5637 resultaten.
Als op stille vleugels
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
504 Als op stille vleugels, heel rustig
beweeg ik voort
als een veertje zo licht
speels, zacht zoet zwevend
Zonnestralen, teder als dons
blazen voorzichtig met warme adem
de scherpe kantjes van het leven
genieten, met volle teugen, al is het maar even
Donkere wolken verdwijnen
diepe verlangens van
warmte, genegenheid..…
nýja lagið (nieuw liedje)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
464 als Speren wachtend op ’n Rij
de slapende Engelen van Týr
als zij ontsnapten aan hun Dromen
was ’t ‘endalok guðs’ Nabij
als zij de schromelijke Liefde verlieten
’t Bloed voelden stromen en waadden
in de Rivieren als Aderen
door Moeder Aarde haar Huid
uit de Bergen als haar Borsten
de Daden van ’n luid Verlangen
verdwaalden als Wolken…
Panta rhei voorbij
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
412 De zon schiet diamantjes op de golfjes,
Wolken varen mee naar de zee,
Maan en sterren flonkren in de diepte,
Ook ruisen van ’t water reist mee naar zee.
Als de gletsjers zijn verdwenen,
De regens zijn opgehouden te bestaan,
Verdwijnen ook de rivieren,
Gaan ook de planten en dieren er aan.…
Bitter eind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
387 De roze wolken die zijn leven
Steeds weer het geluk geven,
Van de liefde zij saam beleven,
Daarom dachten nooit zou sneven.
Nochtans sloeg het noodlot toe,
Van hun geluk waren zij lang niet moe,
Zoals veelal klieft eens zulk geluk,
En maakt dan plots ’t onbreekbre stuk.…
Weerbericht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
456 Mijn vriend en mijn vriendinnen
weten altijd wel welk weer
het wordt, wanneer
En zus weet altijd welke code,
elke keer, een gele of een rode
Aan de hand van die voorspellingen
af te spreken te wandelen,
samen te zijn, voor vertellingen
En ik, ‘k kijk geen tv,
noch naar het weer,
‘k Kijk naar de lucht,
hoe blauw,
er wolken,
laat…
de wrangheid schreeuwt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
457 laatste krachtsinspanning
neergelegd
volgens de strenge leer van één stratenmaker
zodat dit pad
vloeiend voor jouw ogen zich verdiept
tot de onuitputtelijkheid van de bron
van beleving tot gevoelens
zich begeven in de omgeving
van de hand die mij wel
degelijk vastpakt
meteen herpak ik mij
zelf
met één voet boven de
goot
als wolk…
Lotgenoten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
406 Je probeert ruwe lelijkheid te pareren
van boze mensen in het herfstige park
sublimeren in kwetsbare schoonheid
alleen in jouw vervuilde ondergoed
op de groene bank naast de door westenwind
getergde oude kromme hoge boom
je ziet de vrije vogels foerageren
de bomen aan de waterkant zwijgen
de heldere zon breekt door
sombere wolken verdwijnen…
Niet vergeten (Fecisti nos ad Te et inquietum est cor nostrum, donec requiescat in Te, “Augustinus”) Voor L
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
344 Het slenteren doorheen vale novemberdagen,
gebukt onder grijze wolken met vroege avonden,
wordt de zomerpoort gesloten weergevonden
nergens kon ik naar je naam vragen.…
Tolerant Niemandsland
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
487 Een hele collectie regenbogen
Hangt boven in de lucht
En neemt de plek in van witte wolken
Zo grijs als mijn recente dromen
Ik zag mensen lopen
De wedstrijd was begonnen
De trots die ik zozeer koesterde
Toen ik bij het startschot geen seconde verloor
Want aan het eind van de regenboog
Wacht de grootste schat
Op hij die iedereen verslaat…
De bal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
291 De wolken bedekken de zon,
de aardkloot verduistert,
het stille gras fluistert,
het kind luistert,
bal gebiedt.
De zon breekt in,
kind verzwindt,
bal overwint,
duisternis omkleedt
het schemerlicht.
Slaap steelt de rust,
kind nu onbewust
van verzwonden licht,
droomt de bal
in haar hand.…
FIJNTJES WEKKEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
330 Uit zware wolken dalen ademstromen,
beuren grauwheid op, dankzij weefkrachten:
groene luchtige tapijten verzachten
harde grond met hun groeiende zomen.
Alle pluizen van de kleden zwellen;
ontwaakte middagzon dringt in hen door,
schept spoedig kleine wit-roze bellen.…
De bal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
208 De wolken bedekken de zon,
de aardkloot verduistert,
het stille gras fluistert,
het kind luistert,
bal gebiedt.
De zon breekt in,
kind verzwindt,
bal overwint,
duisternis omkleedt
het schemerlicht.
Slaap steelt de rust,
kind nu onbewust
van verzwonden licht,
droomt de bal
in haar hand.…
Zonnebril
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
116 bodem zien kan
maar de bodem van zo'n oceaan is nooit in jouw bereik en als je dan toch zou willen duiken
toch de diepte in
Zou je schrikken dan en zwemmen tot je de lucht weer voelen kan en wensen dat je nooit begon want ergens brand de zon
Je houd wel van de warmte die de zon jou bieden kan
Je klaagt over de regen op de fiets en dan als de wolken…
GEBOORTE VAN EEN GEDICHT
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
162 Een wervelwind, een razernij,
omhoog de straat uit, rond de toren,
door gaten in een wolk te boren,
van duisternis-met-bliksemschicht
een duik naar ’t verre ochtendlicht,
scherend langs meren, over bomen,
totdat dit tuimelen en stromen
tot stilstand komt, vrij onverwacht
en stolt, eer ik het had bedacht.…
Patiënt Zero
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
152 een introvert is het gelukkigst
als hij op een zolder in de Dapperstraat
de wolken en dingen ziet omkaderd
en daar domweg gelukkig mee kan zijn:
ik heb voor mezelf een niche gemaakt
waarin ik van mezelf mag leven.…
pluisje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
76 oog der hoeder
van elk detail
waaide eventjes met het pluisje mee
hij gaf het alle ruimte buiten de duinen
waar het verzwijgen hoogtij viert
echter waande het pluisje zich een edel dier
tot hier en niet verder
zei de meest wijze van de twee
ik ben geen herder van op hol geslagen vee
ik vang ideeën uit de lucht
ik bouw kastelen op wolken…
De onzin van de waan
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
649 Lege uren druipen langs de muren
de zon veegt de schaduwen bij elkaar
kinderen spelen met de regen
en stampen in waterplassen
Het maakt de slak niet uit welk
huis hij draagt als het maar past
een vogel zoekt het in de wolken
waar kastelen ontploffen
De tijd blaft in de razende
ruimte als een dolle hond
de muizen knagen de poten
onder…
bij een open maan
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
38 met verschuiven van stoelen,
van vaste plekken,
voor een nieuwe familieopstelling,
alleen; zij zat al
op een andere wolk
van verlangen
achter gejank aan:
maar dan slechts wandelingen
door oranje en gele bladeren,
het goudbruin spattend
langs wilde flanken,
tegen de ruwe haren in -
van de hongerige jager,
smachtend tussen
gevulde…
Nelis de Koning van het Kind, de eerste OBN'er
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
514 Uit de hemel kijkt hij neer
gezeten op een blauwe wolk
Dat hoef je niet te geloven
klinkt als ongeloofwaardig
maar Nelis was goed gelovig
in de goedheid van de mensen
ook al deelde hij veel bonnen uit
hij was nooit boos of kwaad
sacherijnig, eng of lelijk
Nelis was de Koning van het Kind
en natuurlijk de Burgemeester
van de Hazenstraat…
EREZUILEN
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.052 Een Eerzuil, die de wolk moet trotsen, -
Bestendig als onwrikbre rotsen, -
Zo groot pas als een bakerspeld!
O Wat een prachtige vertoning,
Wel waardig een Egyptisch Koning,
Zo ’t hart hun niet de keel ontzwelt!…
Bloempje
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
1.234 Soms voel ik me als
Een bloempje in de wei
Verborgen in het hoge gras
En niemand weet van mij
Wie ik ben of wie ik was
Nee, ik zit stiekem, in me eentje
Tussen het hoge gras
Vanaf de grond kijk ik naar boven
Ik zie wat vogels en de zon
En een straalblauwe hemel
Wolken drijven voorbij aan de horizon
Vogels kwetteren als een stel ongeregeld…
in schaduwen borduur ik mijn bestaan
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
794 ik schrijf geen épos
maar voor hen die
slechts voor zinnen gaan
in ratio kan ik bestaan
pas in schaduwen
borduur ik mijn bestaan
versier de feiten zodat
lezers zich er vast in bijten
volhardend als ze zijn
zoekend naar de pijnen
lijnen volgend in een
zwaar beproefd gezicht
weef wolken
in de lucht beschrijf het
hemelse gezucht over…
Genieten
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.004 wachten
genieten van in zongespeelde dagen
kijken we samen naar een golvende zee
stormenderhand komen er vele vragen
antwoorden drijven met de wind mee
zandkorrels bevrijden begraven gevoel
ontkuilen het kleine stille denken
stilzwijgend weet jij wat ik bedoel
zonsopgang zal ons niet meer wenken
wanneer het avondrood het helmgras kust
wolken…
je praat bomen tot een bos
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.047 je fluistert woorden met magie
ze openen alle deuren
kamers die gesloten zijn
tuinen die nooit kleuren
je tovert licht met zon
die anders schijnt te stralen
je woorden halen warmte aan
vertrouwen spreekt uit je verhalen
je voert me met de wolken mee
langs hemels die niet mogen
laat dier en mensen zien
van boven andere ogen
je praat…
Mijn vlakke land
hartenkreet
2.2 met 8 stemmen
991 Vlakke land met je vergezichten,
met je grijze wolken partijen,
met je duinen, dorpen en steden,
zo leef je in mijn hart en ziel.
Met weidevelden als gedichten,
waar je zo poetisch kan vrijen.
Met je toekomst en je verleden,
oude steegjes waar ik voor viel.…
Ik wist dat je er was
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.080 dat je er was
Een schaduw op de achtergrond
Ik kon je zien vanuit mijn ooghoeken
Maar toen ik mijn blik op je wilde richten
Leek je nergens te zijn
Ik wist dat je er was
Een rimpel in het water
Ik kon je horen toen je zachtjes tegen de kant aanstreek
Maar toen ik mijn oren spitste
Leek je niet te bestaan
Ik wist dat je er was
Een wolk…
Gekoesterd landschap
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
699 Een landschap gekoesterd door felle kleuren
Ontvouwt zich als een gezicht
De aarde draagt heel het gebeuren
In tijdperken van vuur en van licht
Wolken van verbeelding
drijven mee met de rivier
kreten van verrukte verwondering
beantwoorden blikken verzadigd plezier
Onvermoeibaar stroomt hij verder
Glinsterend als een melkweg
Met de hemel…
Herfst
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
854 De dag verstrijkt, duurt niet zo lang
en zonnestralen in het gevang
van de grijze wolken die er drijven
en steeds langer zullen blijven...
Zo zal het nu een tijdje gaan
tijd om er bij stil te staan
de zomer gaat, de herfst begint
op de achtergrond een symfonie van de wind...…
OMA
hartenkreet
3.1 met 30 stemmen
6.892 Héérlijk met je hoofd in de wolken, niet
te lang hoor, dat wordt link...
Ik wens je álle geluk met je állereerste
KLEINKIND…
Pril
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.643 De herfstdag sterft en vlijt zich asgrauw
omwonden door nevelige wolken neer
de maan bleekt stil door de atmosfeer
als ‘n troebel oog befloerst met dauw
flinterdun verliest het duister haar git
als sluier zich mengt met zwemen van licht
volle flarden breken, ontvluchten ijlings zicht
langs gevlochten takjes, nesten rijpen wit
wellende…