgang van de gracht
waar mijn kiel in is blijven staan
of gehaakt aan de bodem en het eind
van een oud leven
ergens blijft mijn hart steken in
bovenstaande woorden en wil ik…
Grieks
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
734 Een land met Griekse mensen, gestrand in de ellende
Schreeuwend om hulp met centen, het is een grote bende
Bij mij groeit de gedachte,ik sta me af te vragen
Heeft het nu nog wel nut, water naar de zee te dragen
De put vol helpend water, heeft zoals men het bekijkt
Na rijkelijk geklater, zijn bodem nu bereikt.…
Wet van Archimedes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 Ergens toch moet de bodem
vaste voet aan grond bieden,
hoewel ik meestal afdrijf van
daar, waar ik zou willen zijn.
Van hogerhand ontbreekt het
helaas aan toereikende uitleg.…
Ver weg, zonder mij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
586 Badend in duister
Verlangend naar jou
Drijf ik op de oceaan
Verloren in het gemis
Gedachtes raken bevangen
Verleden, heden, toekomst
Zink langzaam,
Tot de bodem van het bestaan
Een diepe slaap
Vervult mijn wens
Geest overstijgt
Stroomt weg
Naar een plek
Waar ik jou ontmoet
Waar zielen versmelten
Het duister verdwijnt…
Meren en poelen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
532 De meren van zwartgalligheid
zijn somber o zo diep
verleid je niet erin te zwemmen
geen bodem die je daarin ziet
haar doel is al zuigend
jouw levenslust te remmen
je verdrinken in verdriet
Zoek liever die kleinere fijnere poelen
die heldere koele klare
ze zijn niet zo bodemloos diep
zij zijn de juiste de werkelijk ware
die het opperbest…
Verlatingspijn
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
390 hij heeft de
blikken die jij
hem vol liefde
hebt geschonken
tot op de bodem
leeggedronken
jullie samenzijn
had niet alleen
de fraaie schijn
van liefde maar
voelde ook diepe
verlatingspijn
afscheid met
schrik in je blik
maar ook weten
dat ik terugkom
want in voor even
is geen vergeten
pas later kwamen
staan en gaan
in…
Waar het water laag staat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
632 Hij werkt waar het water laag staat
Een dagelijkse inloop van honger en dorst
In zijn boot, staat het water hoog
Al zijn paarden heb ik bereden:
De vurige, de snelle, de krachtige
Er staat water in de boot
En terwijl híj zorgt voor water en brood
Stap ik in de jol met overtollig nat
Schep schep voor schep
Een bodem in het vaartuig
Het…
In strak staccato
netgedicht
5.0 met 217 stemmen
411 ik
het zwart bruine
rotsblok hoorde
spreken in het
aanwakkeren van
een ijskoude wind
er werd ons
geen uitzicht op
warmte gegeven
in het donker
ogende gat dat
als opening sprak
in strak
staccato geselde
wind het gesteente
waar de vegetatie
het liet afweten zonder
enige vorm van houvast
nog sluipen
restanten over de
bodem…
bloeiden letters
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
458 letters
tot woorden met
de warmrode inkt
van het leven
zij krulde de
rechte delen tot
een harmonische
dans verdiepte met
kleur iedere
kant tot een
emotioneel
expressief in
uiterst gevoelig
liggende tendensen
van zinnen in
warme analogen
die in alle bestaan
naar de uithoeken
van misverstand
zijn gegaan en in tijd
tot op de bodem…
Nietszeggend
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.657 Samen toekomst kijken,
terwijl liefde vooruitliep op
rotsige bodem... puntige stenen
in uitgeslepen grotten.…
Carrousel
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.632 Zij ligt op de bodem
van een eindeloze, onmenselijke en machteloze uitputting.
Hij put zijn kracht uit haar tranen
en verspreidt die met een gewetenloze veelvuldigheid,
waarvan de dominerende en beestachtige stank mij overheerst.
Een carrousel waar menselijke gevoelens
steeds meer wegvluchten
en waar een ziel geestelijk ineenstort.…
maar als ik lach zie ik je rug
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.155 wanden
je wilt mijn ogen wel maar
kaatst mijn blikken terug
ik speel met jou dat spel
maar als ik lach zie ik je rug
je stapt alleen de wereld in
met handen vol verlangen
je speelt altijd met tegenzin
want niemand kan je vangen
je bent zo welkom maar
je hart ontsnapt als ik je raak
ik kan je niet meer knuffelen
omdat je zonder bodem…
lacht om die trieste atomen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.264 breekijzers roesten
herinneringen slapen
in nachten zonder schaduw
ooit scheen de zon
langs de maan op de sterren
blind voor de dag
mensen krioelen op
de bodem wroetend in
de tijd, de wind blaast erosie
verbeter de wereld
en jaag op de dood voor
een nieuw perspectief
sporen horen hier niet
vandaag is gegeven om
het leven te…
Botshol
gedicht
3.3 met 16 stemmen
12.826 Geen bodem waarop schaduw meevaart.
Helder het zwartst.
Onttrekt zich in verte aan verte
onttrekt zich in vlakte.
Water onder water
luistert niet. Likt niets los.
------------------------------
uit: 'Botshol', 1980.…
Reikte je de hand
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
803 het waren geen tranen
een tsunamie of
de springtijvloed
maar langzaam
stijgende emoties
en het deed je goed
in ontspanning
verwaterden gevoelens
het eerst in overloop
je wilde uit
het zuigende moeras
nog met de ogen droog
ik reikte je de hand
jij ging op eigen
krachten weer aan land
en weet de bodem weer
ja dit gebeurt…
Venster
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.131 Januari baart schrille dagen
schenkt fluisterdunne lichten
luchten, wrang en jachtig
waaien onheilsberichten
tegen de heldere ruiten
beslagen blijven mijn gedachten
traag trek ik tekens van toen
door het brakke vocht
op het glas van vandaag
waarop het vergezicht stokt
druppels aan het vingerschrift
zoeken een bedding
naar een onbekende bodem…