GEBOORTE VAN EEN GEDICHT

Ik weet niet wat me overkomt!

Ze lijken uit het niets te vallen
bij honderden, in duizendtallen.   
Als fijne klank-en-beeld kristallen,
laat ik ze vallen door mij heen
en raap ze, om ze één voor één
te voegen in een nieuwe maat,
die met mij aan… de wandel gaat,
of beter: aan de haal met mij!
Een wervelwind, een razernij,
omhoog de straat uit, rond de toren,
door gaten in een wolk te boren,
van duisternis-met-bliksemschicht
een duik naar ’t verre ochtendlicht,
scherend langs meren, over bomen,
totdat dit tuimelen en stromen
tot stilstand komt, vrij onverwacht
en stolt, eer ik het had bedacht.
Er is gebaard, het is volbracht!

Ik sta weer… als verstomd.

inspiratie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.0 met 1 stemmen 3