5775 resultaten.
Een Godsgeschenk
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
943 en heel kleine voetjes
zo wonderlijk mooi en uniek,
donkere haartjes, kleine handjes
zo compleet en zo origineel
aan de mensheid geschonken
ieder zijn deel
Trots dat ze hen dragen mocht
wat meer kon je je wensen
waarschuwen: “er is iets niet goed”,
toen ze de dokter bezocht,
waarom niet geluisterd mensen
met wijsheid geklonken
duisternis…
Rollator.
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
1.511 heen en weer geschud
op die nare brancard
wachtend voor de lift
mijn ogen gericht
naar het recente verblijf
in kamer 14
de dokter staat
nog in de open deur
hij draagt in zijn tas
de ongeschreven brief
die de mijn ziekte
zal verhalen
met de letters
van een dodelijke vulpen
niet meer reanimeren,
alleen pijnstilling
de duisternis…
Eerst de tol ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
609 Zeker zal ik je weer ontmoeten,
de duisternis gaf mij je hand,
je zonden zal ik strelen, in het
boetekleed van mijn verlangens
geef je mij een laatste nacht, laat
je slagen beuken op een hijgende
borst, de wrakken opgezwollen
om het daarna te vermorsen, om
een opening te winnen met de
gouden sleutel op je moederborst,
vergeefs heb ik…
Somatine de Vinteuil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 's Ochtends vroeg
bekruipt me met je armen het gevoel
dat dit moment een eeuwigheid verdient
Open ik onbewust mijn ogen
loopt mijn blik tegen de lamp
die gedoofd is als de nacht
met het eerste ochtendgloren
Zelfs nachten dreigen in de duisternis
van nieuw licht te verdwijnen
als geen ander heb ik het begrepen
zonder er ooit de reden voor…
Het is mijn tijd nog niet...
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
704 In het echoland van de nacht
fluistert een zwoele warme wind jouw naam,
wegebbend in het verzachtende hoorbare zwijgen,
terwijl de schemerlamp als maan
een vale gele schijn over het akkerland laat glijden
en ik gedragen word op de golven van wiegend korenveld
tot volle duisternis mijn dagdromen velt.
Ik ontdoe me van de vele maskers.…
kerstgemis
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
2.233 jaar in jaar uit
de dag van het jaar
die zoveel betekenis had
gezelligheid, vrolijkheid en warmte
tot het niet meer mocht
de vreugde
die we hadden
het is weg
samen met jou
de warmte van het samenzijn
is een eenzame kilte geworden
de piek is geruild voor een ster
de boom voor de hemel
een ster die altijd straalt
het lichtje in de duisternis…
Ik breng je naar de dag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
612 Wie is hij die daar leeft
in de duisternis haast minder dan een beest.
Alleen 's nachts roert hij zijn stem
als een vergrootglas van wie ik ben.
Mijn schuld is groot maar ook mijn winst.
Je reageert op mij, vaak gepijnigd
en benard, soms blij...
het is alsof je nog bent een kind.
Vannacht zal ik je zoeken
jouw handen, jouw gezicht.…
Zwervende vlakten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
656 De duisternis valt langzaam maar zeker
ogen die wennen.
Starende blikken naar de schapen
zijn ze allen nog aanwezig.
Wolven huilen in de verte
en loeren op een prooi.
Weerloze lammeren schuilen
bij oude taaie rammen.
De dwalende herders
kennen de angst van de jongen.…
Wachters Op Morgen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
610 Mijn stem heeft nooit in de duisternis geloofd.
Ik heb met brood en water feest gehouden.
Mijn hand heeft altijd naar geluk gereikt.
Ik heb nimmer gehaat om wat men heeft afgedwongen.
Mijn geloof in de mens is nooit gedoofd.
Zo zal ik mij van dag tot nacht houden
Tot ik mij verliezen kan in jou.
Zonder woorden zal men sterven.…
Binnen Wereld
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
657 vlakbij m'n middenrif, een onderwater-varen
En zweeft er langs die klier een kreeft met opgeheven scharen
Glijdt tussen de organen door een waternimf omhoog
Impressies worden beelden, kleuren voor het geestesoog
Neptunus dirigeert z'n vissenschool synchroon te zwemmen
Terwijl de sidderaal zich schoolt in tijgerhaaien temmen
Dan: duisternis…
Toen liet God het regenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Veertig dagen duisternis
en geen enkele dagdeel zon. Een overvloed
na de overmacht, die de mens zich zelf
geschapen had. De mens die in zijn hebzucht
verdronken was, ontevreden met het leven
dat die had.…
Zonder liefde kan men niet beminnen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
458 Mijn stem heeft nooit in de duisternis geloofd.
Ik heb met water en brood feest gehouden.
Mijn hand heeft altijd naar geluk gereikt.
Ik heb nimmer gehaat om wat was afgedwongen.
Mijn geloof in de mens is nooit gedoofd.
Zo zal ik mij van dag tot nacht houden
tot ik mij verliezen kan in jou.
Zonder woorden zal men sterven.…
Nodig hebben
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
536 Duisternis hebben we nodig…
Om het licht te kunnen zien.
Wonden hebben we nodig…
Om te kunnen helen en te verzorgen.
Littekens hebben we nodig…
Om de wonden te kunnen helen!
En om ons er aan te herinneren dat we het niet nog eens moeten een doen.…
Limes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Ik vreesde hen vervuld
van duisternis, ravijnen die
woedend mijn voeten openscheurden,
maar de laatste jaren werden
de fluisteringen steeds sterker,
woorden die vreemd zinnig
mijn dagen in dreven.
Vanochtend ben ik eindelijk
over gestoken en heb op de oever
lang geluisterd.…
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 een engel waar ik me altijd kan aan warmen
wanneer de dagen bibberend koud en de uren ijzig zijn
dan voel ik de vertrouwelijkheid van je sterke armen
in de duisternis geeft jouw glimlach een warme schijn!…
Ze zag alleen maar bomen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
Hypatia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
473 Een vraag, Hypatia,
Hoe voelt het
Om uit de duisternis te treden?
Niet weggestopt in een donkere kamer?
Hoe is het, Hypatia,
Om zó helder te denken?
Je vader voorbij te streven?
Dat hij plaats maakt voor jou?
Luister, Hypatia,
Voel je het kloppen van je hart?
Als men in het atrium rekenkundig probeert te vatten wat je zegt?…
Een inktzwarte hemel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
472 Als ik met mijn ogen de duisternis doorklief,
is er bijna niets wat ik zie.
Zware wolken drijven voorbij,
zie ze gaan ‘under a dark black sky’.
Leven in een waan.
Op een kruispunt in mijn duister sta jij,
een lichtpunt, helder stralend.
Als enige troost in een lege vallei.
Spontaan maar nooit voldaan.
Ach, bleef je maar hier bij mij.…
Herinneringen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
507 De caleidoscoop van mijn vader,
het gouden licht van de Oude wijven zomer,
dat dooft in Luscofusco, wanneer het licht
het verliest van de duisternis
en die strijd de hemel kleurt…
Aan de winter
die alle narigheid van de voorbije jaren
met puurheid wist te bedekken
en waar ‘het gedwongen normaal’
in dik ijs haar rust kon vinden.…
nederig van hart, moedig in liefde - eerbetoon aan Paus Franciscus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 van Buenos Aires tot het Sint-Pietersplein
klonk herderlijk sereen jouw stem
“Een arme kerk voor de armen,” sprak je zacht
bracht zo het Evangelie met volle kracht
je kwam van het einde van de wereld hier
het hart vol liefde, zonder sier of machtsvertoon
je woorden eenvoudig, maar diep van zin
brachten waar duisternis was wereldwijd hoop…
Alleen maar bomen
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
373 ze droomde
liep in een bos
ze zag alleen maar bomen
er was geen zon, geen licht
geen lucht, geen wolken
alleen maar bomen
de sfeer was dreigend
duisternis overal
ze was alleen met angst
voelde zich
opgesloten, beklemd
zag geen verleden
geen toekomst, geen heden
ze zag alleen maar bomen
toen was daar
die open vlakte
zo vrij en…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt
ze drijven als zeilen van sneeuw en van ijs
getuigen van blinde geboorte en wit geweld
de rivier heft haar stem in een prevelend grijs
waarin elke golf de getijden telt
ga niet zachtmoedig die duisternis…
Vuurtoren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
26 Als de vroege ochtend de duisternis verdrijft,
dooft de lamp heel zachtjes haar gouden gloed.
Maar de herinnering aan de gidsende straal
blijft als een warme gloed achter in het hart.…
Rust..
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
2.531 de krachten vloeien horen
Het is zoeken naar uitlaatkleppen
Liefst hard tegen een boksbal meppen
Schreeuwen totdat m'n keel verschord
Zo kwaad dat m'n geest verdord
Alles lijkt een blokkade te zijn
En verschaft m'n woede meer venijn
Iedereen staart me gebarend aan
Bombarderend vlucht ik er vandaan
Zoek de rust die de woede kan stillen…
VLEERMUIS
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.469 wentelende vlekken
Een moeder kruipt over een wand van jongen
In het staartvlies vangt zij de meelworm
De vlieghuid plooit als een sierlijk membraan
Gereinigd en ingevet
Spaarzaam behaard
Een netwerk van zenuwen en kloppende aders
De vleugel treft doel
Gespierd in de schoudergordel
Wiekelt hij als een torenvalk
Wacht een tel op de stille…
Genieten
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.004 Boven in het duinpan sta jij
zwaait naar tedere gedachten
laat denken en gevoelens vrij
maar zult niet op mij wachten
genieten van in zongespeelde dagen
kijken we samen naar een golvende zee
stormenderhand komen er vele vragen
antwoorden drijven met de wind mee
zandkorrels bevrijden begraven gevoel
ontkuilen het kleine stille denken
stilzwijgend…
De ontdekker
poëzie
4.5 met 1009 stemmen
4.294 Geen stille onzichtbre streng verbond hen tweeën.
Hij wilde 't weer verheimlijken - te laat:
Het lag voor allen bloot. Hem bleef geen raad
Dan voort te varen, doelloos, desolaat
En zonder drift - leeg, over lege zeeën.…
De zegen van een bejaarde
hartenkreet
4.8 met 20 stemmen
2.269 Gezegend ben je, als je zacht met me omgaat
mijn stille tranen begrijpt
en me laat voelen dat ik bemind word.
Gezegend ben je, als je iets langer bij me blijft
wanneer het overal donker wordt
en als je even mijn hand vasthoudt
wanneer ik alleen de nacht in moet,
de nacht van de dood.
...…
Gekoesterd landschap
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
699 als een melkweg
Met de hemel wakend als herder
Transformeert hij de ruimten op zijn weg
Tere parelgrijze wazen
Vlechten zich in het vochtige gras
De natuur blijft ons verbazen
zijn glimlach weerspiegelt de weideplas
omhelsd door de warmte
doorboord door de stilte
eeuwig als de kalmte
bevroren zonder kilte
fluistert de liefde
een stille…
meer dan getuigen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
814 Op straat liggen bloemen en staan kaarsen te branden;
de stille getuigen tegen zinloos geweld.
Een gebed stijgt omhoog en twee bevende handen
omklemmen een brief, waarop jouw naam staat vermeld.
En de woorden "waarom toch" doorbreken de stilte
in het steegje, dat nooit meer zoals vroeger zal zijn.…