989 resultaten.
Later is morgen geleden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
511 adem de wolkenhemel
vatbaar voor langer verblijf
hangende het verleden
is er nog een rimpel in
volkomenheid, een ader
met vloeibare twijfel
of we niet in herhaling vallen
weer opstaan en verpozen
ons van geen kwaad weten
kunnen we nog eenmaal
onze gangen herroepen
de rivier verleggen
en de stoflaag herlezen
zonder blijk van wijken…
plaats relict
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
460 hier moet het zijn
-dit is de plek;
hic locus est
bomen, regen, zon
verweerd maar onverdreven,
het water is stil gebleven
aan het einde van de dag
als adem is neergedaald
begint het roerloos herhalen
heel even lijkt alles nog gisteren,
onaangetast door werkelijkheid
en autonoom naast elke gebeurtenis
een rimpeling vlucht voor de…
Het paleis onder de bergtop
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
447 Ik werk in het witte paleis
Input, output, geen rimpeling
in mijn lichaam, mijn geest
blijft rustig, wat ik ook doe
Tussendoor onderga ik de stilte
in de rode paleiskamers
die ik altijd kan binnengaan
waar ik ook ben
Daar open ik mijn schedel
tot een kom en ervaar ik
mijzelf, laat ik liefde stromen
naar wat mij bezighoudt
Daar bezie…
De laatste penseelstreek
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
248 De verf ligt dik, een reliëf
van rimpels, littekens, bladgoud.
De kwast rust in de pot.
Geen angst voor het witte kader:
de compositie voltooid.
De geur van lijnolie vervliegt
terwijl de avond de contouren verzacht.
Een slotakkoord is geen stilte,
maar galm—
bewijs dat er muziek was.…
Proost
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
1.680 De waas trok je rimpels recht
en de rook bracht het verleden,
verschaalt als bier en de cologne,
waarmee je me wist te overreden.
Ik zit weer in mijn kroegje,
terwijl de ochtend van haar liefde zingt,
die ik hier ooit heb gedronken
en waar ik nog regelmatig op drink.…
zwoelte
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
729 Druppels zweet likken
zich een weg in de rimpels
van mijn voorhoofd,
om dan langs mijn gezicht,
naar beneden aan mijn kin
te kietelen.
‘k Ben te lui, om iets uit te spoken,
ik blijf liever ondergedoken,
in het donker, zonder licht,
met koelte aan mijn gezicht.
Mijn adem tergt me,
Ik doe niets en ik snak naar lucht.…
Onschadelijk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
424 er zit
geen spanning
op je huid
speels en
zacht komt zij
daarvoor uit
ook de kleine
rimpels tekenen
je warme lach
helder stralen
ogen gefocust
in een verre blik
die haar rust
ontleent aan het
niet accommoderen
ondanks een steeds
proberen ook de
kleinste details te zien
een lieve open
uitnodiging om deze
ontspanning…
knagende herinnering
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.472 de winter wordt lang
killig nat grijs
met zo nu en dan
misschien onschuldig wit
de lente was
pas nog
broeiend heet
en om te steunen
de tijd daartussen
behoorde ’t frisse groen
en ‘t kiemende verlangen
van beloofde bloei
nu verbleekt reeds weerspiegeling
in plassen herinnering
rimpelen vervagende beelden
pijnvolle…
stil
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
700 hier is niemand
behalve dan de stilte
onder hoge bomen
waakt eeuwigheid
zelfs het glooiende landschap
tot aan de einder
spreekt slechts stilte
bladeren knisperen
onder gelaarsde voeten
die naar water voeren
en dan het water
behalve hier en daar
een zachte rimpeling
windstil
zwijgend turen bomen
naar hun spiegelbeeld
en voor het…
Tot jij versteende
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
592 bergen samen
kiezelden op
helling en vallei
onderscheid
kenden we nauwelijks
wij kwamen van
dezelfde rotspartij
tot jij versteende
in gedachte roem
stilstond als huis
en mij tot gruis benoemde
nog zeil ik
keer op keer
kaats tegen de spiegel
van het laaggelegen meer
waarin de schaduw
van jouw donker en
hooghartig haten de
rimpelingen…
Onverwacht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
497 kwam ik je tegen
en schrok nog niet eens (meer)
het deed me eigenlijk niks
je bent alweer gekrompen
rimpels tekenen je gezicht
er werd geen poging meer
gemaakt om te zoenen (eventueel)
er werd gebabbeld
gebabbeld over mijn zoon
hoe volwassen hij is geworden
dat was alles wat er uitgewisseld
werd na elkaar, een half jaar,
niet te hebben…
In filigrein van pijn
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
718 de helling op
waar warmte breekt
in vergezichten
de zon in rimpels bron
langs rotsen stroomt
licht snijdt glas
de pas af in
doorzichtig existeren
de glazen schijn gevat
in filigrein van pijn
sculpturen
klinken kristallijnen
tonen barsten als
hun spiegelbeeld
verstart in tijd
mijn harten
bloeien steen in
dierbare herinnering…
Echte vriendschap is schaars
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.533 Je deelt met hen de momenten van
plezier; als aan de oppervlakte
het levenswater slechts kabbelt
en weinig rimpels vertoont.
Maar echte vriendschap is niet
altijd vanzelfsprekend.
Vooral niet als die zich niet op
de juiste momenten loont.
Echte vriendschap is een schaars
artikel in onze vluchtige tijd.…
Arcadia
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.022 't Rimpelend water spiegelt haar week:
Met haar voetjes in de ondiepe beek
Voeren de golfjes guerrilla.
Op een steen zit haar echtgenoot,
Ziet haar spelen, ergert zich dood
En zuigt op zijn manilla.…
in filigrein van pijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
637 de helling op
waar warmte breekt
in vergezichten
de zon in rimpels bron
langs rotsen stroomt
licht snijdt glas
de pas af in
doorzichtig existeren
de glazen schijn gevat
in filigrein van pijn
sculpturen
klinken kristallijnen
tonen barsten als
hun spiegelbeeld
verstart in tijd
mijn hart
bloeit steen in
dierbare herinnering…
GEGEVEN HEERLIJKHEID
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.196 Mantasca saliber
stille vallei
verstoken van water
gapende kloven
adem je stof
in longen,
die smachten
overheersend
een rots
zuchtend
onder genadeloze zon
Nisolgar paflar
tintelende oase
kameleonachtig groen
vertedert
in hunkering
naar beroering,
die rimpeling
veroorzaakt
dorstlessende verzuchting
Malata tunka
gegeven heerlijkheid…
Nachtregen
netgedicht
3.7 met 43 stemmen
15.968 zie de lichten halo's glijden
over natte straat kasseien
't zijn manestralen die wenen
om hun verloren schijn
baar niet voor diegenen
die toch verloren zijn
enkel de verscheurde wolken
die grijze hemels bevolken
treuren zo gelaten bedroefd
in plassen die deinen
totdat het niet meer hoeft
en rimpels verdwijnen
zelfs de kringen…
Nazomer terras
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
828 Nog even en het terras valt in de roer
we kappen de bomen
het einde van de maand
de vrouwen zitten onrustig
BTW nog niet betaald
het strijkijzer ligt aan diggelen
haar zoon eet geen bruin
de zon openbaart de rimpels
zelfs boven botox lippen
nieuwe laarzen en weet je wat hij zei
aan jou wil ik me graag laven
hij bedoelde er weinig mee
humor…
Voor jou
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
4.727 Ik denk aan je
even verloren
in zoeken naar waarom
van steen en oude ogen
Die zochten de plaats
waar ze woonden
in een stukje wereld
dat je zag wegkwijnen
wegglippen in zand
Ik bid voor je
in alle rust
stilte
en eenzaamheid
wachtende op rimpels
en antwoorden
op vragen
die ik nooit
zal durven stellen
Ik ben hier voor je
in…
Vakantierdroom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
408 ik heb mijn handen
gewassen met zand
op het strand van de zee
het was warm en rul
gleed door mijn vingers
als een soepele waterval
pas later bracht
water houvast ik speelde
met vorm en ballast
tot het zand verdween
de bodem golfde
en wit schuim verscheen
ik bezag de rimpels
van nat en herfstige kou
droogde ze gauw in de zon…
de zachte kracht
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
848 de rimpels langszij mijn ogen
plooien zich bij iedere lach
zij vormen als vanzelf
warme zonnestralen
die mijn blik begeleiden
naar de vraag die ik
in je verlegen ogen zag
geen weg is zo kort
naar jou, naar binnen
alleen een doods gevoel
zou zich bezinnen
en afvragen wat ik bedoel
mijn beider wangen
door lengende
lippen gebold
tonen…
Aan het meer
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
477 ik kijk naar de weerspiegeling
van de bomen in het water
in de verte hoor ik eenden
met hun vrolijk gesnater
er gleden net twee zwanen
statig en sierlijk voorbij
ik groette ze hoffelijk
ze keken even naar mij
in het water zie ik
stukjes blauwe lucht
en soms een rimpeling
als de wind eventjes zucht
ik voel me vredig
en kom helemaal…
Vangen !
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.159 Ik vang de druppels
met mijn handen
laat ze los in
ledige lucht
wil de woorden
toch behouden
tijdens deze
nachtelijke vlucht
veeg de rimpels
langs het kussen
laat de sombere
lijnen met rust
vang de lach weer
in mijn ogen
wanneer de zon
mij wakker kust
ook al zullen
dagen duister,
lang en misschien
eenzaam…
De overgave
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
609 Old Bet,
met je dikke
rimpelige huid.
Een mier
bungelt ondersteboven.
Ben jij het, Granny
of is het Old Bet.
Je benen marcheren,
bewogen door
je versteende hart
dat geen krimp geeft.
Kom nou,
je stond voor heter vuren,
Zij die niets
meegemaakt hebben,
díe huilen,
maken
van een mier
een olifant.…
Gedoemd
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.017 vertwijfeld in schaduw zijde
overpeins ik mijn geleden tijd
verafschuw rimpels mijner handen
wring ik mij in de stroming van weleer
echter opgenomen word ik niet meer
geslonken is mijn gulle minne tijd
doch gesmoord dendert deze voort
ongezien over de amoureuze vlakte
verteert het mij en heeft mij stil vermoord
nimmer kan en zal ik…
Wiep
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.256 Duizenden dennenbomen wuiven
een prikkelend welkom naar
jouw thuis bedekt door naalden
spiegelt het glas gedachten
ogen durf ik niet te lezen
droge rimpels schrijven allang
de laatste letters van pijn
verborgen achter ritmisch kloppen
haast onhoorbaar vroeg gisteren
of het goed was maar terwijl
vertrouwen zacht zijn handen vouwde
viel…
Opstandige golven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
517 ik spiegel me
in water met nog
een kleine rimpeling
het egaal geluk
kwam pas veel later
was in het
diepe gedoken
kwam proestend boven
met schrik en
de kou op mijn huid
leerde na jaren
rustig laveren
tussen opstandige golven
die mij met hun
massa’s bijna bedolven
tot jij verscheen
met ogen en lach
het water bedaarde
mij de spiegel…
De wortel van gespletenheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
514 ik rol voorzichtig
het papyrus uit
breekbaar na zo lange tijd
letters fluisteren betekenis
vloeien rimpelend
ineen tot muren water
in de doorgang
trekken karavanen langs
vluchtend voor egyptes slang
het is hun laatste gang
na vele plagen
daagt het beloofde land
maar de wortel
van gespletenheid
raken zij niet meer kwijt
de vloek…
een laatste zonnestraal
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
833 nog sprankelt
licht over zee
een rimpeling
danst met nevel
de wind al koel
omhelst het water
een trage golf
spoelt over strand
waar een eenzame
voetstap verloren gaat
meeuwen schreeuwen
hartverscheurend,
klapwieken breed
over het water, waar
de glinstering verstilt
een laatste zonnestraal
wordt schaduw
de maan trekt een baan…
Een afhankelijk bestaan
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
465 ook in deze vroegte drijft het sterven
op het karkas van water, stilte
is het moment dat deze morgen spreekt
en de dood voltallig is zoals het koren op het land
kleine rimpelingen in de grote zee, het besef
dat nooit altijd kan zijn en tijd de vrucht is
van een afgekalfd verleden, deze morgen leest
zich in eerbied gezeteld in de leegte van…