548 resultaten.
Zomers geluk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
475 worden palen geslagen
gekleurde doeken vrolijken het goudgele goed van ontelbare korrels
de hemelblauwe kleur
ons zonnige humeur
geen wolk als saboteur
De zee kent ons gemoed
net als haar eb en vloed
ze hoort elk verhaal
stilzwijgend aan
een golf van opwinding
in levenslust stelt ons gerust
de zee geeft de zomer
prikkelt elke dromer…
Dronken duisternis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
135 En de muzikanten spelen door, vals en ongestoord,
totdat de laatste dromer in zijn eigen slaap smoort.…
DE ZWANE
poëzie
3.9 met 8 stemmen
2.602 En kalm in hare avondlust
bij 't zoet gesching der mane
ligt langzaam drijvend op het meer
de dromerige Zwane.
De dichterlijke vogel mint
het maagdelijke water,
en baadt wellustig, spiegelt, drinkt,
aanhoort het lief geklater.…
De andere kant van de stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
867 Kijkend naar de regen
die voor het venster langs valt
in het licht van de eenzame straatlantaarn
tijdens het vallen van de avond
Beelden van herinneringen
vervagen langzaam in de tijd
slechts het verlangen naar de liefde
doet hem leven
Aan de andere kant van de waterlijn
waar de oceaan begint
daar waar het wonder en de dromer…
Verleden weg
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
1.149 Het stijgt, zompige damp van ijle nevels
zwieren als spookachtige slierten, fluisteren
van her en van vergeten
hoeveel schreden deinden over de holle weg
waarop ik mijn stappen zet
hoeveel karren spoorden hun gewicht voor mijn dromerige voeten
kromgebogen bomen zegden gedag terwijl hun versteende
wortels trilden onder het verloren gewicht…
Ingewijde ogen
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
725 Zoeken naar terugkomen van ver
gaat zij voor anker in zijn blijvend veilige haven
dromerig terugblikkend naar weleer
toen ging hij haar ziel als nog vreemde laven
oude wonden geven alweer bekend zeer.
Zij gaat vastberaden voorbije wegen
met ingewijde ogen opnieuw betreden.…
Aan een vriend
poëzie
3.6 met 14 stemmen
3.649 Toen wisten wij, wij gulle dromers, niet
Hoe luttel de ontwaakte overschiet,
Hoe vaak de slang zich schuil houdt onder bloemen,
Hoe vaak de zon het dorstig veld verschroeit,
Hoe soms het kleinste wolkje ’t onweer broeit,
Wat ijdelheid wij hier als leven roemen!…
Naar buiten gauw, om bloemen in te gâren
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.405 De min verjongt mijn hart; ik, arme dromer,
'k Meende t'allen kant de jeugd te vinden,
En juichte: hé, naar buiten, lief! 't is zomer
En alle mensen zijn mijn goede vrinden.
O liefde! liefde! gij kunt 't hart bedriegen...
't Is winter, 'k heb geen jeugd en weinig vrinden.…
Lente boomgaard
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.758 Is 't niet of uit zonhemel neer kwam strijken
Een vlucht van vlindertjes, zó neergevallen
In dromerig verpozen? Duizendtallen
Van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken.
Al mondjes 't leven drinkend in de lucht,
Gretig, intens; en 't goudlicht neergezegen
Liefkoost en koestert ze. - Ritsling van vlucht
Van klemen vogel even...…
'Ik heb het Rood van ’t Joodse Bruidje lief’
gedicht
3.1 met 7 stemmen
5.805 wingerdbladen
om haar heen, een ruif is zij mijn haverkist,
mijn stoof van suikering, de kozende struise
een struikje broos, ik heb mijn hand op dit
broodje gelegd – de ruiker van haar konen
rozen, zij is het blote fruit aan mij geopend,
ruigte van het toegedane, schoon ontluiken
in hoofs genegenzijn, o vroom beschuitje,
boterschaapje, vlam van dromerig…
De Essentie Van Geluk
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
847 Geluk zit in heel kleine dingen
zoals een pas ontloken bloem
in dauwdruppels van de vroege morgen
een oogopslag
een enkele zoen
Het zit in kijken naar de sterren
in stralen van
de ondergaande zon
soms zelfs in koele regendruppels
en in een witte roos
op het balkon
Het zit in dromerige golven
in lopen langs
het uitgestrekte strand…
Jij bent
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.287 Ik ben de droeve, dromerige hei —
jij bent de purperen bloemekenssprei.
Ik ben de mosplant, zwart en treurig —
jij bent het viooltje, fleurig, geurig.
Ik ben de kamer vensterloos,
waar duister heerst en kou altoos —
jij bent de luchter met gouden armen,
die 't al verlicht en 't al komt warmen!…
Lenteboomgaard.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.482 Is 't niet of uit zonhemel neer kwam strijken
Een vlucht van vlindertjes, zó neergevallen
In dromerig verpozen; duizendtallen
Van vlerkjes fijn, die vleugelbloempjes blijken?
Al mondjes 't leven drinkend in de lucht,
Gretig, intens. En 't goudlicht neergezegen
Liefkoost en koestert ze.…
de uitkijktoren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 de kleuren van de lucht, zacht en pastelgetint
begeleiden de warrige droge grassen in de lichte dwarrelwind
die deze symfonie van dromerig verfijnd gebeuren
vergezelt om alles lichtjes te doen bewegen, op te fleuren.
een zeldzaam vogelgeluid
klinkt hier en daar bovenuit
verrassend telkens weer
meewerkend aan die specifieke sfeer.…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 Hij is een stille dromer, sluiter van de rij. 's Avonds telt hij
stenen voor het slapengaan. Ze liggen warrig door elkaar,
zwijgen voor het bedverhaal. Heel even een moment,
met komma's en met punten, rustpauzes. Hij daalt in,
straks beginnen de weeën. Muren zijn niet eindeloos.…
blijft het speelse kind
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
767 weet vanaf het verre strand
dat jij je geen seconde zult
vervelen want de zee die we
gaan delen is altijd bij de hand
mijn spaans en italiaans
griekts jou langs
turkse kusten en in het
witte waterschuim zal
jouw gebruinde lijf weer
zacht en ook ontspannen rusten
wij zullen overgaan
van lente naar het zomers
eens waren wij de dromers…
Loodzwaar juk.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
879 Op wollige zweverige donzen wolkjes lopen
Zwevend dromerig kinderlijk naar de helle sterren turen
En mooie lieve kleine schaapjes daar erg hoog ontwaren
Gelijk 't gelaat ontsierd door bloedende vlijmscherpe tranen
Bittere bikkelharde tandjes kervend in toch mooi hart.…
Het oude huis
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
416 Het oude herenhuis
Staat deftig aan de gracht
Hij ziet mensen wandelen
En een kind dat vrolijk lacht
Dromerig kijkt het huis
Naar de bomen aan de waterkant
Hij beschouwt ze als zijn vrienden
Ze zijn lang geleden hier geplant
Het huis staat er al eeuwen
Iets verzakt en iets versleten
Heel vaak gerestaureerd
De laatste keer is hij vergeten…
De Notre-Dame van Parijs
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
427 Er zullen heel veel mensen, overal vandaan
komen, om de kale ruïne gade te slaan,
dromers, lezend in het boek van Victor Hugo:
- Dan denken ze de oude basiliek te zien, net zo
machtig en zo prachtig als ze was, een ode
die voor hen oprijst als de schaduw van een dode!…
Case b
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
540 De draak spuwt vuur laait licht en onbesuisd
in ondergrondse hollevatenklinkers
schuilkelder indruipterrarium alom verderf panopticaal besprenkeld
skyhigh rijst in doha kalief sunra
sturm drang in sfinks en gizehpiramiden
soulmate sade staatstralend
aandewieg
vantzoetstelieve wijnentrijn taboe
zingt swingendansend dromerige blik
gitzwart…
Het oude huis
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
399 Het oude herenhuis
Staat deftig aan de gracht
Het ziet mensen wandelen
En een kind dat vrolijk lacht
Dromerig kijkt het huis
Naar de bomen aan de waterkant
Het beschouwt ze als zijn vrienden
Ze zijn lang geleden hier geplant
Het huis staat er al eeuwen
Iets verzakt en iets versleten
Heel vaak gerestaureerd
De laatste keer is hij vergeten…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Hij verliest zich graag in dromerige verhalen,
waarin de zon de horizon verguldt.
Waar zachte woorden angsten vertalen,
tot het verlangen teder wordt vervuld.
Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen,
dwaalt over stranden van blinkend goud.
Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.…
Het vijfde kwartaal
gedicht
3.2 met 5 stemmen
4.434 Overspelig is de dromer
Die in winter, herfst en zomer
Met al die geile vrouwen speelt
Die zich vol met drank laat gieten
Van de liefde wil genieten
En zijn vrouw genot ontsteelt
Op deze drie kwartalen rente
Teert hij verder in de lente
En zijn vrouw barst van verlangen
Hij eet en drinkt voor zijn potentie
Zonder verdere pretentie
Want…
Zomerzang
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.242 Een leegte vol liefde die zomaar bestaat
zich dromerig uitbreidt in ritme en maat
die alles omvattend ons leven doordringt
en telkens weer vraagt maar nergens toe dwingt.
Het langzaam genot van een zomerse dag
gaat verder in tijd met een vrolijke lach.
Geen moorden met woorden of vuile soldaten
en ver weg van mensen die leven zo haten.…
ik, ...
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
858 ik, de dromer die de toekomst omver fantaseerde
ver voorbij de grenzen van werkelijkheid vertoefde
in een niet bestaand heelal en daar de feesten vierde
van wat het zou zijn als mijn handen de wereld maakten
en dan tekende ik jou in de kleuren die je toekomen
ik, de denker die alles altijd aan stukken bedacht
met meer kracht dan de waarheid…
De neus van Frederik
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
603 De meerdaagse hooikoortsverwachting
van Frederik van Eeden
psychiater dromer auteur poëet
tachtiger met roepnaam kees
was hermeneutisch onder behandeling*
Over zijn oeuvre gebogen
op zoek naar de rol van zijn neus
vanuit de vraag wat doet hem de geur
daar hij jong zijn reuk verloor
Kees stond minder alleen
dan men tot dan veronderstelde…
- Contrasten -
netgedicht
4.2 met 42 stemmen
855 contrasten net zoals het leven ze vervat
het verschil tussen tegenstellingen
dromerige romantische lentepoëzie,
naast zachte sprookjesachtige schakeringen,
kleuren traditioneel, doordrongen met sympathie
het gevoelsleven heel mat, maar met fantasie
de lantaarn is wit, de grond verijst,
zwart zonder tussenliggende speciale grijstinten
grote…
Aambeeld van de poëzie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
790 gezaaid in onwelriekende
geuren van bemeste grond in
een bestaan dan komen literaire
knoppen geleidelijk tot bloei,
spottende maan met z’n bottende
streken schrijft bigamie in dicht
en morgenlicht, drijft de wereld
in een zee van ironie, waar
alleen het sceptisch cynisme
overblijft,ploegt voort in
schemerig evenwicht als gulzig
dromer…
Brief aan de zee
gedicht
3.2 met 18 stemmen
11.595 dagen op
muziek te zetten
maar ach
zelfs de regen liep mij nonchalant
voorbij, en met
eeuwen stof over mijn voetstappen
bleef ik in de trieste sfeer van
oude gebeden en weefde verward
aan een sprookje dat vrede heet
dan liet ik mij verleiden om te gaan
met de stemmen
- landinwaarts -
maar er waren meer dingen dan een
dromer…
Jij
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.240 Dromerig haal ik de lok uit je gezicht
gesloten ogen met hun eigen verborgen verhalen,
zachte rose lippen
die jouw sensuele voelen konden vertalen.
Jouw warme huid blijft mij lokken
nog steeds satijnig zacht
en liefdevol vlij ik me tegen je aan.
Nog even wegdromen,
terug naar de stilte van de nacht.…