745 resultaten.
Echo van een zielsverwant
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
445 Wanneer ik afstand
met stilte kan overbruggen
is mijn zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
Omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn…
Niet vergeten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
317 Voor mij ligt een glooiende, groene heuvel,
vol verrassingen, vol obstakels.
Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten.…
De Dapperstraat
gedicht
4.8 met 7117 stemmen
79.025 Een heuvel met wat villaatjes ertegen.
Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.
Alles is veel voor wie niet veel verwacht.…
lichtflits
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.112 je gekwetstheid door het leven heen
vroeg om:
opnieuw te gaan naar de heuvelen en dalen
van het verre land
waar de lichtflits
je ziel zal omarmen
op zoek naar momenten
in grijze dagen.…
heuveltjes in de tram
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.070 hoe verrassend het parcours
gezeten in tramlijn zeven
langs Weesper- en Frederiksplein
de natte brug over de Amstel
Sarphatistraat Weteringschans
café Heuvel op de Spiegelgracht
de zon op de Boerenwetering
tot ik gewaar werd
dit was de route
naar het Leidseplein
en potjandrie niet die
naar het Roelof Hart
niet dat ik al dat moois echt…
koelte
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
736 kom bij me, liefste
onder m’n warmende jas
dan zullen we ons laven
aan bedwelmende wijn
op de heuvel gaan we praten
praten.. tot vermoeiens toe
tot ogen in elkaar verzinken,
verstrengeld onze handen
een zucht antwoordt de zucht
monden vinden elkander
traag donkert de nacht hierboven,
en koeler wordt de lucht
alleen nog wuivende varens…
De gevangen vlinder
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.674 stralend spreidde hij z'n vleugels
toonde hij vol trots zijn kleuren
maar voelde zich gevangen
diep binnenin
vloog hij over heuvels en dalen
snoepte van de mooiste bloemen
worstelde met zijn kracht
die zich 'n weg naar buiten zocht
vol energie en met zijn gulle glimlach
genoot hij van zijn leven
structuur was zijn leidraad
nieuwe dingen…
God was een zachte vlinder
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
623 Jij schreef alleen
wat je niet wilde zijn
geen figurant in een droom
of een derderangs dichter
zonder geweten
bergen, rivieren
bruggen van taal
domeinen vol liefde
omgrensden jouw brein
op de heuvel in het bos
bloed stroomde angstig
bloesem bloeide listig
je ademde voorzichtig
in angst en leegte
van wat je niet wilde worden…
Broedergevecht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
502 Terwijl zijn broeder,
over heuvel,
ver weg van groen en water,
sterft in de armen
van zijn naaste buur,
ontwaakt hij met
een kater.
Het poezenbeest
dat kopjes geeft
aan een intens verdriet.
Niemand die het ziet.…
zonnebloemde kleur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
741 je streelt met licht
als koude mist
het strand vangt
met een klamme hand
ik vlucht en zoek
je warmte op het land
je brandde
in het glooiend geel
van franse heuvels
zonnebloemde kleur
verliet me in de onweersgeur
van pasgevallen regen
je straalde opwaarts
in het gletserwit
helderde de kale wand
sloeg onverwachts toe
met lawines…
Natuurbehoud*
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.089 De zon
beschijnt door mijn vensters heuvels van goud.
Esthetisch heet dat. Zacht en warm de bron
waarin ik zwem en zwel. Alles beschouwd
is het een paradijs waarnaar ik drong.
Ik jaag ritselend door het kreupelhout
met een strikvraag: als ik het weten kon
hoe jij mij beoordeelt van wie ik houd.
Plotseling een aardverschuiving.…
Spel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 wilde het doen met elkaar:
de wind ‘t verschuiven en stuiven van stuifsel,
de zon achter elk schelpje een schaduw verschijnen,
de keitjes kuilden al kuilend een kuiltje,
de steentjes kiezelden keutels,
’t geweken water harde stroompjes van zand,
het zeewier wilde bedwelmd en bedolven,
het hellende helm meedeinen,
en het licht dat lichtte de heuvels…
Uit godvergeten dagen
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
634 ik bouw een droomkasteel
op hen die mij zijn voorgegaan
hun graven zijn mijn fundament
ik heb ze allemaal gekend
mannen kinderen en vrouwen
hun handen geven mij vertrouwen
zij helpen met het bouwen
als de werelden zijn stilgezet
zij beeldhouwen de lucht
uit godvergeten dagen
de slotgracht wordt gegraven
en in de heuvels groeit het bos…
KRUIS SCHEPT KRACHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
402 Hij draagt het hout der schande zonder klagen
naar de vervloekte heuvel, om daar terstond
door hamer en spijkers te worden gewond,
maar kan de grootste pijn moedig verdragen.
De allerkwaadste slavenvernedering
brengt de Verlosser na lijden en dood
tot leven van eeuwige schittering.…
Jager & Jager
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
672 En vallend zag hij nog
de heuvels van rondom
hij, de heer en meester
zijn groot domein, werd hem tot net,
waarin hij werd gesloten.
En wachtte liggend op de hond
of hem die jager was,
hij droeg zijn lot en wenkte nog
met laatste kracht van een,
zijn trotse vleugels.…
Mirjam
gedicht
5.0 met 1 stemmen
1.838 Maar Mirjam was mijn naam toen ik nog jong
door zon en wind getekend en getaand
met velen water putte uit één bron
en heuvels wollig van het vee zag staan.
De weelde van een wereld zonder schijn,
een thuis, een man om mee op weg te gaan
en het besef door God bemind te zijn.…
bloeit in koolzaads zon
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
952 nog zijn de heuvels rond
zacht en glooiend in het geel
dat bloeit in koolzaads zon
maar aan de flanken is de rots nog heel
jouw trots en onverzettelijkheid
in steen al generaties vastgelegd
je hebt het mij gezegd en laten blijken
nee onze liefde kent geen lijken
wij zien de bergen hoog
hun kammen scherp en scheidend
in eerlijkheid kiest…
Ogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
529 Iedere dag een nieuw Dillema
om jouw ontrouw te maskeren
het uitzicht fraai
zie hoe het genieten is
landschapswaarden, lijvige heuvels
ruige rivieren, bibberende beken
bomen die langs lanen staren
bladeren melodieën
logboeken vol groen
en in het bij je zijn klinkt
een lied van hetzelfde gezicht
ogen die naar een verte staren
is…
Vertel Me ....
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
424 vertel me eens over je land
over de bergen de bossen
de heuvels de korenvelden
de meren en het
goudgele strand
vertel het me
in haar ogen las ik
wat ze zag
ze stond voor me
met open ogen te dromen
en even later zag ik haar
met haar tranen in
de grond wegstromen
ze nam me bij de hand
en zei daar begroef ik mijn hart
bij een…
Vertel Me ....
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
527 vertel me eens over je land
over de bergen de bossen
de heuvels de korenvelden
de meren en het
goudgele strand
vertel het me
in haar ogen las ik
wat ze zag
ze stond voor me
met open ogen te dromen
en even later zag ik haar
met haar tranen in
de grond wegstromen
ze nam me bij de hand
en zei daar begroef ik mijn hart
bij een…
een vagebond streelt bergen rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
590 een vagebond
streelt bergen rond
werp duister in ravijnen
de vingers van zijn handen
slijten door de jaren heen
de tanden van de kammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit het vuur verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
en blaast met wangen vol
de wolken…
Poldermarieke
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.492 Groen zover het oog kan zien
en nergens ook maar een kleine heuvel.
Grazende koeien en schapen bovendien,
en wij, samen in een heerlijk gekeuvel,
wandelen de dijk op, warm in de zon.
En in de schaduw van een molen
kijken we getweeën naar de horizon,
waar meeuwen door het luchtruim dolen.…
De dame en de Jongeheer.
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
2.200 strelende handen en kussende monden
zijn hardheid vertoont nimmer slap gedrag
hij staat klaar als `n stevige persoonlijkheid
maakt waar wat hij vóórstaat in redelijkheid
een spel waarin hij beminnelijk winnen mag
haar zachtheid kronkelt onder zijn ervaren handen
zijn opgewonden mond dwaalt vrij over haar rug
langs haar tempel over de heuvels…
een russisch drama
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
705 pjotr trekt als alle dagen
de laatste tijd zijn beste
kleren aan en gaat de heuvel
af de toendra door het westen
roept de zon heeft het gehoord
pjotr haast zich voort hij moet
voor het donker terug hij kan
niet zonder licht maar eerst
moet pjotr doen wat pjotr doet
onder of achter de kist
de aarde of een oven in
lichter dan lucht of…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 is een wervelend
kleurenspel van regenbogen
bundels zonnestralen
doorbrekend in een
koel en donker dennenbos
omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren…
Zijn dood
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.927 Een heuvel bloemen, blank en fris...
Daar slaapt hij in de duisternis.
Veel blonde bijen gonsden zacht.
Ik had viooltjes meegebracht.
Veel jaren geleên, in 't blij getij,
Bracht hij viooltjes mee voor mij.…
Indolente kompaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 vingerhoedjes
opportunist
van blauw maanlicht
en de zon klimt
over groene agrarische leugens
er is nergens stilte in jouw leegte
maar ademtocht verraadt
geen muizenissen
bij het konijnenhol
je naait, breit en haakt
maar niets doe je
voor plezier of lol
opportunist
van bruin schoenenleer
de schijn blijkt zonlicht
over jouw grazige heuvels…
Waterloo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 marcherend door diepholle wegen
onder taluds, dwarsend door 't veld,
koester ik daar, windvrij gelegen,
stilte en rust die vredig welt
in gedachten zie ik Franse troepen
galopperend uit de horizon
er wordt geschreeuwd, getierd, geroepen
hun wapens glinsteren in de zon
de heuvels zetten hoge ruggen
hun cavalerie stormt met geweld
kanonvuur…
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Al zijn we jong en onervaren, al voert de
weg eerst nog door veel heuvels en dalen,
al is er nog de tuin met de klaprozen, de pioenen en
de zonnebloemen, al duurt de zomer nog maanden
in deze tuin, nog maanden.…
zie je me graag
netgedicht
3.5 met 27 stemmen
836 ‘wat jij me toe dichtte’
weet je nog
we renden de heuvel af
langs lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals
ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof
vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag
je was meer dan hartstocht…