5143 resultaten.
Leonard Cohen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
8 Je was geen heilige, geen redder,
maar een mens die troostte zonder troost,
die het hart liet ademen in zijn breuk.
Nu rust je op je eiland,
met op je steen die ene zin:
“I’ve tried in my way to be free.”
En ook wij, die jou nog horen,
blijven proberen — op onze manier —
vrij te zijn.…
Vrij verbonden ...
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
2.077 alleen jij begeerte
stillen, beweeg jij mij intens bewogen,
voel mijn welkom als een heerlijke
passievrucht, vurig pel jij de laatste
schil van mijn lichaam, raakt mijn hart
in haar ziel, ik volg jou in woeste golven,
bemind door al jouw zinnen verlies
ik mij in jou, speel begerig met ons
verlangen, nader dichter dan dicht,
streel onze adem…
Het land van Maas en Waal
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.208 Zo af en toe bel ik nog wel eens een neef
om het verdronken kind dat wij beiden werden
en in die armoedige gesprekken begrijpen
wij heel goed waarom op de hoorn
onze adem vocht neerslaat en wij
steeds vaker en steeds langer zwijgen
of herhalen.…
Carpe Diem (de nacht & de dag)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.054 leidt me
Geen angsten volgen me
Alleen en de luikende nacht
Alleen en de tijdloze vrede
Door de mist zie ik ze
Door de duisternis rijst ze
Doelloos dwaal ik
In het eerste zonlicht
In de vredige natuur
Vogelgezang begeleidt me
Gelukzaligheid omringt me
Alleen en de zon
Alleen en mijn inwendige rust
Een nieuwe dag geboren
Een nieuwe adem…
IK wilde ik kon u iets geven
poëzie
3.4 met 43 stemmen
5.436 Ik weet niet of zij u maakt
licht, als haar monde slaakt
adem, of dat zij door
u werd en uit u bevroor.
Zij is als de gouden zonmiddag,
een herfstige laatste biddag
van bomen en het graskruid
tot 't zonlicht, hoog boven ze uit.…
Bahr el Ghazal (Sudan)
netgedicht
4.7 met 45 stemmen
9.551 Ze is acht, maar niet in haar adem, ze ruikt
naar ongewijde aarde en nog niet aanbeden.
Als een schil wordt ze oud, de pit verlegen.
En de zon is de maan, weerom, het wordt koel
als vel over ‘t been.…
Broos Gevoel
hartenkreet
4.5 met 30 stemmen
1.573 Vervallen in weemoedige gevoelens
Slenter ik over het plein van de stad
Terrassen vol met kleurrijke mensen
Maar vandaag heb ik het even gehad
Gedachten probeer ik te verdringen
Zwaarmoedigheid stuurt mijn gevoel
De knoop in mijn buik knelt pijnlijk
Ik leef adem door maar mis ieder doel
Mijn ziel is kwetsbaar en lijkt broos
Tranen staan…
gesprek met de vos ( 1 )
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
986 ik neem het oude uur
van nacht naar dag
de hemel vonkt nog na
duindoorn bloesemt
als ik voor het hol
mijn stem ondergronds
in echo’s laat klinken
`ik ben hier, kom maar
of zal ik naar binnen komen,
overal rondneuzen, de
pislucht en veren doden’
`nee, ga weg,’ zegt de vos
`ik ruik je oude adem en
het gevaar van mensenvlees’
verschroeid…
Als een mens zich verliest
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
1.258 de lange slanke pij
van boven tot onder
of van aarde tot hemel
draagt in zich
wat nog rest
als stof
maar toch vooral
gevuld met de adem
door de geest gevormd
overwonnen op het
uitzichtloze broze
ik zoek het gelaat
sprakeloos geworden
dat doch als haast zeker
de zuivere zienswijze draagt
van worden naar zijn
waar echter…
Déjà vu
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
597 koperen luchten verteren
vol lichte kleuren smeren
ik loop vooruit, ben hier, was daar
tijd en ruimte lopen zo raar
ik verplaats in de ruimte, de tijd
die wegtikt in het niets zonder spijt
herinner de ruimte
herinner de tijd
déjà vu kom tot leven
dit moment is verheven
de nevel daalt neder
koperen luchten worden breder
als de blauwe adem…
Vingers geplet
gedicht
2.9 met 62 stemmen
22.893 Eén ogenblik verstrooid en ik sloot
De vingers van mijn kind tussen de deur
En stijl, haar adem
Stokte, ze wrong haar hele wezen
Als een foetus tegen
Het brandend feit van haar pijn.
Ik wenste dat ik in duizend stukken
Openbarstte en verspreid werd
Tussen de dode, flikkerende sterren.…
Overgave
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
2.672 ik voel hoe zachte handen warm knopen in mijn nek ontwarren
spieren zich ontspannen, mijn hoofd loom op een kussen rust
behendig kneedt hij teder mijn blanke, witte huid
de geur van olie plooit een deken in het schijnsel van de maan
waar muziek danst in golven op het ritme van de nacht
zijn adem stokt als ik me plotseling omdraai, mijn naakte…
helende twijfel
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
2.725 nog te zien
daarvan resten in hun vleugelslag, te hoog
gebouwde nesten,
sta ik ook vandaag oog in oog
met zonvergeelde piramides, obelisken en
beschadigde kariatiden;
een lach in de platgestreken muur griffen,
zacht in het godvergeten vuur,
sinds het moment en alles brak,
ben ik middelpuntzoekend
stak in mijn schilferhuid de totem,
blies adem…
Rouwkrans
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
2.196 Smoor het loos geblaat van de dwaas
Ik wil stil blijven
Knip zijn stembanden tot rafels
Hoor
Zwerfkatten sluipen door de tuin
Loom en lager dan anders
Onheilsboden in een vale vacht
De prooi is al gaan vliegen
Het is gebeurd
In haar slaap zwaaide de zeis
En sneed haar adem doormidden
Sus het blaasorkest
Wring een prop in de koperen…
Ochtendstemming
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
863 Aardverwarmende orkestleider houdt zijn adem
even in laat twee altijd maar versterkende luchtaanvallen
de vallei van de niet voor niets nietsvermoedende stilte
in gang zwengelen
imponeert de natuur met een strengbedirigeerde triomfmars
Snaren klapperen van de smeltende kou
door een fletse of te gespannen nevel
wrijft hen de slaap uit de haren…
pantoffelheld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.062 de buren aan de overkant
schuiven hun ijzeren gordijn open
ze wijzen naar de zolder
ik hoor de gedempte snik
sta op een drempel van arduin
de poort zit klem
het scharnier kraakt onder schilfers van roest
een koevoet klauwt in een kier
even spaar ik mijn adem
klim dan langs een regenpijp omhoog
een bonobo met een opstoot van hormonen…
Toen vroeger
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
634 rose
en zo te zien aan jouw zachte haar van vroeger
moet ik jou hebben herschapen
de koffie verkeerd staat op
en rats
aangebrand
je gouden teller ik hoor hem nog
het afscheid van je nonchalance
je ogen op stokjes
ze bevallen mij nog
maar de macht is er af
terwijl ik vast zit aan de beek
en sterf met mijn visdraad
is jouw blanke adem…
Geluk
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
2.021 hou me vast, mijn geliefde,
hou me stevig vast
en zeg me
dat je me nooit zal verlaten;
ik ben bang dat dit een droom is,
dat je in werkelijkheid
niet in mijn armen ligt;
ik kan het allemaal
eigenlijk niet geloven,
maar toch is het zo;
ik voel de warmte van je huid,
ik hoor je ademen
en je hart kloppen;
ik kijk in je prachtige ogen
en…
meloen
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
967 Met acht
Zoals verwacht
Klein en ondernemend
In het water
Een hap adem nemend
Met mijn kop rood
Dat ding is groot
Mo..ljoen
Mil…joen,
Vonden wij dus
Samen met vriendin en zus
Een meloen
Trots als een pauw
Vertelde ik het mijn moeder gauw
Zo snel als wij dat konden
Moeder ik heb een miljoen
Een miljoen
Gevonden
Poen....…
Struikelstenen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
636 dan in deze serene stilte
naderbij kwamen doffe klanken
stampende laarzen op eenzelfde ritme
horend bij gezichten, oh zo jong
liepen, soms gedwongen, soms vrijwillig
één, twéé, één, twéé, één, twéé,
op zoek naar hun eigen werkelijkheid
in de berm wachtte zij gelaten
terwijl haar hand de gele bron omsloot
die haar eerder vrijuit liet ademen…
Mensenkinderen!
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
753 verbannen
Volg de rode levensdraad
Misschien vliegen zonder vleugels
Culturele mimicry
Liefde aan de teugels
Evolutiecompromis
Ordelijke regelmaat
Gepland zoals het hoort
Airconditioned op de graad
De dagen glijden voort
Knikken, zwijgzaam
Onder grijze haren
Zie de wereld door het raam
Wijsheid door de jaren
Blaas uw laatste adem…
labyrint
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
642 onder een veelheid van silhouetten
Deze vochtige wentelwereld ruikt naar een tekening in vettig grafiet
De wereld komt naar beneden in doorweekte vellen
huizen smelten weg in een wassen schildering
het warme vet uit mijn huid vervoegt zich koudweg in
een huivering,
tastbaar zwellen mijn vochtige ribben tot dikke tralies
en benemen me de adem…
- Duizendschoon -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
896 'k hield even de adem in
toen overgeblevene zaadjes,
vers gezaait in den tuin
in volle aardegrond
op beschutte plaats
ontluikten.
Om vriezend koud
evenals een natte winter
te lijden als je te lang
onder een dik sneeuwdek staat
slechts een schamel restje
van wat je ooit was.…
Ode aan de natuur
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
828 , nietszeggende korrel zand
zo betekenisvol, als ze samen zijn
De berg spuwt rood lava
Verzengende, allesvernietigende hitte
Schreeuwend smeltende ijskappen
De aarde overspoeld
Ze breekt uit haar voegen
Dieren, dupe van de mens
Verschrikte vogels vliegen weg
Geschiedenis verdwijnt
Toekomst, die er nooit zal komen
Het heden, een laatste adem…
- Mijn liefde voor je hart -
hartenkreet
4.3 met 32 stemmen
1.839 Mijn bloedend hart, ik geef het jou,
adem sterk gekwetst zo echt emotie.
Het centrum diep gewond getroffen,
toch slaat mijn diep bloedend hart.
Tracht de eenzaamheid te vergeten,
deel de onverwachte bescheidenheid.
Wil niet meer aan je moeten denken,
wens je uit mijn liefdevol gevoelig hart
te bannen, liefhebben zonder blozen.…
- De ijskoning -
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
600 De zachtroze lichte glans
lijkt op zijn lange dunne sokken
sneeuwknisperend weggelopen
vreselijk koud twinkelt sterrenstof,
danst om de herstoffering met zijn adem.
Indrukwekkende koude luchten
lonken avontuurlijk en tevreden,
randen zachtwit omzoomd van ijsbergen
de ijskoning ontwaakt,
wil de hele wereld gaan bevriezen.…
Land over de drempel
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.027 Blinkend rijs jij op, koelwarm als jouw huid
strijkt het ochtendlicht mij ten leven
totdat ik in de geest geheel en al
met jouw bloed en adem samenval.…
Slapende moordenaar
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
799 Haar adem ingehouden, zo haar woorden.
Een zout vat dat
de rode vlekken snel verhullen moet.
Tussen doek en lint
kijkt een vrouw,
die bestaat omdat ze sluiert
en sluiert omdat het geschreven staat.
Heb me lief,
leest de onnozele rijmelaar
op haar lippen.
Terwijl ze alleen dacht:
haat me niet.
Maar haat was juist het hare.…
Bij het krieken van de dag
netgedicht
4.8 met 14 stemmen
611 lijkt van alles los, halfslachtig
de stam en kruin van het berkenbos,
langs water, diep en donker met
lange grijze rimpels van de nacht
staan dun de stengels diep dicht bijeen
met hun fluwelen pluim als wachters
roerloos verzonken aan het oppervlak
verwaaid met losse vlagen zwaait
de wind, de weg soms kwijt, uit streken
onbekend, zijn adem…
VOLKEREN DES KRUINS
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.624 Ik wil, zegt hij, en bij de adem van
Zijn mond, verschuift de atmosfeer,
En maakt een jaagpad open voor zijn woord.…